ตอนที่ 75 ไฟลุกโชนขึ้นมาแล้ว

ซ่งลี่ซินชะงักไป ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เขาเงยหน้าขึ้น เห็นหยางรั่วเฉียนเผยรอยยิ้มอย่างจนใจออกมา

"คุณลองเล่ามาก่อน ตอนนั้นทำไมถึงอยากเรียนสาขาวารสารศาสตร์ ทำไมถึงอยากเข้ามาทำงานในวงการนี้" หยางรั่วเฉียนรินน้ำให้ซ่งลี่ซินจนเต็มแก้ว แล้วปลอบเขาอีกครั้ง "ไม่ต้องเกร็ง คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยตอบ"

ทำไมถึงอยากเรียนสาขาวารสารศาสตร์งั้นเหรอ

เหตุผลที่ก้าวเข้าสู่วงการสื่อ?

ซ่งลี่ซินซึ่งไม่ใช่มือใหม่ในแวดวงการทำงานได้กลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาโชยมา

คำถามทำนองนี้มักเป็นบทโหมโรงของการพูดเรื่องความฝัน และพวกเจ้านายที่พูดแต่เรื่องความฝันพร่ำเพรื่อ มักจะกำลังวาดฝันหลอกพนักงาน

ซ่งลี่ซินกัดฟันแน่น—ต่อให้ต้องกลืนภาพฝันที่เจ้านายวาดไว้ ก็ยังดีกว่าต้องวิ่งส่งอาหารต่อไป! อย่างน้อยก็ยังได้กลับมาสู่วงการที่ตัวเองรัก!

"เพราะความฝันครับ!" ซ่งลี่ซินพยายามคาดเดาความคิดของหยางรั่วเฉียนสุดชีวิต อยากตอบคำถามให้ตรงใจเขามากที่สุดเพื่อรักษาโอกาสทำงานที่ได้มายากเย็นนี้ไว้ "ผมอยากเจาะลึกเข้าไปตามตรอกซอกซอย ไปมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนหลากหลายรูปแบบท่ามกลางกลิ่นอายชีวิตคนธรรมดา อยากแบ่งปันชีวิตของผู้คนต่างถิ่นต่างที่บนหน้าจอ ผม... ผมอยากทำเรื่องที่มีความหมายครับ!"

เหวินเหลียนจีที่กำลังจดบันทึกอย่างตั้งใจถึงกับอึ้งไป

อะไรของเขากันเนี่ย

เรื่องพวกนี้ฟังดูก็น่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว! พูดแบบนี้ไม่กลัวถูกไล่ออกไปทันทีเลยหรือไง

แถมสีหน้าท่าทางเหมือนยอมสละชีพเพื่อชาตินั่นมันอะไรกัน ท่านประธานหยางของเราทั้งรวยทั้งเป็นกันเองจะตายไปไม่ใช่เหรอ

ทว่า สิ่งที่เหวินเหลียนจีฟังแล้วรู้สึกแปลกแปร่ง พอมันเข้าหูหยางรั่วเฉียนกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย

ดูเอาเถอะ ความเข้าใจของซ่งลี่ซินช่างลึกซึ้งอะไรขนาดนี้ อะไรคือเจาะลึกตามตรอกซอกซอย กลิ่นอายชีวิตคนธรรมดา เรื่องที่มีความหมาย ผู้คนหลากหลายรูปแบบ นี่มันไม่ใช่ช่วงสัมภาษณ์ข่าวที่น่าเบื่อที่สุดชนิดที่เห็นในทีวีทีไรเป็นต้องง่วงเหงาหาวนอนหรอกหรือ

รู้ทาง รู้ทางจริงๆ

มีความคิดแบบนี้ ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่เจ๊ง

"ดี มีความเป็นตัวของตัวเองมาก!" หยางรั่วเฉียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ดีมาก ในบริษัทของเรา การมีความเป็นตัวเองถือเป็นจุดเด่นที่สุด ขอแค่คุณยึดมั่นในความฝันนี้ไว้ ไม่ว่าจะเจออุปสรรคขวากหนามแค่ไหนก็ไม่หวั่นไหว คุณก็สามารถเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัทคุยเผิงของเราได้แล้ว"

ไม่ว่าจะเจออุปสรรคขวากหนามแค่ไหนก็ไม่หวั่นไหว...

พอซ่งลี่ซินได้ยินคำพูดแบบนี้ ก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าท่านประธานหยางตรงหน้าชอบวาดฝันให้พนักงานจริงๆ—เงินเดือนพื้นฐานของงานนี้ต้องไม่มีทางสูงแน่นอน โครงสร้างรายได้คงต้องพึ่งค่าคอมมิชชันล้วนๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเงินเดือนพื้นฐานต่ำจนบริษัทแทบไม่มีความเสี่ยงที่จะขาดทุน มีเจ้านายที่ไหนจะพูดจาแบบนี้ออกมากัน

แต่ว่า...ต่อให้มีเงินเดือนพื้นฐานแค่หนึ่งพันหยวน เขาก็ยอมรับได้!

ขอแค่ได้กลับเข้ามาในวงการนี้

"ไม่มีปัญหาครับท่านประธานหยาง ผมจะจำคำพูดนี้ของท่านไว้ให้ขึ้นใจ" ซ่งลี่ซินพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ดูจากท่าทีของท่านประธานหยางแล้ว ตำแหน่งงานน่าจะไม่มีปัญหาอะไร... ต่อไปก็คงถึงขั้นตอนที่สำคัญที่สุดอย่างเรื่องค่าตอบแทนแล้ว

"เอาละ ถ้างั้นเรามาคุยเรื่องค่าตอบแทนของคุณกันดีกว่า" หยางรั่วเฉียนหยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้ซ่งลี่ซิน "นี่คือสัญญาจ้างงานที่บริษัทเราปรับให้เข้ากับสถานการณ์ส่วนตัวของคุณโดยเฉพาะ คุณลองดูอย่างละเอียด มีตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามผมได้"

ซ่งลี่ซินรับสัญญามา เปิดออกดูอย่างร้อนใจ อยากจะรู้ว่าเงินเดือนพื้นฐานของตัวเองมีเท่าไหร่กันแน่

สายตาเขากวาดมองไปเพียงแวบเดียว ก็ชะงักหยุดอยู่ที่ตัวเลขหลักแรก

ในช่องเงินเดือนพื้นฐาน มีเลข "หนึ่ง" เขียนหราอยู่อย่างชัดเจน

หนึ่งพันหยวน ใกล้เคียงกับที่คาดไว้ในใจ ยังถือว่าดี

ทว่า พอเขาอ่านตัวเลขครบทั้งชุดแล้ว ทั้งตัวก็เริ่มนั่งไม่ติด

เพราะคำที่ตามหลังเลข "หนึ่ง" ตัวนั้นไม่ใช่คำว่า "พัน" แต่เป็นคำว่า "หมื่น"!

เงินเดือนพื้นฐานหนึ่งหมื่นหยวนเนี่ยนะ?!

ซ่งลี่ซินขยี้ตา หรือว่าตัวเองจะมองผิดไป?

เขาเพ่งมองดูอีกรอบอย่างละเอียด ก็พบว่าตัวเองไม่ได้มองผิดไปเลย

ในสัญญาระบุไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เงินเดือนพื้นฐานแบบการันตีไม่มีเงื่อนไขภาระงาน หลังหักภาษีแล้วอยู่ที่ 10,000 หยวน แถมแต่ละเดือนยังไม่มีแรงกดดันเรื่องเคพีไอ การรับค่าคอมมิชชันก็ไม่จำเป็นต้องทำยอดผลงานใดๆ ทั้งสิ้น ต่อให้ทำยอดเงินหมุนเวียนได้แค่ 10 หยวน ก็ยังสามารถรับส่วนแบ่งค่าคอมมิชชันเต็มๆ ได้ถึง 40%!

ยิ่งไปกว่านั้นคือสวัสดิการ ไม่ว่าจะเป็นประกันสังคมห้าประเภทกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ ค่าอาหาร ค่าเดินทาง ค่าเช่าบ้าน อะไรที่จัดให้เต็มเพดานได้ก็จัดเต็มให้ทั้งหมด...

ตอนที่เขาทำงานอยู่สถานีโทรทัศน์ก่อนหน้านี้ สวัสดิการยังไม่ดีขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ!

กลุ่มบริษัทคุยเผิงเป็นบริษัทเอกชนแท้ๆ เชียวนะ!

ซ่งลี่ซินรู้สึกว่าสามัญสำนึกของตัวเองถูกท้าทายเข้าอย่างจัง ชักสงสัยแล้วว่าบริษัทนี้พิมพ์เงื่อนไขเงินเดือนและสวัสดิการผิดไปหรือเปล่า

เขาเงยหน้าขึ้น ดันสัญญากลับไปให้หยางรั่วเฉียน แล้วเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ "ท่านประธานหยางครับ คุณหยิบสัญญามาผิดฉบับหรือเปล่าครับ"

สัญญามีข้อผิดพลาดงั้นเหรอ

ไม่น่าจะใช่ สัญญาฉบับนี้ติงเต้าอี้ตรวจทานซ้ำไปซ้ำมาตั้งหลายรอบ แทบไม่มีทางที่จะมีข้อผิดพลาดได้เลย

"คุณสงสัยเนื้อหาส่วนไหนของสัญญาล่ะครับ" หยางรั่วเฉียนมองสีหน้าของซ่งลี่ซิน พลางกวาดสายตามองเนื้อหาในสัญญาคร่าวๆ "เป็นปัญหาเรื่องเงินเดือนสวัสดิการ หรือว่าเรื่องอื่นครับ"

"ผะ...ผมอยากจะถามหน่อยครับว่า ตัวเลขเงินเดือนพื้นฐานตรงนี้เขียนผิดหรือเปล่าครับ" ซ่งลี่ซินชี้นิ้วไปยังตัวเลขบนสัญญา พูดตะกุกตะกักเล็กน้อย "เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน นี่จะไม่สูงเกินไปหน่อยเหรอครับ"

หยางรั่วเฉียนได้ยินแล้ว ในใจก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจออกมา

คนสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด เงินเดือนสูงขนาดนี้ไม่รีบเซ็นรับไว้ ดันเลื่อนสัญญากลับมาถามเจ้านายว่าให้เงินเดือนสูงเกินไปไหมเนี่ยนะ

ไม่กลัวเจ้านายชักมีดมาหั่นเงินเดือนลดลงไปครึ่งหนึ่งจริงๆ รึไง

เพื่อที่จะทำให้พนักงานก้าวไปสู่ทางตันของคอนเทนต์ที่ไม่ใช่สายบันเทิงแบบไม่หวนกลับโดยไร้ซึ่งความกังวล หยางรั่วเฉียนจำเป็นต้องเสนอเงินเดือนที่สูงพอ และไม่สร้างแรงกดดันเรื่องยอดผลงานให้พนักงาน

ไม่อย่างนั้นสุดท้ายแล้วพวกเขาจะต้องหันไปทำไลฟ์สดสายบันเทิงที่ทำกำไรได้มากกว่าและดึงดูดแฟนคลับได้ดีกว่าเพราะทนแรงกดดันไม่ไหวอย่างแน่นอน

และนั่นจะสวนทางกับแผนการปั้นศิลปินปลายแถวอย่างสิ้นเชิง

หยางรั่วเฉียนหยิบเรซูเม่ของซ่งลี่ซินขึ้นมา พลิกไปยังส่วนของประวัติการทำงาน ก่อนจะชี้นิ้วไปที่บรรทัดหนึ่งแล้วถามกลับว่า "ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณทำงานที่สถานีโทรทัศน์ คุณไม่ได้เงินเดือนแปดพันหยวน แล้วก็มีโบนัสปลายปีอีกสามหมื่นหยวนหรอกเหรอครับ"

"เอ่อ ใช่ครับ ใช่..." ซ่งลี่ซินตอบไปตามสัญชาตญาณ

แต่นี่มันเกี่ยวอะไรกับเงินเดือนที่เขาจะได้รับในตอนนี้น่ะ

หยางรั่วเฉียนฟังคำตอบของซ่งลี่ซินแล้วก็พูดจาเรื่อยเปื่อยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ในเมื่อคุณกลับเข้ามาในวงการนี้อีกครั้ง ไม่อยากก้าวหน้าไปอยู่ในจุดที่สูงกว่าเดิมหรอกเหรอครับ ถ้าในแต่ละวันต้องมาคอยกังวลเรื่องปากท้อง แล้วคุณจะทำตามความฝันของตัวเองให้เป็นจริงได้ยังไง อีกอย่าง การเปลี่ยนงานใหม่แล้วได้เงินเดือนและสวัสดิการดีกว่าบริษัทเก่า มันก็ควรจะเป็นสามัญสำนึกของคนทำงานไม่ใช่เหรอครับ"

พอคำพูดอันน่าตกตะลึงนี้หลุดออกมา อย่าว่าแต่ซ่งลี่ซินเลย แม้แต่เหวินเหลียนจีที่นั่งจดบันทึกอยู่ข้างๆ ก็ยังแทบจะอ้าปากค้างจนคางหลุด

เปลี่ยนงานใหม่แล้วเงินเดือนขึ้น นั่นมันต้องเป็นกรณีช้อนซื้อตัวหรือย้ายงานแบบปกติไม่ใช่เหรอ

คนที่ตกงานเพราะวงการซบเซา พอหางานใหม่ได้ สวัสดิการและค่าตอบแทนแทบไม่มีทางดีไปกว่าเดิมอยู่แล้วนี่นา

เจ้านายไม่มีทางไม่รู้เรื่องแบบนี้แน่ เขาต้องมีเจตนาอื่นซ่อนอยู่แน่นอน!

นี่คือความคิดที่ผุดขึ้นมาในใจของเหวินเหลียนจี

แต่จะมีแผนการอะไรกันแน่นั้น เธอยังไม่รู้แน่ชัด คงต้องรอให้การสัมภาษณ์จบลงแล้วไปปรึกษากับเส้าอีฉีและเวิงจื่อฉินดู ถึงจะเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของท่านประธานหยางได้

ซ่งลี่ซินตื่นเต้นจนมือสั่นระริก เขามองดูสัญญาพลิกไปพลิกมาซ้ายขวา ก่อนจะอดถามซ้ำอีกครั้งไม่ได้ "ท่านประธานหยางครับ สัญญาฉบับนี้ ไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ ใช่ไหมครับ"

เมื่อครู่นี้เขายังคิดว่าหยางรั่วเฉียนกำลังวาดฝันขายฝันลมๆ แล้งๆ ให้เขาอยู่เลย แต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะหยิบยื่นพายเนื้อชิ้นโตที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อจริงๆ มาให้ตรงหน้าแบบนี้!

ตัวเขาเองกลับเอาใจคนแคบไปวัดใจสุภาพบุรุษเสียได้...

ความรู้สึกที่ซ่งลี่ซินมีต่อหยางรั่วเฉียน เปลี่ยนจากความอดทนอดกลั้นกลายเป็นความรู้สึกผิดในพริบตา

เจ้านายเน้นย้ำมาตลอดว่าให้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ทำในสิ่งที่มีความหมาย

แล้วตัวเขาเล่า ความมุ่งมั่นถูกชีวิตบดขยี้จนพ่ายแพ้ สูญเสียไฟฝันและความกระตือรือร้นในวันวานไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความชาชิน... พอมีคนเอ่ยถึงความฝันขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าอีกฝ่ายกำลังหลอกลวงเขา

วันข้างหน้าจะต้องตั้งใจทำงานให้ดี ไม่อย่างนั้นจะคู่ควรกับเงินเดือนก้อนนี้ และจะสู้หน้าความคาดหวังอันเปี่ยมล้นของท่านประธานหยางได้อย่างไร

"ไม่มีปัญหาครับ" หยางรั่วเฉียนพยักหน้า "ขอแค่คุณเซ็น ต่อไปคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัทคุยเผิงของเราแล้วครับ"

ซ่งลี่ซินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบหยิบปากกาขึ้นมาจรดลายเซ็นชื่อของตัวเองลงบนสัญญาในทันที

เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงแทบจะกระดอนออกมา ในชั่วขณะนี้ เขาคล้ายกับได้มองเห็นตัวเองในวันวาน ยุคสมัยที่เคยเปี่ยมไปด้วยไฟฝันอันเร่าร้อนอย่างเด็กหนุ่ม

ในเวลานี้ เปลวไฟอันเร่าร้อนนั้นดูเหมือนจะถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่อีกครั้งแล้ว!

"ท่านประธานหยางครับ ผมเริ่มงานได้เมื่อไหร่ ต้องเริ่มทำอะไรบ้างครับ" ซ่งลี่ซินเรียกคืนความมุ่งมั่นเมื่อครั้งก้าวเข้าสู่วงการข่าวสารในวันแรกกลับมาได้แล้ว ตอนนี้เขามีไฟอย่างเต็มเปี่ยม "ผมสะดวกทุกเวลาเลยครับ"

"อย่าเพิ่งใจร้อนไปครับ" หยางรั่วเฉียนลุกขึ้นยืนพลางตบบ่าซ่งลี่ซินเบา ๆ "พรุ่งนี้เราค่อยมาหารือและจัดแจงเรื่องคำถามสัมภาษณ์ข้างทาง รวมถึงเรื่องทำเลที่จะไป แล้วค่อยว่ากันเรื่องรายละเอียดของงาน วันนี้คุณกลับบ้านไปก่อน อ่านกฎระเบียบพนักงานให้จบสักรอบ แล้วพักผ่อนให้เต็มที่ก็พอแล้วครับ"

"ขอบคุณครับท่านประธานหยาง ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ!"

......

ช่วงบ่าย พอกลับมาถึงบ้าน ซ่งลี่ซินยังลองหยิกต้นขาตัวเองไปหนึ่งที

เจ็บ

ไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ด้วย

ตัวเขาถึงกับได้รับการตอบรับเข้าทำงานด้วยเงินเดือนก้อนโต แถมยังได้ทำในสายงานที่ตัวเองรัก ทั้งยังไม่มีแรงกดดันเรื่องผลงานยอดขายเนี่ยนะ?

"คุณคะ เป็นอะไรไป การสัมภาษณ์วันนี้ไม่ราบรื่นเหรอ" หญิงสาวหน้าตาซูบเซียวเล็กน้อยคนหนึ่งได้ยินเสียงเปิดประตูก็เดินออกมาจากครัว "ไม่เป็นไรนะ ที่บ้านเรายังมีเงินเก็บอยู่อีกนิดหน่อย เดี๋ยวฉันออกไปหางานทำด้วยก็ได้ ค่านมผงของลูกเดือนนี้ยังมีพอนะ..."

ซ่งลี่ซินส่ายหน้าอย่างแรง พลางบอกกับภรรยาว่า "ผมได้งานแล้ว!"

"แล้วมายืนเหม่อทำบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นล่ะ ตกอกตกใจหมดเลย" ภรรยายิ้มออกมาทันที "เงินเดือนไม่ค่อยสูงเหรอ ไม่เป็นไรหรอก เราก็แค่ใช้จ่ายกันให้ประหยัดหน่อยก็พอ ใช่ว่าไม่เคยลำบากกันมาเสียเมื่อไหร่"

สื่อดั้งเดิมในเวลานี้ต่างโอดครวญกันระงม ต่อให้สามีของเธอกลับเข้าสู่วงการนี้ได้อีกครั้ง เงินเดือนและสวัสดิการก็คงเทียบกับแต่ก่อนไม่ได้แน่ มองในแง่ดีที่สุด เงินเดือนก็คงไม่เกิน 4,000 หยวนต่อเดือน แถมยังต้องเหน็ดเหนื่อยตรากตรำแน่นอน

"เจ้านายเขาให้เงินเดือนการันตีแบบไม่มีเงื่อนไขภาระงานมาหนึ่งหมื่นหยวน" ซ่งลี่ซินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "ผม ผมรู้สึกปลาบปลื้มใจจนทำตัวไม่ถูกเลย..."

"หนึ่งหมื่นเหรอ" ภรรยาที่คุ้นชินกับชีวิตอันยุ่งเหยิงเหน็ดเหนื่อยถึงกับหลุดเสียงร้องอุทานออกมา "คุณอย่าโดนเขาหลอกเข้านะ มันจะมีเรื่องดีขนาดนี้ได้ยังไงกัน"

ถูกชีวิตเคี่ยวกรำมาเนิ่นนาน จู่ ๆ มีข่าวดีแบบนี้ตกลงมาใส่หัว เธอกลับไม่กล้าทำใจยอมรับเสียอย่างนั้น

"นั่นเป็นบริษัทใหญ่ จะมาหลอกลวงพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างผมไปทำไม ไม่มีประโยชน์อะไรเลย" ซ่งลี่ซินเก็บสัญญาจ้างงานเข้าตู้เอกสารในบ้านอย่างทะนุถนอม "แต่ผมลองกะน้ำหนักคู่มือกฎระเบียบพนักงานของพวกเขาดูแล้ว มันหนาเป็นปึกเลย งานคงไม่เบาแน่ ๆ"

แต่ไม่เป็นไรหรอก ได้เงินเดือนสูงขนาดนี้ ได้รับสวัสดิการดีขนาดนี้ ต่องานจะเหนื่อยจะลำบากแค่ไหน เขาก็ยอมรับมันได้ทั้งนั้น!

ภรรยายังคงไม่วางใจจึงกำชับว่า "คุณต้องอ่านให้ละเอียดเลยนะ อย่าเผลอไปทำผิดกฎอะไรของบริษัทเข้าล่ะ เดี๋ยวจะทำให้เจ้านายไม่พอใจเอา"

เจ้านายบริษัทเอกชนที่ยอมจ่ายเงินเดือนสูงลิ่วให้อย่างใจกว้างแบบนี้ ย่อมต้องเข้มงวดกับพนักงานใต้บังคับบัญชามากแน่ ๆ!

ซ่งลี่ซินเห็นพ้องกับความคิดของภรรยา "กำลังจะอ่านเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ ซ่งลี่ซินก็หยิบคู่มือกฎระเบียบพนักงานออกมา แล้วเปิดอ่านหน้าแรก