ตอนที่ 79 คุณไม่มีทางคาดเดาได้เลยว่าผู้ถูกสัมภาษณ์จะสรรหาลูกเล่นมาป่วนได้เบอร์ไหน

ชายหนุ่มทำท่าเหมือนฟังไม่ชัด กลืนไข่มุกกับวุ้นมะพร้าวในแก้วลงคออย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเหลือบมองกล้องด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วถามว่า "นี่สัมภาษณ์เทปหรือไลฟ์สดอะพี่?"

"ไลฟ์สดครับ" ซ่งลี่ซินคล้ายได้ความรู้สึกสมัยยังเป็นผู้ประกาศข่าวโทรทัศน์ที่ออกไปสัมภาษณ์คนอื่นกลับคืนมา เขาปรับตัวเข้าสู่โหมดทำงานอย่างรวดเร็ว ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมาตรฐานของผู้ประกาศข่าวที่คมชัดน่าฟังพร้อมรอยยิ้ม "วางใจได้ครับ อะไรที่ออกอากาศไม่ได้ เราไม่ปล่อยออกไปแน่นอน"

"ผมได้ออกทีวีเหรอเนี่ย?" ชายหนุ่มวางแก้วชานมลงบนพื้นทันที พลางจัดท่าทางให้ดูเคร่งขรึมขึ้น "เมื่อกี้ตัดทิ้งได้ไหมพี่?"

ไลฟ์สดจะไปตัดทิ้งได้ยังไงกัน...

แต่ถึงอย่างไรซ่งลี่ซินก็เคยเป็นมืออาชีพมาก่อน เขายิ้มบางๆ แล้วตอบว่า "คลิปย้อนหลังที่จะตัดต่อลงทีหลังจะตัดออกให้ครับ ไม่ต้องห่วง"

"ดีๆๆ พี่รีบสัมภาษณ์ผมเลย!" ชายหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น "มีคำถามอะไรถามมาได้หมดเลย!"

เวลานี้เริ่มมีผู้ชมเข้ามาในห้องไลฟ์สองสามคนแล้ว พลันเห็นรูปแบบแนวเรโทรที่แปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร ก็ถึงกับข่มความง่วงงุนเอาไว้แล้วยอมปักหลักดูต่อในห้องไลฟ์

"สตรีมเมอร์เล่นแนวย้อนยุคเหรอเนี่ย?"

"สัมภาษณ์ริมถนนเหรอ? อย่าแป้กนะเว้ย"

"จะแป้กก็ได้นะ... ขอแค่ตลกก็รับได้หมดอะ"

ซ่งลี่ซินไม่ได้สนใจข้อความบนหน้าจอ เขายื่นไมโครโฟนไปตรงหน้าชายหนุ่มแล้วถามว่า "น้องชายปีนี้อายุเท่าไรแล้วครับ?"

"สิบแปดครับ อยู่ ม.6!"

"ม.6 เหรอครับ? แล้วทำไมถึงมาโผล่อยู่ที่แบบนี้ได้ล่ะครับ?" ซ่งลี่ซินถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย

ชายหนุ่มตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ "ก็ผมโดดเรียนไงพี่ ไม่เห็นจะเข้าใจยากตรงไหนเลย อ้อ จริงสิ พี่ช่วยเซนเซอร์หน้าผมหน่อยได้ไหม กลัวพ่อแม่กับครูเห็นแล้วจะโดนฟาดเอาน่ะ..."

นี่มันไลฟ์สด เพิ่งมาคิดจะเซนเซอร์ตอนนี้มันจะไปทันอะไร...

แต่ในเมื่อผู้ถูกสัมภาษณ์ร้องขอ ซ่งลี่ซินจึงยอมใส่แถบคาดตาดำให้เด็กคนนี้ตอนที่การสัมภาษณ์ดำเนินไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

ซ่งลี่ซินยิ้มพลางกล่าวว่า "เรียบร้อยแล้วครับ เซนเซอร์ให้แล้ว คราวนี้พูดได้เต็มที่เลยนะ"

"พี่ถามมาได้เลย!" พอได้ยินว่ามีเซนเซอร์ ชายหนุ่มก็ถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงฮึกเหิมขึ้นมาทันตา

"ตอนอยู่ที่โรงเรียน กีฬาที่คุณชอบที่สุดคืออะไรครับ?" ซ่งลี่ซินถาม

ชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "เตะบอลมั้งครับ"

ซ่งลี่ซินถามต่อ "แล้วงานอดิเรกที่ชอบที่สุดก็เป็นฟุตบอลด้วยใช่ไหมครับ?"

ดูเหมือนพอได้รับการยืนยันเรื่องเซนเซอร์แล้ว ชายหนุ่มก็ฮึกเหิมจนไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ตอบกลับมาโดยไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย "เปล่าครับ ที่ผมชอบที่สุดคือพริตตี้ข้างสนามบอลต่างหาก"

"..."

เอิ่ม เรื่องนี้มัน...

ถ้าพูดแบบอีคิวสูง: เป็นคำตอบที่ดึงอารมณ์ร่วมของผู้คนได้ยอดเยี่ยมมาก

ถ้าพูดแบบอีคิวต่ำ: เอ็งดับอนาถทางสังคมแล้วล่ะ เจ้าหนู

"คุณรังเกียจไหมครับถ้าคลิปนี้จะถูกเผยแพร่ออกไป?" ถึงอย่างไรซ่งลี่ซินก็เป็นมืออาชีพ แม้จะเจอสถานการณ์แบบนี้ก็ยังไม่หลุดขำ ยังคงถามด้วยน้ำเสียงฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ

"ไม่รังเกียจๆ แค่เซนเซอร์ให้ก็พอแล้ว!"

ซ่งลี่ซินพยักหน้า "ได้ครับ ขอบคุณที่สละเวลามาร่วมการสัมภาษณ์ครั้งนี้นะครับ"

ในสายตาของผู้ชมในห้องไลฟ์ตอนนี้ ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มท่าทางกะล่อนคนหนึ่งกำลังยิ้มหน้าระรื่น พร้อมกับพูดเรื่องชวนอึ้งออกมากลางรายการสัมภาษณ์ที่เป็นทางการอย่างยิ่ง

"ฮ่าๆๆ เด็กคนนี้มันโง่หรือเปล่าวะเนี่ย สัมภาษณ์ไปครึ่งค่อนแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องให้เขาเซนเซอร์ แล้วมันต่างอะไรกับไม่เซนเซอร์วะนั่น?"

"ฉันนึกภาพออกเลยว่าพอกลับถึงบ้าน เด็กคนนี้จะโดนไม้เรียวลงทัณฑ์สาหัสขนาดไหน..."

"กลับบ้านไปโดนตียังจิ๊บๆ นะเว้ย จะไปนับประสาอะไร พอเขากลับไปโรงเรียนนั่นแหละถึงเรียกว่าดับอนาถทางสังคมของจริง! รู้จักไหม โดนประกาศชื่อประจานความผิดหน้าเสาธงตอนเช้าน่ะ ฮ่าๆๆ!"

"ฉันมีลางสังหรณ์ว่า บทสัมภาษณ์นี้จะต้องกลายเป็นหนึ่งในฉากระดับตำนานของฉลามไลฟ์แน่นอน"

ในห้องไลฟ์กำลังคุยกันอย่างออกรส ซ่งลี่ซินที่เพิ่งสัมภาษณ์คนแรกเสร็จก็เหลือบมองข้อมูลหลังบ้านด้วยความกระวนกระวายใจเล็กน้อย

หวังว่าจะไม่แย่จนเกินไปนะ...

ทว่าเมื่อเขาเห็นว่าจำนวนคนในห้องไลฟ์ที่ระบบหลังบ้านแสดงกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ข้อความและของขวัญฟรีถูกส่งมารัวๆ ไม่ขาดสาย ความดีใจก็แล่นพล่านขึ้นมาทันที เขารีบตีเหล็กตอนร้อน "เอาละครับ ต่อไปขอเชิญผู้ถูกสัมภาษณ์ท่านถัดไปได้เลยครับ!"

ข้อความบนหน้าจอพลันไหลทะลักขึ้นมาอย่างรวดเร็ว:

"สตรีมเมอร์ เร็วๆ เข้า ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแล้วเนี่ย"

"ขอเชิญเหยื่อ... เอ๊ย ผู้ถูกสัมภาษณ์รายต่อไปเลยครับ"

"รีบๆ เลย รอไม่ไหวแล้วโว้ย!"

พูดจบ ซ่งลี่ซินก็กวาดตามองซ้ายขวา จนเห็นหนุ่มออฟฟิศหน้าตาซื่อๆ คนหนึ่ง จึงรีบเดินเข้าไปถาม "สวัสดีครับ สะดวกเข้าร่วมการสัมภาษณ์ริมถนนสักนิดไหมครับ"

ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นกล้องกับไมโครโฟนก็พลันเข้าใจทันที "ไม่มีปัญหาครับ ไม่มีปัญหา น้องชายอยากถามอะไรล่ะ"

ซ่งลี่ซินนึกถึงรายการคำถามที่เจ้านายให้มา พลางพิจารณารูปลักษณ์ของชายหนุ่ม แล้วเลือกคำถามที่ดูปลอดภัยที่สุดออกมาข้อหนึ่ง "สำหรับคุณแล้ว ปัจจัยสำคัญที่สุดในการหาแฟนคืออะไรครับ"

"ปัจจัยสำคัญที่สุดในการหาแฟนเหรอ..." ชายหนุ่มมองกล้องอย่างระแวดระวังเล็กน้อยแล้วพูดว่า "คุณเอาคลิปไปลงได้นะ แต่ต้องจำไว้ว่าต้องเซนเซอร์หน้าผมด้วยล่ะ"

"วางใจได้เลยครับ การสัมภาษณ์ของเรามีความเป็นมืออาชีพแน่นอน" ซ่งลี่ซินพยักหน้า ก่อนจะถามต่อ "ว่าแต่ทำไมถึงต้องเซนเซอร์หน้าด้วยล่ะครับ เพราะเกณฑ์การเลือกคู่ของคุณค่อนข้างขัดกับคนทั่วไปหรือเปล่าครับ"

ชายหนุ่มกลับมาทำสีหน้าซื่อๆ อีกครั้ง "ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอกครับ"

"ถ้าอย่างนั้น สำหรับคุณแล้ว ปัจจัยสำคัญที่สุดในการหาแฟนคืออะไรครับ"

ชายหนุ่มดึงไมโครโฟนเข้าไปใกล้ แล้วหัวเราะเสียงเบาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ "ฮิๆๆ ปัจจัยที่สำคัญที่สุด ก็ต้องปิดเมียให้มิดสิครับ..."

หาแฟน ปัจจัยสำคัญที่สุด ปิดเมียให้มิด...

"..." แม้จะเป็นมืออาชีพอย่างซ่งลี่ซิน ชั่วขณะนั้นก็ถึงกับยืนเอ๋อไปเลย

ถ้าใช้คำพูดของคนรุ่นใหม่ก็คือ สมองช็อตไปเรียบร้อยแล้ว

"โอเคครับขอบคุณมากสำหรับการสัมภาษณ์ไว้เจอกันใหม่ขอให้มีความสุขกับชีวิตนะครับ" ด้วยความเป็นนักข่าวที่มีทักษะระดับมืออาชีพ ซ่งลี่ซินจึงรีบแย่งไมโครโฟนกลับมาทันที แล้วซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ ไปยังมุมที่ไม่มีคน พลางเหลือบมองคอมเมนต์บนหน้าจอ

ขืนสัมภาษณ์ต่อไปเรื่อยๆ เขากลัวว่าหัวของหนุ่มออฟฟิศคนนี้จะหลุดออกจากบ่าหลังกลับถึงบ้านน่ะสิ

ในเวลานี้ ไม่ผิดจากที่คาดไว้เลย ทั้งห้องไลฟ์ระเบิดเสียงฮาแตกแตนไปแล้ว

"เยี่ยมๆๆ สัมภาษณ์แบบนี้สินะ กดติดตามแล้วโว้ย กดติดตามแล้ว!"

"กูโคตรอยากรู้ชะตากรรมของพี่ชายคนนี้ต่อเลยว่ะ"

"ไม่ต้องสงสัยหรอก ทุกคนเตรียมไปกินโต๊ะจีนงานศพได้เลย เดี๋ยวฉันไปนั่งโต๊ะเด็กเอง"

ซ่งลี่ซินมองดูยอดผู้ติดตามที่พุ่งพรวดพราดกับข้อความคอมเมนต์ที่ไหลมารัวๆ จนแทบอ่านไม่ทัน ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจก็ถูกยกออกไปเสียที ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาอย่างไร อย่างน้อยเมื่อดูจากกระแสความนิยมในห้องไลฟ์ตอนนี้ บรรยากาศการไลฟ์ก็นับว่าใช้ได้เลยไม่ใช่เหรอ

งานนี้ของเขาน่าจะรักษาไว้ได้แล้วสินะ

อีกด้านหนึ่ง เหวินเหลียนจีที่เคยขบคิดแผนการไลฟ์สดสัมภาษณ์ของหยางรั่วเฉียนไม่ออก ในที่สุดก็เข้าใจความคิดของหยางรั่วเฉียนจนได้

คนทั่วไปเวลาคิดว่าสตรีมเมอร์คนไหนจะดังได้หรือไม่ มักจะจำกัดกรอบความคิดอยู่แค่ตัวสตรีมเมอร์เอง แต่กลับลืมไปว่าในบางครั้ง ผู้ชมที่มีปฏิสัมพันธ์กับสตรีมเมอร์อย่างเข้มข้น ก็สามารถกลายเป็นจุดดึงดูดสายตาได้เช่นกัน

ยกตัวอย่างเช่นผู้ถูกสัมภาษณ์ริมถนนพวกนี้

การรับสมัครนักข่าวที่ลาออกมาแบบนี้ จัดภาพไลฟ์สดสไตล์ย้อนยุคแบบนี้ ถามคำถามจิปาถะทั่วไปแบบนี้ ที่แท้เป้าหมายสุดท้ายมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการสร้างความตัดกันอย่างสุดขั้ว!

เรื่องการเล่นมุกหรือสร้างความฮา ให้เป็นหน้าที่ของผู้ถูกสัมภาษณ์ก็พอแล้ว!

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ

ตอนนี้เหวินเหลียนจีเข้าใจแจ่มแจ้งทั้งหมดแล้ว

ท่านประธานหยาง... สุดยอดจริงๆ!

คนที่คิดหาทางออกด้วยวิธีแบบนี้ได้ ช่างเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดินโดยแท้!

...

ภายในห้องไลฟ์สด รายการสัมภาษณ์ริมถนนยังคงดำเนินต่อไป

เมื่อเผชิญหน้ากับคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน ซ่งลี่ซินก็กระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตัวเอง "แค่กๆ เมื่อกี้เกิดอุบัติเหตุในการไลฟ์สดขึ้นนิดหน่อยนะครับ ทุกคนวางใจได้ เนื้อหาหลังจากนี้จะต้องกลับเข้าสู่ร่องรอยที่ถูกต้องแน่นอนครับ"

ข้อความบนหน้าจอพลันหัวเราะกันครืน:

"ดีมาก! รอคอยความถูกต้องอยู่นะ!"

"สตรีมเมอร์สัมภาษณ์ไปแค่สองคน ก็ทำเอาสองคนนั้นตายทั้งเป็นทางสังคมไปแล้ว หลังจากนี้สตรีมเมอร์อยากจะทำอะไรต่อ กูล่ะไม่กล้าคิดเลยจริงๆ"

"ฮ่าๆๆ คำถามที่สตรีมเมอร์ถามด้วยสำเนียงเป๊ะเว่อร์ กับคำตอบสุดช็อกของผู้ถูกสัมภาษณ์พอมาอยู่ด้วยกันแล้วมันโคตรตลกเลยเว้ย ฉันขำจนหยุดไม่ได้อยู่ในหอพักเนี่ย..."

"ขออุบัติเหตุในการไลฟ์สดอีกเยอะๆ เลย กูชอบดูอุบัติเหตุในการไลฟ์สดที่สุด"

ซ่งลี่ซินครุ่นคิดดูแล้วรู้สึกว่า สาเหตุที่ผู้ถูกสัมภาษณ์ก่อนหน้านี้กล้าพูดจาไร้ยางอายขนาดนั้น ก็เพราะรอบตัวไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย ถึงได้เผยธาตุแท้ออกมา

ถ้าลองหาคนที่เดินมาด้วยกันเป็นคู่เพื่อสัมภาษณ์ เนื้อหาก็น่าจะไม่หลุดโลกเกินไปแล้วมั้ง

พอดีเลย มีชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้...

ฝ่ายชายกำลังถือถุงพะรุงพะรังเดินตามหลังเด็กสาว ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคู่รักหรือไม่ก็พี่น้องกัน

ซ่งลี่ซินเดินเข้าไปทักทายทันที "สวัสดีครับทั้งสองท่าน ขอสัมภาษณ์ข้างทางสักนิดได้ไหมครับ"

เด็กสาวเลียไอศกรีมในมือหนึ่งคำ เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ได้สิคะ"

"อนุญาตให้เราเผยแพร่เนื้อหาการสัมภาษณ์ไหมครับ"

เด็กสาวเลียไอศกรีมอีกคำ แล้วส่งของในมือให้ชายหนุ่มด้านหลังอย่างสบายๆ พลางพยักหน้ารัวๆ "ได้เลยค่ะได้เลย ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว"

ซ่งลี่ซินได้บทเรียนจากสองครั้งก่อนหน้า เนื่องจากไม่แน่ใจว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องหรือคนรักกัน เขาจึงเลือกคำถามที่ค่อนข้างปลอดภัยจากรายการคำถามของหยางรั่วเฉียน "ขอถามหน่อยนะครับว่า คุณมีแฟนหรือยังครับ"

"มีแล้วค่ะ" เด็กสาวตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

เมื่อได้ยินคำตอบ ซ่งลี่ซินก็โล่งอก ที่แท้ก็เป็นคู่รักกัน งั้นคำถามต่อไปก็จัดการง่ายแล้...

ทว่ายังไม่ทันที่ซ่งลี่ซินจะคิดจบ ชายหนุ่มที่ยอมอดทนเดินตามหลังเด็กสาวมาตลอดพลันพุ่งพรวดขึ้นมาข้างหน้า ข้าวของในมือร่วงกระจายลงพื้นดังโครมคราม

เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อพลันดังก้องไปทั่วทั้งศูนย์การค้า

"อะไรนะ! เธอมีแฟนแล้วเหรอ?!"

เด็กสาวสะดุ้งตกใจ "จะตะโกนเสียงดังขนาดนั้นทำไมเนี่ย..."

"เธอมีแฟนแล้ว แล้วฉันเป็นอะไรวะ?!"

"เอ๋?" เด็กสาวกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา "ฉันก็คิดกับเธอเป็นเพื่อนมาตลอดนะ..."

"คิดเป็นเพื่อน? เธอคิดกับฉันแค่เพื่อนเหรอ?!" ชายหนุ่มหอบหายใจอย่างแรง มองมือทั้งสองข้างของตัวเองราวกับกำลังพิจารณาตัวตลก "อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง! แม่งเอ๊ย กูเป็นแค่เพื่อนเหรอวะเนี่ย..."

เอาละ สัมภาษณ์สามรอบ เกิดอุบัติเหตุไปสามรอบ

สมแล้วที่เป็นมืออาชีพ แม้ซ่งลี่ซินจะเห็นฉากวุ่นวายโกลาหลตรงหน้ากับตา เขาก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยแทรกด้วยความหวังดี ถามชายหนุ่มคนนั้นว่า "เอ่อ คุณผู้ชายครับ คุณยินยอมให้เผยแพร่เนื้อหาการสัมภาษณ์ส่วนของคุณไหมครับ"

ทว่าชายหนุ่มคนนั้นคล้ายจะสติหลุดไปโดยสิ้นเชิง ได้แต่พูดประโยคเดิมซ้ำๆ "แม่งเอ๊ย พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันเหรอวะ?!"

"...คุณใจเย็นๆ ก่อนนะครับ"

...

ไลฟ์สดที่เปลี่ยนจากสัมภาษณ์ข้างทางกลายเป็นลานประหารกำลังอยู่ในขั้นตอนเก็บงานช่วงท้าย แต่ในห้องแชตกลับไม่สนเรื่องพวกนั้นแล้ว ความเร็วของข้อความคอมเมนต์ตอนนี้วิ่งไวชนิดอ่านตามไม่ทัน ยอดผู้ติดตามก็พุ่งขึ้นด้วยความเร็วชวนตะลึง

"ฮ่าๆๆๆๆ! ถึงเรื่องนี้จะเป็นการจ้างนักแสดงมาเล่นละคร กูยังรู้สึกว่าโคตรตลกเลยว่ะ!"

"นักแสดงกับผีน่ะสิ นักแสดงจะเล่นได้จริงใจขนาดนี้เหรอวะ?"

"ดูหน้าไอ้หมอนั่นสิ สวมหน้ากากแห่งความเจ็บปวดไปเรียบร้อยแล้ว ฮ่าๆๆ!"

"สตรีมเมอร์ครับ ผมเอาคลิปของคุณไปรีโพสต์ลงเว็บอื่นได้ไหม จะให้ผมขำตายอยู่ตรงนี้คนเดียวไม่ได้นะเว้ย!"

"คนบันทึกเทปรีบทำงานเร็ว รีบทำงานด่วน!"

...

ในทางกลับกัน หยางรั่วเฉียนเพิ่งเล่นเกมตาสุดท้ายจบ และกำลังคิดจะเข้าไปดูตัวเลขสุดอนาถที่หลังบ้าน

ตอนนี้อารมณ์ของเขาแจ่มใสไร้ที่ติ

ท่ามกลางฤดูร้อน ได้เล่นเกมชนะสักตาในร้านกาแฟบรรยากาศสบายๆ พอนั่งเล่นเสร็จก็แวะไปดูระบบหลังบ้านว่าเครื่องพิมพ์เงินทำงานเป็นอย่างไรบ้าง

บนโลกนี้จะมีอะไรสุขใจไปกว่านี้อีกงั้นเหรอ?

"การสัมภาษณ์ข้างทางน่าจะเริ่มไปสักพักแล้วมั้ง ขอดูตัวเลขหน่อยสิ รู้สึกว่ายอดผู้ติดตามคงเพิ่มขึ้นไม่เกิน 5 คนหรอก"

คิดพลาง หยางรั่วเฉียนก็กดเข้าไปที่หลังบ้านของกิลด์