ตอนที่ 78 สัมภาษณ์!

ช่วงพักเที่ยงทานอาหาร เหวินเหลียนจีที่สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสนตักอาหารของตัวเองเสร็จแล้วก็เดินมานั่งลงตรงข้ามกับเวิงจื่อฉินและเส้าอีฉี

"เป็นอะไรไปเหรอ" เวิงจื่อฉินสังเกตเห็นทันทีว่าสีหน้าของน้องสาวผู้จัดการดูแลสตรีมเมอร์ดูไม่สู้ดี จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"พี่เวิง ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้ว พวกเราคุยเรื่องงานไม่ได้นะ..." เหวินเหลียนจีทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พลางตักข้าวคำโตเข้าปาก "ฉันแหกกฎที่เจ้านายตั้งไว้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะโดนหักเงินเดือนเอา"

"แอบส่งมาสิ เจ้านายไม่รู้หรอก!" เวิงจื่อฉินอยากรู้อยากเห็นจนทนไม่ไหว "เร็วเข้า รีบส่งมาเร็ว!"

มหัศจรรย์ภาพแปลกตาอย่างการแอบเจ้านายลอบทำงานล่วงเวลาแบบนี้ คงมีให้เห็นแค่ที่บริษัทคุยเผิงเท่านั้น

นับตั้งแต่เหวินเหลียนจีเดินออกมาจากห้องประชุม สภาพของเธอก็ดูแปลกไปทั้งตัว ทำให้เส้าอีฉีกับเวิงจื่อฉินสงสัยเป็นอย่างมากว่าเธอเข้าไปทำอะไรข้างในนั้นมา

"ก็ได้ รอฉันกินคำนี้เสร็จก่อน อร่อยจังเลย..." เหวินเหลียนจียัดเนื้อปลาค็อดทอดชิ้นโตเข้าปาก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งรูปภาพคำถามสัมภาษณ์ชุดนั้นไปให้เพื่อนร่วมงานทั้งสองคน "พวกคุณห้ามฟ้องฉันนะ!"

"จะฟ้องอะไรเล่า ขืนฟ้องเธอขึ้นมา พวกเราสองคนก็โดนหักเงินเดือนไปด้วยไม่ใช่หรือไง" เส้าอีฉีบ่นอุบ แล้วรีบเปิดดูไฟล์รูปภาพที่เหวินเหลียนจีส่งมาทันทีอย่างรอไม่ไหว

ตอนที่เลือกรับสมัครสตรีมเมอร์คนใหม่ พวกเขาทั้งสามคนต่างเคยร่วมพูดคุยปรึกษากัน จึงพอจะเข้าใจภาพรวมอยู่บ้างว่าซ่งลี่ซินเป็นสตรีมเมอร์แนวไหน

ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้เห็นชุดคำถามที่น่าเบื่อและจืดชืดจนแค่ปรายตามองแวบเดียวก็ง่วงนอน ทั้งหมดต่างก็พากันตกอยู่ในความเงียบงัน

เส้าอีฉีเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วนนี้ลง "ถ้าไม่ใช่เพราะไฟล์นี้เจ้านายเป็นคนส่งให้เธอนะ ฉันจะเอาไปใช้เช็ดก้นซะเลย ไม่สิ เอาไปเช็ดก้นยังรังเกียจว่ามันแข็งเกินไปด้วยซ้ำ"

"กินข้าวอยู่นะ อย่าพูดให้น่าขยะแขยงสิ" เวิงจื่อฉินส่งเสียงถ่มถุยสองที "ท่านประธานหยางทำอะไรแต่ละครั้งย่อมมีเจตนาของตัวเองเสมอ นายไม่ใช่คนที่วิเคราะห์เก่งที่สุดหรอกเหรอ คราวนี้ลองวิเคราะห์ให้ฉันดูหน่อยสิ"

นับตั้งแต่คราวก่อนที่วิเคราะห์ผิดพลาดไป เส้าอีฉีก็ตั้งมั่นว่าจะต้องเรียนรู้และสังเกตให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้คาดเดาความต้องการของเบื้องบนได้แม่นยำกว่าเดิมในอนาคต "ช่วงนี้ยังไม่วิเคราะห์แล้วล่ะ วิเคราะห์ไม่ออก สู้ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวดีกว่า"

เหวินเหลียนจีซดซุปไก่ตุ๋นดังอึกๆ จนหมด ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจแล้วพูดว่า "ใช่แล้ว สู้กินข้าวไปพลางแล้วรอดูว่าท่านประธานหยางจะพลิกวิกฤตกลับมายังไงดีกว่า"

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังละเมิดระเบียบปฏิบัติของพนักงานอย่างย่ามใจ และพูดคุยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานอย่างเมามันในช่วงเวลาพัก หยางรั่วเฉียนก็พลันลอยละล่องมาจากด้านข้าง

เขามองโทรศัพท์ของทั้งสามคนด้วยสีหน้าหวาดระแวงพลางเอ่ยถาม "พวกคุณสามคนแอบซุบซิบอะไรกันอยู่ แอบทำอะไรที่เกี่ยวกับงานหรือเปล่า แอบอู้งานนอกเวลากันใช่ไหม"

เมื่อกี้ดูเหมือนจะได้ยินแว่วๆ เรื่องเช็ดก้นอะไรสักอย่าง แล้วก็พลิกวิกฤตอะไรนั่นอีก?

ในกลุ่มบริษัทคุยเผิง การทำงานที่เกี่ยวข้องกับงานในช่วงนอกเวลาทำงาน ถูกหยางรั่วเฉียนตีความอย่างเด็ดขาดว่าเป็นการ "อู้งาน" ซึ่งถูกบรรจุไว้ในกฎระเบียบพนักงานและสั่งห้ามอย่างเข้มงวด

ทั้งสามคนพลันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที เหมือนตอนสมัยเรียนที่แอบเล่นโทรศัพท์มือถือแล้วโดนครูตรวจจับได้ จึงประสานเสียงตอบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "ไม่มีครับ/ค่ะ ไม่มีเลย! พวกเรากำลังคุยเรื่องเกมกันอยู่! เมื่อกี้พวกเราสามคนกำลังตั้งตี้เล่นเกมด้วยกันอยู่เลยครับ/ค่ะ!"

เมื่อได้ยินว่ากำลังคุยเรื่องเกม หยางรั่วเฉียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดี ยอดเยี่ยมมาก รักษาทัศนคติการทำงานแบบนี้ไว้ โบนัสปลายปีมีส่วนของพวกคุณแน่นอน"

รอจนหยางรั่วเฉียนเดินจากไปแล้ว คนทั้งสามที่รอดตายมาราวกับปาฏิหาริย์ถึงได้สบตากัน และมองเห็นความโล่งอกในสายตาของอีกฝ่าย

"โชคดีนะที่ไม่โดนจับได้..."

"ให้ความรู้สึกเหมือนตอนสู้รบปรบมือกับครูสมัยเรียนเลยแฮะ ท่านประธานหยางเดินไม่มีเสียงฝีเท้าเลยสักนิด น่ากลัวชะมัด!"

"เดี๋ยวนะ ทำไมฉันรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ พิกลล่ะ"

ที่บริษัทอื่น พนักงานต่างกลัวหัวหน้าจะสุ่มตรวจเวลาแอบทำเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงานในเวลาทำงาน แล้วทำไมพอมาอยู่ที่นี่ ถึงกลายเป็นพนักงานกลัวหัวหน้าจะสุ่มตรวจเวลาแอบทำงานในช่วงนอกเวลาทำงานไปได้ล่ะ?

...

หลังจากช่วงพักเที่ยงสิ้นสุดลง หยางรั่วเฉียน เหวินเหลียนจี และซ่งลี่ซิน ทั้งสามคนก็ถือไม้เซลฟี่หนึ่งอันกับไมโครโฟนปลอมสำหรับใช้สัมภาษณ์อีกหนึ่งตัว เดินออกจากอาคารสำนักงานแล้วมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน

"คุณคิดว่าจัดจุดสัมภาษณ์แถวไหนดีกว่ากัน" หยางรั่วเฉียนปลดล็อกรถ ให้เหวินเหลียนจีกับซ่งลี่ซินเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง แล้วเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

เหวินเหลียนจีมองไปยังที่นั่งข้างคนขับด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมา แล้วตอบอย่างจริงจังว่า "ยังไงก็ต้องเป็นย่านใจกลางเมืองค่ะ อย่างพวกศูนย์การค้า ถนนคนเดินขายของกิน ถนนคนเดินทั่วไป หรือไม่ก็ในมหาวิทยาลัยอะไรทำนองนั้น"

ซ่งลี่ซินให้รายละเอียดที่ชัดเจนกว่า "ตอนนี้อากาศร้อน แถมยังเป็นเวลาทำงาน เราควรไปศูนย์การค้าครับ ช่วงเวลานี้คนถึงจะค่อนข้างพลุกพล่านหน่อย"

จริง ๆ ผมอยากไปที่ที่คนน้อย ๆ มากกว่า...

แต่ทำแบบนั้นมันหาเหตุผลมาอธิบายยากเกินไป อีกอย่างหยางรั่วเฉียนก็มั่นใจในชุดคำถามอันแสนน่าเบื่อที่ตัวเองออกแบบไว้มาก จึงไม่ได้ดึงดันพาทั้งสองคนไปยังจุดที่ไม่ใช่ย่านพลุกพล่าน

"เอาล่ะ งั้นตรงไปเฉียนต๋าพลาซาฝั่งตรงข้ามนี่เลยแล้วกัน ที่นั่นไม่ว่าจะเวลาไหนคนก็เยอะอยู่แล้ว" หยางรั่วเฉียนสตาร์ตเครื่องยนต์ และไม่นานก็มาถึงเฉียนต๋าพลาซา

หลังจากจอดรถเรียบร้อย หยางรั่วเฉียนก็ติดตั้งโทรศัพท์มือถือเข้ากับไม้เซลฟี่ แล้วยื่นให้ซ่งลี่ซิน

การสัมภาษณ์ริมถนนไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ถ่ายทำระดับมืออาชีพมากมาย การที่ผู้สัมภาษณ์กับผู้ถูกสัมภาษณ์จะโผล่เข้ามาอยู่ในเฟรมเดียวกันถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ทว่าเพื่อให้การไลฟ์สดน่าเบื่อยิ่งขึ้น หยางรั่วเฉียนยังอุตส่าห์เค้นสมอง ออกแบบแถบข้อความด้านล่างตัวหนังสือสีดำบนพื้นหลังสีน้ำเงินให้ซ่งลี่ซิน เหมือนรายการข่าวไม่มีผิด ยืนกรานจะดึงคุณสมบัติกล่อมนอนให้พุ่งแตะระดับสูงสุด

ดูแบบนี้แล้ว มันยิ่งเหมือนการสัมภาษณ์ในรายการข่าวทั่วไปเข้าไปใหญ่

เหวินเหลียนจีปิดประตูรถแล้วถามขึ้นว่า "ท่านประธานหยาง แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ"

"คุณคอยดูซ่งลี่ซินอยู่ข้าง ๆ ถ้าเขาต้องการความช่วยเหลือค่อยเข้าไป เวลาไม่มีอะไรก็แกล้งทำเป็นคนเดินถนนไปก่อน" หยางรั่วเฉียนกล่าว "เดี๋ยวเวิงจื่อฉินจะคอยดูแลระบบหลังบ้านอยู่ที่บริษัท ผมจะไม่กวนพวกคุณ และพวกคุณก็อย่าให้สิ่งอื่นมารบกวนล่ะ ทำไลฟ์ครั้งแรกให้ราบรื่นตามเนื้อหาที่วางไว้ก็พอ"

เมื่อต้องเผชิญกับภารกิจแรกในตำแหน่งงานใหม่ ซ่งลี่ซินจึงดูเคร่งขรึมจริงจังเป็นพิเศษ "ครับ ท่านประธานหยาง!"

เหวินเหลียนจีทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่ง "รับทราบค่ะ!"

"ไปเถอะ" เมื่อเห็นพนักงานเชื่อฟังกันดี หยางรั่วเฉียนก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาล็อกประตูรถ เช่าพาวเวอร์แบงก์มาตัวหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปนั่งเอนหลังในร้านกาแฟ จากนั้นก็เปิดหน้าระบบหลังบ้านของกิลด์ขึ้นมา

ขั้นตอนการสมัครบัญชีใหม่บนแพลตฟอร์มชาร์กและการเข้าร่วมกิลด์นั้นง่ายดายและสะดวกมาก ซ่งลี่ซินจัดการเสร็จสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว

อึก อึก อึก...

หยางรั่วเฉียนเอนกายนอนกึ่งนั่งบนโซฟาในร้านกาแฟอย่างสบายอารมณ์ ดูดกาแฟน้ำมะพร้าวเย็นไปอึกหนึ่ง แล้วเปิดหน้าจอเกมขึ้นมา กะว่าจะเล่นสักสองตาก่อนค่อยตรวจดูข้อมูลหลังบ้าน

ไม่รู้ว่าจะมีคนดูสักกี่คนกันนะที่จะสติแตกเพราะเห็นไลฟ์นี้ ชักตั้งตารอแล้วสิ

ในเวลานี้ ห้องไลฟ์ของซ่งลี่ซินได้เปิดขึ้นแล้ว โดยมีชื่อห้องที่เรียบง่ายธรรมดาเพียงสี่คำ

"สัมภาษณ์ริมถนน"

ประสบการณ์การทำงานนานหลายปีทำให้ซ่งลี่ซินไม่รู้สึกเคอะเขินต่อหน้าคนแปลกหน้าเลยสักนิด เขาปรับมุมกล้องจนเข้าที่ ถือไมโครโฟนปลอมที่ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่างตัวนั้น แล้วเดินตรงไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังถือแก้วชานมเดินเตร็ดเตร่อยู่ในร้านค้า

"สวัสดีครับ สัมภาษณ์ริมถนนสักนิด สะดวกไหมครับ"