ตอนที่ 80 แก้ไข ด่วนที่สุด!

เฮ้อ พอปลดหนี้หมดแล้ว เอาเงินที่เหลือไปทำอะไรดีนะ

ซื้อรถหรูสักคัน? เปลี่ยนไปอยู่บ้านหลังใหญ่? หรือจะจัดเครื่องบินส่วนตัวสักลำ? เหมาเรือสำราญล่องรอบโลกไปเลยดีไหม?

เป็นความกลัดกลุ้มที่มีความสุขจริง ๆ

หยางรั่วเฉียนกำลังวาดฝันถึงชีวิตในอนาคตอย่างเพลิดเพลิน ทันทีที่กดเข้าหน้าหลังบ้าน เสียงของซ่งลี่ซินที่ฟังดูตื้นตันใจจนทำตัวไม่ถูกก็ดังแว่วมาจากหูฟัง

"คุณพระช่วย... ขอบคุณเสี่ยเล่อเวยสำหรับซูเปอร์ร็อกเก็ตสิบอันนะครับ เกรงใจจริง ๆ เกรงใจมากเลย... นี่มันคิดเป็นเงินเท่าไหร่เหรอครับ มีคนดูคนไหนช่วยบอกสตรีมเมอร์หน่อยได้ไหม สตรีมเมอร์ไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลยจริง ๆ"

ซูเปอร์ร็อกเก็ตสิบอัน สิบอันเนี่ยนะ?!

อารมณ์ที่กำลังเบิกบานใจของหยางรั่วเฉียนพลันถูกเมฆหมอกแห่งความไม่สบายใจเข้าปกคลุมทันควัน เพราะน้ำเสียงของซ่งลี่ซินไม่มีความกระวนกระวายหรือกังวลใจเลยแม้แต่น้อย!

นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่พนักงานใหม่ซึ่งยังทำผลงานไม่ได้พึงมี แถมในเมื่อมีคนเปย์ซูเปอร์ร็อกเก็ตให้ถึงสิบอัน ก็แปลว่ามีเศรษฐีกระเป๋าหนักคิดว่าไลฟ์นี้สนุกมากน่ะสิ!

จะบ้าเหรอ?

เป็นไปไม่ได้น่า?

ทั้งที่วางคอนเทนต์ไลฟ์ไว้ห่วยแตกขนาดนั้นแล้ว ทำไมยังมีคนส่งซูเปอร์ร็อกเก็ตให้อีกวะเนี่ย?!

คนสมัยนี้มีรสนิยมชอบทรมานตัวเองกันหรือไง?

หรือว่าชีวิตของพวกเศรษฐีมันมีสีสันจัดจ้านเกินไป เลยต้องมาดูไลฟ์น่าเบื่อพรรค์นี้เพื่อหาเรื่องขัดใจเล่น?

หยางรั่วเฉียนสะกดความข้องใจเต็มอกลงไปแล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู ก็พบว่ายอดผู้ติดตามตัวจริงของซ่งลี่ซินในเวลานี้พุ่งทะลุสามหมื่นคนไปแล้ว

ไลฟ์ครั้งเดียวได้ผู้ติดตามตัวจริงเพิ่มขึ้นสามหมื่นคน ดูผิวเผินเหมือนจะพอ ๆ กับสตรีมเมอร์สายกินก่อนหน้านี้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ช่องว่างระหว่างสองคนนี้ต่างกันราวฟ้ากับเหว

ซ่งลี่ซินไม่ได้พึ่งพาระบบดันหน้าฟีดเลยสักนิด อาศัยเพียงแค่บ่อทราฟฟิกสนับสนุนสตรีมเมอร์หน้าใหม่ ก็กวาดผู้ติดตามไปได้ถึงสามหมื่นคนตั้งแต่ไลฟ์ครั้งแรกแล้ว!

ไม่ว่าจะในคอมเมนต์วิ่งหรือกล่องความคิดเห็น ล้วนเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เป็นมิตรและอบอุ่น เรื่องที่พูดคุยกันส่วนใหญ่ก็เป็นเนื้อหาในไลฟ์ ไม่ใช่การรุมด่าว่าตัวสตรีมเมอร์เลยสักนิด

พูดอีกอย่างก็คือ ซ่งลี่ซินแค่ออกไปสัมภาษณ์ริมถนนครั้งเดียว ก็รวบรวมคนดูที่มีความผูกพันเหนียวแน่นได้ถึงสามหมื่นคน ไม่ใช่คนดูไร้คุณภาพแบบหูอี๋ชิ่นที่เข้ามาด่าคำเดียวแล้วก็จากไป

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเอาคลิปสัมภาษณ์ครั้งนี้ไปตัดต่อแล้วโพสต์ลงไปอีกล่ะก็...

ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์วิ่งยังคงไหลทะลักอย่างคึกคัก

"ซูเปอร์ร็อกเก็ตสิบอันก็สองหมื่นหยวนแล้วนะ! สตรีมเมอร์รอบนี้รวยเละของจริง"

"ไม่ต้องสนใจหรอกว่าผมจะเปย์กี่อัน มีกลุ่มแฟนคลับไหม? คราวหน้าจะไลฟ์ตอนไหน? มีแจ้งเตือนหรือเปล่า?"

"นี่มันเสี่ยสายประธานจอมเผด็จการชัด ๆ?"

"สุดยอด..."

"นั่นสิ สตรีมเมอร์มีกลุ่มแฟนคลับไหม ไม่อยากพลาดไลฟ์ของนายเลยจริง ๆ!"

หยางรั่วเฉียนมองดูคอมเมนต์วิ่งเหล่านั้น หัวใจพลันเย็นเฉียบไปถึงขั้ว ทั้งยังคิดไม่ตกจนแทบคลั่ง

"ในการไลฟ์มันเกิดเรื่องผิดพลาดตรงไหนขึ้นมากันแน่?"

"ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ... รับสตรีมเมอร์ที่ไม่มีจุดเด่นอะไรเลยเข้ามา ได้คอนเทนต์สัมภาษณ์ที่น่าเบื่อถึงขีดสุดมา คอนเทนต์น่าเบื่อสองอย่างมารวมกัน มันก็ควรจะได้ความน่าเบื่อคูณสองสิ... แต่ทำไม ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?"

"หรือว่าความน่าเบื่อเนี่ย ลบคูณลบมันก็กลายเป็นบวกได้ด้วยเหมือนกัน?"

ห้าสิบล้านปลิวไปแล้ว ปลิวหายไปอย่างสิ้นเชิง

ดูจากแนวโน้มในตอนนี้ ห้าล้านก็คงหมดหวังเหมือนกัน

ต้องรีบหามาตรการกอบกู้สถานการณ์แล้ว รักษาห้าแสนหยวนก้อนนี้ไว้ให้ได้!

ในจังหวะนั้นเอง การเปิดตัวไลฟ์สดครั้งแรกของซ่งลี่ซินก็สิ้นสุดลง ภาพหน้าจอมืดดับลงทันที

หยางรั่วเฉียนคว้าโทรศัพท์กับพาวเวอร์แบงก์ แล้วรีบสาวเท้าตรงไปยังจุดที่ซ่งลี่ซินกำลังไลฟ์อยู่

ในช่วงเวลาคับขันชี้เป็นชี้ตายเช่นนี้ ต้องรีบเรียกตัวสามขุนพลอย่างเหวินเหลียนจี เส้าอีฉี และเวิงจื่อฉินมารวมตัวกัน เพื่อวิเคราะห์สาเหตุที่ทำให้การไลฟ์ของซ่งลี่ซินประสบความสำเร็จอย่างละเอียด และไขว่คว้าโอกาสกอบกู้สถานการณ์กลับมาให้จงได้

ที่หน้าร้านชานมไข่มุก เหวินเหลียนจีกับซ่งลี่ซินกำลังถือชานมไข่มุกยี่ห้อที่หวงหรูสือเป็นพรีเซนเตอร์ไว้คนละแก้ว พลางพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติด้วยความตื่นเต้น

เมื่อเห็นหยางรั่วเฉียนสาวเท้าเร็วปรี่เข้ามา เหวินเหลียนจีก็โบกไม้โบกมือให้อย่างกระตือรือร้น "ท่านประธานหยาง ทางนี้ค่ะ ทางนี้!"

ส่วนซ่งลี่ซินที่ผ่านโลกการทำงานมานานหลายปีดูสำรวมกว่ามาก พอเห็นเจ้านายเดินมา ต่อให้ในใจจะซาบซึ้งแค่ไหน สีหน้าก็ไม่กล้าแสดงออกมากเกินไป ได้แต่ยื่นชานมแก้วที่ถือเผื่อไว้อีกแก้วส่งให้ พลางกล่าวอย่างนอบน้อม "ท่านประธานหยาง ชานมของคุณครับ!"

หยางรั่วเฉียนที่เพิ่งจะชวดเงินไปห้าสิบล้านจนแทบกระอักเลือด ตอนนี้จะมีอารมณ์มาดื่มชานมที่ไหนกัน?

ทว่าครั้นจะปฏิเสธน้ำใจของลูกน้องก็ใช่ที่

หยางรั่วเฉียนฝืนยิ้ม รับชานมมาจิบพอเป็นพิธี ก่อนจะเอ่ยชมอย่างไม่เต็มปากเต็มคำนัก "ทำได้ดีมาก เดี๋ยวพอกลับถึงบริษัท พวกเรามาทำรายงานวิเคราะห์ร่วมกับฝ่ายปฏิบัติการและฝ่ายประชาสัมพันธ์กันดูนะ ว่าตรงไหนทำได้ดี และตรงไหนยังมีจุดบกพร่อง"

"ท่านประธานหยางคะ!" เมื่อเห็นใบหน้าของเจ้านายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เหวินเหลียนจีก็เอ่ยขึ้นเสียงดัง "ฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ!"

หยางรั่วเฉียนหันกลับมา พลางถามอย่างแปลกใจ "ขอโทษ? ขอโทษเรื่องอะไร?"

"ฉัน... ตอนแรกที่เห็นรายการคำถามของท่านประธาน ในใจดันเกิดความสงสัยขึ้นมาค่ะ... ฉันผิดไปแล้ว! เป็นฉันเองที่ตามความคิดของท่านประธานไม่ทัน" เหวินเหลียนจีค้อมศีรษะลงอย่างจริงจัง

คิดว่ามันไม่เข้าท่าแล้วทำไมไม่รีบบอกแต่แรกล่ะวะ?

พูดสิ ทำไมไม่พูดออกมาล่ะ!

มีอะไรเก็บงำไว้ในใจแบบนี้มันมีแต่จะทำร้ายผม ทำร้ายบริษัทนะเว้ย!

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก ในใจคนเราจะมีความคิดต่างกันบ้างเป็นครั้งคราวก็ถือเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ" หยางรั่วเฉียนไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนและตอบส่งๆ ไป

เหวินเหลียนจีส่ายหน้า ความรู้สึกผิดยิ่งเพิ่มพูน "หลังจากนี้ฉันคงต้องเรียนรู้อีกมากจากท่านประธานหยางค่ะ"

เรียนรู้?

จะเรียนรู้อะไร ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรลงไป แล้วเธอจะเรียนรู้ยังไง มโนเอาเองเรอะ?

หยางรั่วเฉียนแอบค่อนขอดในใจอย่างบ้าคลั่ง พลางพาทั้งสองคนกลับมายังบริษัท

...

เบื้องหน้าความจริงอันเย็นเยียบ มีเพียงบริษัทเท่านั้นที่ยังพอจะมอบความอบอุ่นให้ได้บ้าง

ในลิฟต์ หยางรั่วเฉียนที่หูอื้ออึงไปด้วยเสียงเจื้อยแจ๋วของเหวินเหลียนจีกับซ่งลี่ซินคิดเช่นนั้น

ทว่า ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกจากลิฟต์ เวิงจื่อฉินจากฝ่ายปฏิบัติการและเส้าอีฉีจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ผุดลุกขึ้นยืน ปรบมือให้อย่างเกรียวกราว

เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องดังสะท้อนก้องทั่วทั้งบริษัทไม่ขาดสาย

"ท่านประธานหยางกลับมาแล้ว!"

"ฉันบอกแล้วไงว่าไอเดียและความคิดสร้างสรรค์ของท่านประธานหยางไม่มีวันหมด คราวนี้เชื่อกันหรือยังล่ะ?"

"เข้าใจหรือยังว่าการที่ตาถึงมองใครก็ดังเปรี้ยงคนนั้นน่ะ มันสุดยอดขนาดไหน?"

"ที่สำคัญคือ ตอนนี้กิลด์อื่นยังไม่กล้ามาดึงตัวคนไปเลย กลัวจะโดนท่านประธานหยางวางยาซ้ำสองน่ะสิ"

"ต่อให้ดึงตัวไปแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ถึงจะชิงตัวสตรีมเมอร์ไปได้ แต่ถ้าไม่มีวิธีคิดระดับอัจฉริยะของเจ้านาย สุดท้ายก็ต้องแป้กไม่เป็นท่าอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?"

หยางรั่วเฉียนไม่มีกะจิตกะใจจะมาฟังคำเยินยอของบรรดาพนักงาน แค่ต้องประคองสีหน้าดีอกดีใจบนใบหน้าไว้ เขาก็แทบจะใช้พลังจนหมดตัวแล้ว

"เส้าอีฉี เวิงจื่อฉิน พวกคุณสองคนตามเข้ามาในห้องประชุม มาร่วมวิเคราะห์การไลฟ์สดครั้งแรกนี้หน่อย"

ทั้งสองคนลุกขึ้นทันที แล้วเดินกระตือรือร้นตามเข้าไปในห้องทำงาน

การทบทวนวิเคราะห์ความล้มเหลวนั้น แม้แค่ครั้งเดียวยังนับเป็นเรื่องทรมานใจ ทว่าการวิเคราะห์ความสำเร็จ ไม่ว่าจะทำสักกี่ครั้งก็มีแต่จะยิ่งปลุกใจให้ฮึกเหิม

เส้าอีฉีเพิ่งจะหย่อนก้นลงนั่งก็อดใจไม่ไหวที่จะชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน "เจ้านายครับ ความคิดของคุณมันสุดยอดเกินไปแล้วจริงๆ ให้สไตล์การจัดรายการของสตรีมเมอร์เป็นตัวปูทาง แล้วค่อยระเบิดเสน่ห์ความขัดแย้งด้วยเนื้อหาสัมภาษณ์สุดฮา..."

ที่แท้สิ่งที่หยางรั่วเฉียนพูดถึงเรื่องการลดทอนความเป็นบันเทิงลงก่อนหน้านี้ ที่ตัดออกไปมีแค่ความเป็นบันเทิงของตัวสตรีมเมอร์เองเท่านั้น ไม่ใช่ลดทอนความเป็นบันเทิงของการไลฟ์สดทั้งหมดเสียหน่อย

ตัวสตรีมเมอร์ดูไร้ซึ่งความบันเทิง ทว่าเนื้อหาการไลฟ์สดกลับเต็มไปด้วยความบันเทิงขั้นสุด มิติความขัดแย้งสุดขั้วแบบนี้ มีหรือจะไม่โดนใจคนดู?

นี่สิถึงจะเรียกว่าการกุมทิศทางตลาด!

นี่สิถึงจะเรียกว่าการจับทางจิตวิทยาคนดูได้อย่างอยู่หมัด!

มันต้องอย่างนี้สิ!

หยางรั่วเฉียนที่ไม่ได้ดูไลฟ์สดเลยตลอดทั้งเรื่องฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้เลยสักนิดว่าเส้าอีฉีกำลังพูดพล่ามเรื่องอะไรอยู่

ปูทงปูทางอะไร ระเบิดระเบ้ออะไรกัน

ผมแค่เล่นเกมไปตาหนึ่งแล้วก็ดื่มกาแฟไปแก้วหนึ่งเท่านั้นเองนะโว้ย

เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของเจ้านายเอาไว้ หยางรั่วเฉียนจึงดูดชานมเข้าไปอีกอึก พลางรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบสงบนิ่ง "วิเคราะห์ผลงาน ก็เอาวิดีโอบันทึกย้อนหลังมาเปิดดูวิเคราะห์กัน แล้วพวกคุณแต่ละคนก็ทำรายงานสรุปมาคนละฉบับ อธิบายมาว่าทำไมการไลฟ์สดเปิดตัวครั้งนี้ถึงได้ประสบความสำเร็จล้นหลามขนาดนี้"

เหวินเหลียนจีที่คว้าชัยชนะในศึกแรกและได้สตรีมเมอร์คนแรกที่มีอนาคตไกลเข้ามาอยู่ในสังกัด ยามนี้เธอคือคนที่ตื่นเต้นดีใจที่สุด จึงขานรับเสียงดังฟังชัด "รับทราบค่ะ! ภายในครึ่งชั่วโมงฉันจะเร่งทำมาให้ท่านประธานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

หยางรั่วเฉียนพยักหน้ารับเบาๆ

ถูกต้อง รีบสรุปปัจจัยแห่งความสำเร็จออกมาให้ไวเลย จากนั้นผมจะได้คอยหลบหลีกหลุมพรางเวรตะไลพวกนี้ให้พ้นทีละหลุม!