ตอนที่ 77 คำถามพวกนี้น่าเบื่อเกินไปหรือเปล่า

ซ่งลี่ซินเดินตามเหวินเหลียนจีและหยางรั่วเฉียนเข้าไปในห้องประชุม โดนการตกแต่งที่หรูหราโอ่อ่าทำให้ตื่นตะลึงเล็กน้อย

"นั่งสิ" คราวนี้หยางรั่วเฉียนไม่ได้นั่งที่หัวโต๊ะ เขาหาเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งลงตามสบาย "ต่อไปพวกคุณสองคนคือคนที่จะร่วมงานกัน เมื่อวานเจอกันแล้วรอบหนึ่ง ก็นับว่ารู้จักกันแล้ว ในเรื่องการประสานงานมีปัญหาอะไรไหม"

ซ่งลี่ซินที่ทำการบ้านมาจากบ้านแล้วตอบทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด "ไม่มีปัญหาครับ!"

ส่วนเหวินเหลียนจีที่จำกฎพนักงานได้ขึ้นใจพยักหน้าอย่างแรง "ท่านประธานหยางคะ ฉันยังมีคำถามอยู่อีกนิดหน่อยค่ะ..."

แม้เมื่อวานตอนสัมภาษณ์เหวินเหลียนจีจะอยู่ในเหตุการณ์และได้ดูเรซูเมของอีกฝ่ายแล้ว แต่หลังจากเลิกงานเธอก็ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัดโดยไม่คิดเรื่องงานเลย เมื่อตอนนี้เพิ่งเริ่มเข้างาน การมีข้อสงสัยจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

"ได้ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามตอนนี้เลย" หยางรั่วเฉียนหัวเราะเบาๆ

เมื่อเห็นบทสนทนาของทั้งสองคน ซ่งลี่ซินก็อึ้งไปอีกรอบ

ทำไมพนักงานถึงบอกเจ้านายได้อย่างเป็นธรรมชาติว่าตัวเองเตรียมตัวเรื่องงานมาไม่พร้อม แล้วเจ้านายยังแสดงความเข้าใจได้อย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้นด้วยล่ะ

กลุ่มบริษัทคุยเผิงนี่มันยังไงกันแน่ พนักงานถึงขั้นกล้าพูดต่อหน้าเจ้านายตรงๆ เลยเหรอว่าตัวเองยังไม่พร้อม

ในสภาพแวดล้อมการทำงานเดิมของเขา ต่อให้ยังไม่พร้อม เวลาหัวหน้าซักไซ้ก็ต้องบอกว่าพร้อมเต็มร้อยไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคงโดนด่าเปิงแน่นอน

นี่คือสภาพแวดล้อมการทำงานของบริษัทเอกชนงั้นเหรอ

แต่ดูจากข่าวสารต่างๆ สวัสดิการและสภาพแวดล้อมการทำงานของบริษัทเอกชนส่วนใหญ่แทบจะแย่ที่สุดในบรรดาองค์กรทุกประเภทไม่ใช่หรือไง

หรือว่าข่าวลือจะเชื่อถือไม่ได้กันนะ

เมื่อเหวินเหลียนจีได้รับการสนับสนุนจากเจ้านาย จึงหันไปมองซ่งลี่ซินแล้วถามว่า "ฉันอยากรู้ว่าจะดูรายการที่คุณเคยทำที่สถานีโทรทัศน์ได้จากที่ไหนบ้างคะ อยากจะดูสักหน่อย จะได้กำหนดทิศทางต่อไปของคุณได้แม่นยำขึ้นค่ะ"

"อ๋อ... ได้ครับ ไม่มีปัญหา" ซ่งลี่ซินรีบดึงสติกลับมา พยักหน้าพลางกล่าว "แต่สถานีโทรทัศน์ปิดตัวไปแล้ว เว็บไซต์ก็ปิดไปด้วย ผมเซฟไฟล์เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์แค่ไม่กี่ไฟล์ครับ มีไม่เยอะ แค่ไม่กี่คลิปเท่านั้นเอง ได้ไหมครับ"

เหวินเหลียนจีเปิดคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า "ไม่กี่คลิปก็พอแล้วค่ะ ส่งให้ฉันกับท่านประธานหยางได้เลยนะคะ แอดวีแชตกันหน่อยค่ะ"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมส่งให้เดี๋ยวนี้เลย"

ไม่นานนัก วิดีโอก็ถูกส่งเข้าไปในคอมพิวเตอร์ของเหวินเหลียนจีและหยางรั่วเฉียน ทั้งสองคนเปิดไฟล์ดูอย่างตั้งใจ

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันลงทันที

ซ่งลี่ซินรู้สึกคันยุบยิบในใจจนทนไม่ไหว ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยปากถามหยั่งเชิง "ท่านประธานหยางครับ พี่เหวินครับ ผะ...ผมมีคำถามอยากถามสักหน่อย จะได้ไหมครับ"

"มีเรื่องอะไรไม่เข้าใจก็ถามมาได้เต็มที่ ไม่ต้องเก็บไว้ในใจหรอก" หยางรั่วเฉียนเอ่ยเรียบๆ "บริษัทเราไม่มีลับลมคมในอะไรขนาดนั้น"

ถ้าทุกคนเอาแต่เก็บคำถามไว้ในใจแล้วไปหาทางแก้กันเอาเองโดยไม่มาถามคนเป็นเจ้านายอย่างเขา แล้วเขาจะหาทางชี้แนะคำตอบที่ผิดๆ เพื่อชี้นำพนักงานไปผิดทางได้ยังไงล่ะ

ถ้าเกิดพนักงานดันคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้องออกมาได้เองขึ้นมา เรื่องมันจะไม่แย่เอาหรือไง

"คะ...ครับ ได้ครับ" ซ่งลี่ซินรีบพูด "คือเรื่องกฎพนักงานของบริษัทเรา ผมมีจุดที่ไม่ค่อยเข้าใจอยู่นิดหน่อยครับ"

ปัญหาเรื่องกฎพนักงานเหรอ

หยางรั่วเฉียนเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "กฎพนักงานก็น่าจะเขียนไว้ค่อนข้างชัดเจนแล้วนี่ มีตรงไหนที่กำกวมหรือเปล่า"

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ แค่มีบางข้อที่ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ครับ" ซ่งลี่ซินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "อย่างข้อแรก เอ่อ บริษัทไม่อนุญาตให้มาก่อนเวลาและกลับหลังเวลาเลิกงานหรือครับ"

"ไม่อนุญาตให้มาก่อนเวลาและกลับหลังเวลาเลิกงาน ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่ ผ่านการคำนวณอย่างมืออาชีพของเรามาแล้วว่าการทำแบบนี้จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของพนักงานได้" หยางรั่วเฉียนแทบไม่เงยหน้าขึ้นมา "ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม"

มาสายกลับก่อนช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของพนักงานเนี่ยนะ...

คำนวณอย่างมืออาชีพ...

เอาเถอะ ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่มีปัญหาอะไรกับกฎพนักงานแล้วล่ะ

คนที่มีปัญหาคงเป็นตัวซ่งลี่ซินเอง กับโลกทัศน์ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาของเขามากกว่า

ในเวลาเดียวกัน เหวินเหลียนจีก็ดูวิดีโอจบพอดี แววตาของเธอดูซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

รายการที่ซ่งลี่ซินเคยทำในสถานีโทรทัศน์ก็แค่รายการสัมภาษณ์ธรรมดาๆ แทบไม่มีจุดดึงดูดอะไรเลย แต่ทำออกมาได้มาตรฐานมาก และซ้ำซากจำเจอย่างยิ่ง

ของพรรค์นี้ถ้าเอามาทำไลฟ์สด ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจะดับอนาถในทันที

ทว่าแม้ในใจจะมีความคิดมากมาย เหวินเหลียนจีก็ตระหนักถึงตำแหน่งหน้าที่ของตัวเองดี เธอรู้ว่าตัวเองยังต้องสะสมประสบการณ์ จึงเอ่ยถามหยางรั่วเฉียน "ท่านประธานหยางคะ คุณมีความเห็นอย่างไรบ้างไหมคะ"

ซ่งลี่ซินที่ชนกำแพงมาสารพัดที่ก็ส่งสายตากระหายความรู้มาเช่นกัน หวังว่าผู้นำจะช่วยให้คำแนะนำที่สร้างสรรค์ได้บ้าง

"ท่านประธานหยางพูดได้เต็มที่เลยครับ ตรงไหนที่ผมแก้ได้ ผมจะแก้แน่นอน"

ทว่า สายตาของหยางรั่วเฉียนที่ดูสงบนิ่ง แท้จริงในใจกลับลิงโลดจนแทบคลั่ง

ความเห็นเหรอ การปรับปรุงเหรอ

นอกจากคำว่าพอใจแล้ว ก็ไม่มีความเห็นอื่นใดอีก

เนื้อหาไลฟ์สดของซ่งลี่ซินตรงตามแนวคิดตัดทอนความบันเทิงของหยางรั่วเฉียนแบบเป๊ะๆ ฤทธิ์กล่อมประสาทชวนง่วงยังแรงกว่ายานอนหลับ เทียบเท่ากับเสียงปีศาจของครูคณิตศาสตร์ตอนสอนหนังสือในห้องเรียนได้เลย

น้ำเสียงอักขระเป๊ะระดับผู้ประกาศ รูปแบบการรายงานข่าวโบราณเมื่อสิบปีก่อน แค่ฟังก็ชวนให้หงุดหงิดใจจนอยากจะมุดเข้าไปในจอเพื่อซัดคนพูดสักหมัด

นี่มันศักยภาพระดับห้าสิบล้านชัดๆ ต่ำสุดก็ต้องห้าล้าน

หนี้เงินกู้ที่เหลืออยู่ไม่ถึงห้าล้านหยวนสุดท้าย มีความหวังจะปลดหมดแล้ว!

จริงด้วยสิ หลังจากผ่านความล้มเหลวมาครั้งหนึ่ง ความล้มเหลวครั้งที่สองก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

"ผมดูแล้วก็โอเคดีนะ ไม่มีอะไรต้องแก้หรอก เอาตามนี้แหละ" หยางรั่วเฉียนสะกดความตื่นเต้นที่ใกล้จะปลดหนี้ได้ลงไป แล้วตัดสินใจเคาะโต๊ะ "รักษาเอกลักษณ์ของตัวเองไว้ เดี๋ยวพวกเราจะร่างชุดคำถามสัมภาษณ์ริมถนนให้คุณ บ่ายนี้ก็เริ่มไลฟ์สดรอบแรกเลย!"

เดิมทีเหวินเหลียนจียังเต็มไปด้วยความสงสัยในใจ เธอตั้งตารอคอยว่าเจ้านายจะเสนอวิธีพลิกสถานการณ์อะไรได้บ้าง ไม่นึกเลยว่าเจ้านายจะให้ความเห็นแบบนี้ ทำเอาเธอแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

แค่โอเคเนี่ยนะ?!

ไม่มีอะไรต้องแก้แล้วเนี่ยนะ?!

เอาข่าวภาคค่ำมาเล่นในไลฟ์สด มันจะไปรอดจริงเหรอ

คนหน้าตาเป๊ะคนหนึ่ง ใช้ภาษาจีนกลางสำเนียงมาตรฐาน ยิงคำถามน่าเบื่อใส่คนเดินถนน แล้วคนเดินถนนก็ให้คำตอบที่ใครๆ ก็นึกออก...

เนื้อหาแบบนี้แม้แต่จะเอาไว้เปิดดูแก้เบื่อตอนกินข้าวยังไม่ผ่านเกณฑ์เลยมั้ง!

ไม่ ไม่ถูกสิ ปัญหาที่เด็กใหม่อย่างเธอคิดได้ ท่านประธานหยางก็ต้องคิดได้สิ ดังนั้นความคิดของเขาต้องไม่เรียบง่ายแค่นี้แน่

พอลองวิเคราะห์คำพูดของเจ้านายให้ดี เขาแค่ยอมรับในสไตล์ของซ่งลี่ซิน แต่ไม่ได้ยอมรับเนื้อหา ดังนั้นเจ้านายจะต้องอยากใช้สไตล์ย้อนยุคของซ่งลี่ซินมาจับคู่กับคำถามปั่นๆ เพื่อสร้างความขัดแย้งที่ดึงดูดผู้ชมขึ้นมาแน่ๆ

ต้องเป็นแบบนี้แน่นอน!

พอเหวินเหลียนจีคิดตก ก็พลันผ่อนคลายลงและยิ้มออกมา "ใช่ค่ะ แค่รักษาสไตล์การไลฟ์สดของคุณไว้ก็พอ จุดสำคัญที่สุดยังอยู่ที่ตัวเนื้อหา มารอฟังกันดีกว่าค่ะว่าเจ้านายจะจัดเตรียมคำถามสัมภาษณ์แบบไหนให้คุณ"

พูดจบ ผู้จัดการสาวน้อยก็มองไปยังหยางรั่วเฉียนด้วยสายตาคาดหวัง

"คำถามสัมภาษณ์ริมถนนผมคิดไว้หมดแล้ว" หยางรั่วเฉียนเอ่ยพลางหยิบกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร วางลงบนโต๊ะใหญ่ในห้องประชุม "คำถามเหล่านี้เจาะลึกเข้าไปในทุกแง่มุมของคนธรรมดาทุกวันนี้ ทั้งความรัก งานอดิเรก การใช้ชีวิต การเข้าสังคม ความทรงจำ ความฝัน ประสบการณ์ รวมถึงครอบครัว"

ครอบคลุมขนาดนี้เลยเหรอ

ความอยากรู้อยากเห็นต่อคำถามเหล่านี้ของเหวินเหลียนจีถึงขั้นแซงหน้าซ่งลี่ซินไปแล้ว เธอรีบดึงกระดาษ A4 มาอ่านคำถามที่เจ้านายออกแบบด้วยตัวเองอย่างกระตือรือร้นทันที

"คำถามที่หนึ่ง: ขอถามหน่อยว่า สิ่งที่มีความหมายต่อสังคมที่สุดที่คุณเคยทำคืออะไร"

"...?" เหวินเหลียนจีที่ในใจกำลังคันยุบยิบด้วยความอยากรู้ พอได้เห็นคำถามนี้เข้า สมองก็พลันชัตดาวน์ไปชั่วขณะ

วินาทีนี้ในใจเธอมีเพียงความคิดเดียวคือ หา?

ท่านประธานหยางจะยกรูปแบบรายการข่าวโทรทัศน์มาใส่ในไลฟ์สดทั้งดุ้นจริงๆ น่ะเหรอ

ไม่ อาจจะไม่ใช่ก็ได้

บางทีคำถามนี้อาจเป็นแค่บทเปิดสำหรับคำถามชุดถัดไป เป็นบทโหมโรงก่อนที่ความปั่นจะเริ่มต้นขึ้น...

เหวินเหลียนจีตั้งสติ แล้วกวาดสายตามองลงไปข้างล่างต่อ

"คำถามที่ 2: คุณคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดในการหาแฟนสาวคืออะไร"

"คำถามที่ 3: คุณชอบกีฬาประเภทไหน"

"คำถามที่ 4: คุณมีแฟนหรือยัง"

"คำถามที่ 5: คุณเคยทำธุรกิจส่วนตัวไหม"

"คำถามที่ 6: คุณเคยทำอะไรเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพ่อบ้าง"

"คำถามที่ 7: ..."

เหวินเหลียนจีมองคำถามพวกนี้ ยิ่งอ่านสภาพจิตใจก็ยิ่งพังทลาย

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว จะมีผู้ชมคนไหนทนดูคำถามที่น่าเบื่อขนาดนี้ได้ลงคอกัน

ไม่มีทั้งประเด็นเด็ดที่น่าสนใจ ไม่ได้แตะเรื่องความเป็นส่วนตัวของคนอื่นมากเกินไป แถมบางคำถามยังไปจี้จุดความกดดันที่สุดของคนหนุ่มสาวในยุคนี้อีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นการทำประโยชน์ให้สังคม การแบ่งเบาภาระของพ่อแม่ หรือเรื่องการทำธุรกิจส่วนตัวพวกนั้น

คนยุคนี้ส่วนใหญ่เป็นลูกคนเดียว ภาระการเลี้ยงดูพ่อแม่หนักหนาสาหัส การทำธุรกิจส่วนตัวก็ประสบความสำเร็จได้ยากยิ่ง... แค่ชีวิตปกติก็ลำบากพออยู่แล้ว ยังจะมาถามว่าเคยทำประโยชน์อะไรให้สังคมบ้าง นี่มันหาเรื่องโดนด่าชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

คำถามแต่ละข้อไม่ใช่แค่น่าเบื่อธรรมดา แต่ยังชวนให้เกิดความวิตกกังวลไปหมด

ใครมันจะไปดู

ต่างจากท่าทีเหวอรับประทานของเหวินเหลียนจีโดยสิ้นเชิง พอซ่งลี่ซินเห็นคำถามเหล่านี้ แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าน้องสาวผู้จัดการกำกระดาษ A4 แผ่นนั้นไว้แน่น เขาคงแทบทนไม่ไหวอยากจะคว้าชุดคำถามสัมภาษณ์นี้มาถือไว้เอง เพื่อพินิจพิจารณาดูให้ละเอียดถี่ถ้วนแล้ว!

ตอนสัมภาษณ์งานก่อนหน้านี้ ซ่งลี่ซินเคยบอกว่า ความฝันของเขาคือการลงลึกไปตามตรอกซอกซอย มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนหลากหลายท่ามกลางกลิ่นอายชีวิตจริง และนำความคิดในการใช้ชีวิตประจำวันของผู้คนที่มาจากทั่วสารทิศมาแบ่งปันบนหน้าจอ

คำพูดเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงการตอบส่งๆ เพื่อให้ผ่านการสัมภาษณ์

ในนั้นมีความรู้สึกที่แท้จริงของเขาอยู่ด้วย เพียงแต่จำต้องยอมแพ้ไปเพราะแรงกดดันจากโลกความเป็นจริง หลังจากได้งานที่ให้เงินเดือนและสวัสดิการสูงขนาดนี้ ซ่งลี่ซินก็เตรียมใจที่จะเอาอกเอาใจตลาดอย่างเต็มที่ และพร้อมทำงานล่วงเวลาอย่างไม่คิดชีวิตไว้แล้ว

ทว่าในตอนนี้ ท่านประธานหยางกลับหยิบคำถามสัมภาษณ์ชุดนี้ออกมาเนี่ยนะ?!

ที่แท้... ท่านประธานหยางสนับสนุนความฝันของเขาจริงๆ น่ะเหรอ

"ท่านประธานหยาง นี่ นี่มัน..." ซ่งลี่ซินตื่นเต้นจนแทบพูดไม่ออก "คุณ..."

"เป็นอะไรไป มีความเห็นอะไรก็พูดตรงๆ ได้" หยางรั่วเฉียนพับฝาโน้ตบุ๊กลง "คุณเคยทำงานด้านนี้มาก่อน มีประสบการณ์โชกโชน อยากพูดอะไรก็พูดได้เต็มที่เลย"

"ไม่มีครับ ท่านประธานหยาง ผมไม่มีความเห็นแย้งอะไรทั้งนั้น! ขอบคุณคุณมากครับ ขอบคุณที่คุณให้โอกาสนี้กับผม..."

เมื่อเห็นพนักงานใหม่ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหลพราก หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกอ่อนใจอยู่ไม่น้อย

มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ อย่าทำตัวน่าเลี่ยนขนาดนี้จะได้ไหม

หยางรั่วเฉียนพยายามรักษาสีหน้าให้ดูราบเรียบ "ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว จัดการเตรียมตัวให้เรียบร้อย หลังพักเที่ยงพวกเราก็ออกเดินทางกันได้เลย!"