ตอนที่ 76 มาเช้าขนาดนี้เชียว

ภรรยากดสวิตช์ไฟบนผนัง ทำให้ภายในห้องสว่างขึ้นมาอีกนิด

ทั้งสองคนชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ ๆ พร้อมกับเริ่มอ่านคู่มือกฎระเบียบพนักงานเล่มหนานั้นไปด้วยกัน

"กฎระเบียบพนักงานข้อที่หนึ่ง: บริษัทนี้ไม่อนุญาตให้พนักงานมีพฤติกรรมที่ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อประสิทธิภาพการทำงาน เช่น การมาก่อนเวลากลับหลังเวลาอย่างเด็ดขาด!"

อืม ไม่อนุญาตให้มาสายกลับก่อน ก็สมเหตุสมผลดี

บริษัทส่วนใหญ่แค่มาสายหนึ่งนาทีก็ต้องถูกหักเงินเดือนแล้ว ถ้ามาสายเกินหนึ่งชั่วโมงก็จะถือว่าขาดงาน ต้องถูกหักเงินเดือนทั้งวัน

"เดี๋ยวนะ เหมือนจะไม่ถูก!" ภรรยาอ่านไปอ่านมา จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นว่าการเรียงคำในกฎระเบียบพนักงานข้อแรกมีบางอย่างแปลก ๆ "คู่มือกฎระเบียบพนักงานของพวกคุณเรียงคำผิดหรือเปล่า น่าจะเป็นมาสายกลับก่อนไม่ใช่เหรอ"

มาก่อนเวลากลับหลังเวลามันคืออะไรกัน

"น่าจะพิมพ์ผิดมั้ง เรื่องเล็กน่า ลองดูข้อต่อไปเถอะ" ซ่งลี่ซินกวาดสายตาอ่านต่อ "ข้อที่สอง บริษัทนี้ไม่อนุญาตให้มีการทำงานล่วงเวลาไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตาม"

พอเห็นข้อนี้ ภรรยาก็อดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้ น้ำเสียงเริ่มแฝงความไม่พอใจเจ้านายคนใหม่ของสามีอยู่บ้าง "ความหมายก็คือการทำงานล่วงเวลาทั้งหมดในบริษัทล้วนเป็น 'ความสมัครใจของพนักงาน' แล้วไม่จ่ายค่าล่วงเวลาสินะ...คุณเนี่ย เฮ้อ ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี ๆ นะ"

เงินเดือนสูงก็จริงอยู่ แต่ดูจากคู่มือกฎระเบียบพนักงานฉบับนี้แล้ว ก็พอมองออกว่าเจ้านายเป็นคนที่ค่อนข้างเคี่ยวกับลูกน้องมาก

ถ้าต้องโหมทำงานล่วงเวลาหนัก ๆ ติดต่อกันตลอด ร่างกายจะไปทนไหวได้อย่างไร

ซ่งลี่ซินยิ้ม "เจ้านายเขาให้สวัสดิการสูงขนาดนั้น ไม่มีทางรับตัวถ่วงเข้ามาหรอก ทำงานล่วงเวลาบ้างก็ไม่เป็นไร ทำใจให้สบายเถอะ"

อย่างน้อยท่านประธานหยางก็ต่างจากเจ้านายคนอื่นที่เอาแต่พูดจาขายฝันแต่ไม่ยอมให้ผลประโยชน์ แม้เขาจะชอบพูดเรื่องความฝัน ทว่าตอนจ่ายเงินเดือนกลับไม่เคยตระหนี่เลยสักนิด

ขอแค่เงินถึง ความทุ่มเทตั้งใจก็มีแรงขับเคลื่อนเต็มเปี่ยมแล้ว!

ภรรยาเองก็เข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี ยุคนี้งานดี ๆ หาไม่ได้ง่าย ๆ การที่สามีได้รับโอกาสนี้มานับว่ายากเย็นแสนเข็ญจริง ๆ

"ลองดูข้อที่สามต่อเถอะ..."

"ข้อที่สาม บริษัทนี้ไม่อนุญาตให้พนักงานพูดคุยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานนอกเวลาทำงาน"

พออ่านจบ สองสามีภรรยาซ่งลี่ซินก็เงียบกริบไปในทันที

หากจะบอกว่าสองข้อแรกพวกเขายังพอใช้ความสามารถในการตีความวิเคราะห์เจตนาของหยางรั่วเฉียนได้ ข้อนี้กลับชวนให้ทำความเข้าใจได้ยากจริง ๆ

"หรืออาจจะกลัวพนักงานทำความลับทางธุรกิจรั่วไหล" ภรรยางงเป็นไก่ตาแตก ได้แต่เดาคำอธิบายที่มีความเป็นไปได้ออกมาแบบนี้

ซ่งลี่ซินพลิกหน้าคู่มือกฎระเบียบพนักงาน แล้วอ่านต่อไป

"ข้อที่สี่ พนักงานทุกคนสามารถลากิจโดยยังได้รับค่าจ้างได้เดือนละหนึ่งวัน"

"ข้อที่ห้า พนักงานทุกคนต้องจัดสรรเวลาครึ่งชั่วโมงในระหว่างเวลาทำงานในแต่ละวัน เพื่อเข้าไปผ่อนคลายในห้องนวด"

"ข้อที่หก การมาสายหรือกลับก่อนไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ถือว่าอยู่ในขอบเขตที่บริษัทยินยอม และจะไม่ถูกหักเงินเดือน"

"ข้อที่เจ็ด หากพนักงานง่วงนอนมากเกินไป สามารถนอนหลับในระหว่างเวลาทำงานได้เพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง อันเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน"

"ข้อที่แปด ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของพนักงานที่เกี่ยวข้องกับงานจะต้องเบิกจ่ายจากบริษัท ห้ามออกเงินเองโดยเด็ดขาด"

"ข้อที่เก้า ทางบริษัทจะจัดเตรียมอาหารฟรีที่ไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน หากอยากกินอะไรสามารถยื่นเรื่องแจ้งความประสงค์ได้ตลอดเวลา"

"ข้อที่สิบ..."

ยิ่งอ่านกฎระเบียบพนักงานนี้ลึกลงไปเรื่อย ๆ แววตาของสองสามีภรรยาซ่งลี่ซินก็ยิ่งเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

"กฎระเบียบพนักงานนี่ พิมพ์มาผิดจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย" แววตาของภรรยาเต็มไปด้วยความฉงน "ทำไมรู้สึกเหมือนเขียนขึ้นมาล้อเล่นอย่างนั้นล่ะ"

ราวกับคนที่เขียนกฎระเบียบนี้ แทบอยากจะให้พนักงานทุกคนรับแต่เงินเดือนโดยไม่ต้องทำงานอะไรเลยอย่างนั้นแหละ!

พนักงานทำงานเกินเวลาไปแม้แต่นาทีเดียวมันจะไปเอาชีวิตเจ้านายหรืออย่างไร

ซ่งลี่ซินส่ายหน้า ในหัวพลันนึกถึงพื้นที่สันทนาการที่มีมากมายจนน่าเหลือเชื่อ รวมถึงโรงอาหารพนักงานที่หรูหราอย่างยิ่งของบริษัทคุยเผิง ในใจก็ผุดข้อสันนิษฐานที่ฟังดูไร้สาระและไม่น่าเป็นไปได้ขึ้นมาอย่างประหลาด

คงไม่ใช่ว่า บริษัทนี้เป็นแบบนี้จริง ๆ หรอกนะ

ไม่สิ บริษัทใหญ่ที่เหมาพื้นที่อาคารสำนักงานทั้งชั้นขนาดนั้น จะทำอะไรตามใจชอบแบบนี้ได้อย่างไร

ต้องเป็นเพราะพนักงานใหม่อย่างตัวเองยังไม่เข้าใจปริศนาล้ำลึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคู่มือกฎระเบียบพนักงานเล่มนี้แน่ ๆ

"พรุ่งนี้ผมจะลองไปถามเพื่อนร่วมงานดู นั่นเป็นบริษัทบันเทิงขนาดใหญ่และมีมาตรฐานมาก น่าจะเป็นพวกเราเองที่เข้าใจความหมายผิดไป" ซ่งลี่ซินพูดพลางขมวดคิ้วฉับพลัน "ทำไมถึงได้กลิ่นไหม้นะ"

กลิ่นไหม้...

ภรรยาสะดุ้งโหยงแล้ววิ่งหน้าตั้งไปทางห้องครัว "ลืมปิดแก๊สในครัวแล้ว!"

"ทำไมถึงได้สะเพร่าขนาดนี้เนี่ย!" ซ่งลี่ซินตกใจมาก รีบวิ่งไปช่วยทันที

"ก็ความผิดคุณนั่นแหละ มัวแต่มานั่งดูกฎระเบียบพนักงานอะไรนี่กับคุณ จนลืมปิดแก๊สเลย!"

......

วันต่อมา ซ่งลี่ซินแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างประณีต หวังว่าจะสร้างความประทับใจแรกที่ดีให้แก่เพื่อนร่วมงานใหม่

ซ่งลี่ซินเคยผ่านสังเวียนความสัมพันธ์อันซับซ้อนอย่างสถานีโทรทัศน์มาแล้ว จึงย่อมรู้ชั้นเชิงและเทคนิคในที่ทำงานดีกว่าพนักงานทั่วไป

เขารู้ดีว่าการมาถึงบริษัทเร็วเกินไปนั้นไม่เหมาะสม เพราะจะดูจงใจหรือประจบสอพลอจนชวนให้เพื่อนร่วมงานหมั่นไส้ได้ง่าย แต่ถ้ามาสายเกินไปก็ยิ่งไม่ได้ เจ้านายคงไม่มีทางปลื้มพนักงานที่มาสายตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานแน่นอน

ดังนั้น เวลา 8:55 น. จึงเป็นจังหวะที่พอดิบพอดีที่สุด

ซ่งลี่ซินส่องกระจกในลิฟต์ จัดคอเสื้อให้เข้าที่ แล้วก้าวเดินเข้าสู่สำนักงานด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"สวัสดีตอนเช้าครับทุกท่..."

ทว่าพออ้าปาก เขากลับพบว่าทั่วทั้งบริษัทว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกะดึกนั่งสัปหงกอยู่ตรงประตูหน้าลิฟต์แค่คนเดียว!

คนหายไปไหนกันหมด

บริษัทใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมพอเกือบจะเก้าโมงเช้าแล้วยังมืดตื๋อ เงียบเหงาวังเวงเหมือนตึกร้างแบบนี้ได้

หากไม่ใช่เพราะเมื่อวานเพิ่งเห็นพนักงานมากมายกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ซ่งลี่ซินคงต้องสงสัยแล้วว่าบริษัทคุยเผิงล้มละลายไปแล้วหรือเปล่า

นี่มันเรื่องอะไรกัน

หรือว่าจะมีการประกาศหยุดงานกะทันหัน แต่ลืมแจ้งพนักงานใหม่อย่างเขา

ซ่งลี่ซินยืนเคว้งคว้างทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงถามไถ่ดังแว่วเข้ามาที่ข้างหู

"พ่อหนุ่ม เพิ่งมาใหม่ล่ะสิ" รปภ. กะดึกหาวหวอดหนึ่งที "บริษัทเราน่ะ พนักงานที่มาเร็วสุดก็ต้องหลัง 9:05 น. นู่นถึงจะมา นายมาเช้าเกินไปแล้ว"

"เร็วที่สุดยังต้อง 9:05 น. เลยเหรอครับ" ซ่งลี่ซินรู้สึกเหมือนกำลังฟังนิทานปรัมปรา "พวกเขามาสายขนาดนั้น ไม่กลัวโดนเจ้านายหักเงินเดือนเหรอครับ"

รปภ. หัวเราะหึๆ "เจ้านายพวกเราน่ะ มาสายไม่หักเงิน มาเร็วต่างหากถึงจะโดนหักเงิน ใครๆ ก็ไม่อยากโดนหักเงินกันทั้งนั้นแหละ ก็เลยต้องมาสายกันหน่อยไงล่ะ"

มาสายไม่หักเงิน มาเร็วต่างหากถึงจะโดนหักเงิน...

ท่ามกลางความตกตะลึง ซ่งลี่ซินก็นึกถึงเนื้อหาในข้อแรกของคู่มือกฎระเบียบพนักงานขึ้นมาได้ทันที

คำว่า 'ออกช้าเข้าเช้า' ที่ภรรยาคิดว่าเป็นคำพิมพ์ผิดนั้น... หรือว่าความจริงแล้วไม่ได้พิมพ์ผิดเลยสักนิด

ตัวเขาหลงเข้ามาอยู่ในบริษัทแบบไหนกันแน่เนี่ย

"8:55 น. แล้ว เข้าไปได้แล้วล่ะ ไปนั่งพักก่อนเถอะ" รปภ. ชำเลืองดูเวลา แล้วยอมปล่อยให้ซ่งลี่ซินเดินเข้าไปในสำนักงาน

ซ่งลี่ซินเดินไปนั่งลงบนโซฟาแถวแผนกต้อนรับราวกับคนละเมอ

จนกระทั่งเลยเวลาเก้าโมงเช้าไปแล้ว ทางฝั่งลิฟต์ถึงได้มีเสียงดังขึ้น เหวินเหลียนจีที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเช่นกันเดินออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟของบริษัทอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อเห็นซ่งลี่ซิน เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย "เพื่อนร่วมงานใหม่นี่ มาเช้าจังเลยนะ"

ซ่งลี่ซินจำหน้าทุกคนในบริษัทได้ตั้งแต่แรกแล้ว รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือผู้จัดการส่วนตัวของตน จึงรีบลุกขึ้นทักทาย "อ่า สวัสดีครับพี่เหวิน... ผมเพิ่งเริ่มงานวันแรก ขออภัยด้วยนะครับ..."

แม้อายุจริงของเขาจะมากกว่าเหวินเหลียนจีอยู่พอสมควร แต่ในแวดวงการทำงาน คนที่ควรเรียกว่าพี่ก็ต้องเรียกว่าพี่

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนสัมภาษณ์เมื่อวานเธอก็อยู่ในห้องด้วย อย่างไรก็ถือว่าเป็นหัวหน้าของเขาคนหนึ่ง

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ชินไปเอง" เหวินเหลียนจีนึกถึงสภาพตัวเองเมื่อไม่กี่วันก่อนก็อดหัวเราะไม่ได้ "เดี๋ยวพอเจ้านายมา พวกเราค่อยมาคุยเรื่องแผนการไลฟ์สดของคุณด้วยกันนะ"

"ขอบคุ..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ทางฝั่งลิฟต์ก็มีเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้บริหารระดับสูงทั้งสองคนของบริษัทอย่างหยางรั่วเฉียนและฉางจื่อฉิงเดินออกมา ก่อนจะเอ่ยทักทายเหวินเหลียนจี "เสี่ยวเหวิน วันนี้ก็มาเช้าขนาดนี้อีกแล้วเหรอ"

"ท่านประธานหยาง อรุณสวัสดิ์ค่ะ!" เหวินเหลียนจีขานรับเสียงดังฟังชัด

หยางรั่วเฉียนยิ้มรับแต่ไม่เคยคิดจริงจังกับคำประจบสอพลอของพนักงานอยู่แล้ว เขาโบกมือไปมา "เอาล่ะๆ พวกคุณสองคนตามผมมาที่ห้องทำงานหน่อย มาปรึกษาเรื่องเนื้อหาการไลฟ์สดครั้งแรกกัน"