ตอนที่ 81 วางแผนอย่างแยบยล

ต๊อกแต๊ก ต๊อกแต๊ก

สามสหายเบื้องหลังในโซนทำงานกำลังรัวนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดอย่างเมามัน พลางพิมพ์งานไปก็คุยสัพเพเหระกันไปพลาง

"เส้าอีฉี นึกย้อนไปเมื่อสองสามวันก่อนที่นายคุยโวโอ้อวดว่าเดาใจเจ้านายได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว ไม่รู้สึกอายบ้างเหรอ" เวิงจื่อฉินเอ่ยถามเสียงเบา

เส้าอีฉีหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน รีบแก้ต่างให้ตัวเอง "ใครคุยโวโอ้อวดกัน พนักงานเป็นห่วงเป็นใยอยากเข้าใจความคิดของเจ้านาย จะเรียกว่าคุยโวโอ้อวดได้ยังไง"

จากนั้นเขาก็พ่นคำพูดยากจะเข้าใจออกมาอีกเป็นชุด อย่างเช่นช่องว่างทางพรสวรรค์บ้างละ หยักสมองทำงานไม่เหมือนกันบ้างละ หรือการตัดสินใจคลาดเคลื่อนบ้างละ จนเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่ไปทั่วทั้งออฟฟิศ

ตอนนี้พนักงานทุกคนต่างรู้กันหมดแล้วว่าเส้าอีฉีหลงตัวเองจนเหลิงไปแล้ว

การที่เขาเดาความคิดของท่านประธานหยางถูกในครั้งแรกและมองแผนการอันล้ำลึกออกนั้น มันก็แค่โชคช่วยล้วนๆ

พอท่านประธานหยางงัดฝีมือขั้นเทพกว่าเดิมออกมา เส้าอีฉีก็วิ่งตามไม่ทันในทันที

ติงเต้าอี้ ที่ปรึกษากฎหมายจึงถือโอกาสนี้ตักเตือนรุ่นน้องของตัวเองไปสองสามประโยค "ดูแกทำท่าทางเหลิงเข้าสิ ไม่คิดจะสงบจิตสงบใจแล้วตั้งใจเรียนรู้ให้มากกว่านี้หน่อยรึไง นี่เป็นโอกาสทองในการเรียนรู้เชียวนะ ทำไมยังทำตัวเหยาะแหยะอยู่อีก"

ความสัมพันธ์ที่สนิทสนมของทั้งสองคนไม่ใช่ความลับในบริษัทอีกต่อไป การพูดจาตักเตือนแบบนี้จึงไม่มีใครรู้สึกแปลกใจเลยสักนิด

"เข้าใจแล้วครับลุงติง" เส้าอีฉีตอบรับผู้อาวุโสไปอย่างขอไปที ก่อนจะหันกลับไปเม้าท์กับเหวินเหลียนจิต่อ "อย่าเอาแต่ว่าผมสิ พวกคุณลองถามใจตัวเองดูเถอะ ตอนที่ท่านประธานหยางหยิบแผนไลฟ์สดนั่นออกมา มีผมคนเดียวหรือไงที่คิดว่ามันไม่น่ารอดน่ะ"

เขาก็แค่พูดสิ่งที่ทุกคนคิดอยู่ในใจออกมาก็เท่านั้นเอง!

"ตอนนั้นจริงๆ ในใจฉันก็สงสัยเหมือนกันแหละ แต่ฉันรู้ดียิ่งกว่าว่าเจ้านายไม่มีทางพลาดแน่ๆ ก็เลยไม่พูดอะไร" เหวินเหลียนจียิ้มร่าอย่างมีความสุข "ถึงฉันจะเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน แต่กิตติศัพท์ของท่านประธานหยาง ฉันได้ยินมานักต่อนักแล้วนะ"

เวิงจื่อฉินหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงานสาว "ดูเธอทำท่าเข้า ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย สตรีมเมอร์เก่งๆ ในมือฉันมีตั้งเยอะแยะ ยังไม่เห็นจะดีใจออกนอกหน้าขนาดนี้เลย"

"มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ ในมือมีสตรีมเมอร์ปังขนาดนี้ ฉันก็จะได้ค่าคอมมิชชันเยอะขึ้นน่ะสิคะ" แววตาของเหวินเหลียนจีเปล่งประกายระยิบระยับ "ฉันเล็งกระเป๋าใบหนึ่งไว้นานแล้ว พลอยได้เงินเดือนเดือนนี้ออกเมื่อไหร่จะซื้อทันทีเลย!"

"เธอได้เงินเดือนเท่าไหร่กันเชียว ถึงจะซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมเนี่ย" เวิงจื่อฉินถามด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่เคยกล้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเลยสักครั้ง เงินที่หามาได้นอกจากจะเอาไปผ่อนบ้านแล้ว ส่วนใหญ่ก็ฝากธนาคารไว้หมด แม้แต่เครื่องสำอางที่ใช้ประจำวันก็ยังเลือกเฉพาะรุ่นที่เน้นความคุ้มค่าคุ้มราคาที่สุด

ส่วนพวกกระเป๋าหรูๆ น่ะเหรอ แค่ดูรูปก็พอแล้ว

เหวินเหลียนจีพิมพ์ข้อความบรรทัดสุดท้ายลงในรายงานของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ฉันเป็นพวกใช้เงินเดือนชนเดือนค่ะ มีเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้น มีชีวิตอยู่เพื่อปัจจุบัน!"

"เธอไม่คิดจะเก็บเงินสำรองไว้บ้างเลยเหรอ ไม่กลัวว่าวันไหนเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาแล้วต้องอดตายอยู่ข้างถนนหรือไง" เวิงจื่อฉินยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่

อดตายคงเป็นไปไม่ได้หรอก แต่ค่านิยมการใช้เงินของเหวินเหลียนจีมันช่างแปลกประหลาดเกินกว่าจะบรรยายจริงๆ

เหวินเหลียนจีที่เพิ่งเตรียมจะนำรายงานไปส่งให้หยางรั่วเฉียนพลันเผยสีหน้าหวาดผวา ยอมรับออกมาตรงๆ พลางพยักหน้าหงึกๆ "เดือนที่แล้วฉันก็เกือบอดตายจริงๆ นั่นแหละค่ะ โชคดีที่ท่านประธานหยางรับฉันเข้าทำงาน แถมยังมีอาหารให้กินฟรีอีก ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องท้าทายการแสดงขั้นสูงด้วยการใช้ชีวิตรอดสิบวันด้วยเงินห้าสิบหยวนไปแล้ว"

เมื่อได้ยินตรรกะสุดพิลึกพิลั่นจากปากของผู้จัดการดูแลสาวน้อย ทั้งเส้าอีฉีและเวิงจื่อฉินต่างก็พากันเงียบกริบ

จู่ๆ พวกเขาก็เหมือนจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมเหวินเหลียนจีที่เป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยถึงได้กินข้าวล้างผลาญเหมือนไปแค้นใครมา ราวกับว่าชาติที่แล้วไม่เคยได้กินอิ่มท้องเลยสักมื้อ

ที่แท้เธอก็เคยอดอยากเพราะใช้เงินเดือนหมดเกลี้ยงจริงๆ สินะ!

...

ในขณะที่เหล่าพนักงานกำลังขะมักเขม้นกับการเขียนรายงาน หยางรั่วเฉียนก็กลับเข้ามาในห้องทำงาน และเปิดดูเทปย้อนหลังของไลฟ์สดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุด เขาก็ได้ข้อสรุปออกมาข้อหนึ่ง

มันไม่ใช่ว่าแผนการไลฟ์สดของเขามีปัญหาหรอกนะ แต่เป็นเพราะพวกคนที่โดนสัมภาษณ์แต่ละคนต่างหากที่มันหลุดโลกเกินไป!

คำถามธรรมดาๆ แสนเรียบง่ายที่ถามถึงสเปกความชอบ กลับกลายสภาพเป็นลานประหารชีวิตสุดอนาถ เพียงเพราะรสนิยมประหลาดพรรค์นั้นของนักศึกษาที่โดดเรียนมาคนเดียว

ส่วนผู้ชายที่ดูซื่อๆ ตรงไปตรงมา พอถามว่าอะไรคือปัจจัยสำคัญที่สุดในการหาแฟน เจ้าตัวกลับตอบหน้าตาเฉยว่า "ต้องปิดเป็นความลับไม่ให้เมียรู้" ซึ่งเป็นคำตอบที่ถ้าสมองไม่ตีบตันมาสักสิบปีก็คงคิดออกมาไม่ได้แน่ๆ

"ตอบคำถามกันดีๆ ไม่ได้หรือไง ต้องมาเล่นมุกหาแสงกันให้ได้ใช่ไหม?"

"ใช่ พวกคุณน่ะสะใจ ได้พ่นคำสะใจปากไปแล้ว แต่สิ่งที่ต้องแลกคือผมต้องเสียเงินไปถึงห้าสิบล้านเลยนะ!"

แม้ตอนนี้การไลฟ์สดจะจบลงแล้ว และการประเดิมไลฟ์รอบแรกของซ่งลี่ซินจะมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาแค่สามหมื่นคน ซึ่งสถานะยังคงอยู่ในระดับ "ดับสนิทตัวพ่อ" ทว่าต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่เอาคลิปบันทึกย้อนหลังของไลฟ์ครั้งนี้ไปแชร์ลงบนแพลตฟอร์มอื่นแน่นอน และเมื่อถึงตอนนั้น นั่นแหละถึงจะเป็นช่วงเวลาที่ยอดแฟนคลับพุ่งทะยานอย่างแท้จริง

แฟนคลับที่ได้มาจากการไลฟ์สดแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้?

รอให้คลิปย้อนหลังการสัมภาษณ์ริมถนนถูกนำไปทยอยลงและดันฟีดบนแพลตฟอร์มต่างๆ ครบเมื่อไหร่ ยอดแฟนคลับจะพุ่งขึ้นวันละแสนสองแสนคนก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เพิ่งจะต้นเดือนเองนะ!

ยังเหลือเวลาอีกตั้งยี่สิบวันเต็มๆ กว่าจะถึงวันสรุปยอดบัญชีสิ้นเดือน ภายในเวลายี่สิบวันเต็มนี้ ยอดแฟนคลับของซ่งลี่ซินจะพุ่งทะลุไปถึงระดับไหน หยางรั่วเฉียนแทบจะไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ

แค่คิดเพิ่มอีกนิดเดียว หัวใจก็เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนมีเลือดซึมออกมาแล้ว

ขณะที่หยางรั่วเฉียนกำลังไว้อาลัยให้กับกระเป๋าเงินของตัวเองอยู่นั้น เสียงเคาะประตูดังถี่ๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องทำงานประธาน

เสียงอันสดใสของเหวินเหลียนจีดังแว่วเข้ามา "ท่านประธานหยางคะ ฉันเขียนรายงานเสร็จแล้ว ขออนุญาตเข้าไปได้ไหมคะ?"

ในที่สุดก็มา สรุปปัจจัยความสำเร็จมาแล้ว!

แนวทางการสัมภาษณ์ริมถนนในครั้งหน้าจะต้องเปลี่ยนใหม่ และแนวทางที่จะเปลี่ยนนั้น ก็ต้องอาศัยผลสรุปจากทีมงานเบื้องหลังทั้งสามคนของเขานี่แหละ

"เข้ามาสิ" หยางรั่วเฉียนเอ่ยราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ "ขอดูหน่อยว่าผลงานการสรุปของทีมเราเป็นยังไงบ้าง"

เหวินเหลียนจีวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของหยางรั่วเฉียน เขาหยิบมันขึ้นมาทันทีและอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน

หลังจากอ่านอย่างละเอียดอยู่ห้านาที หยางรั่วเฉียนก็พอจะเข้าใจการวิเคราะห์ที่เหวินเหลียนจีเสนอมาแล้ว

ต้องยอมรับเลยว่า แม่สาวคนนี้ทำงานได้เรื่องอยู่เหมือนกัน

เมื่อสรุปใจความสำคัญแล้ว สาเหตุที่การประเดิมไลฟ์สดของซ่งลี่ซินสามารถโด่งดังได้ก็แทบไม่ต่างจากที่เคยประเมินไว้ก่อนหน้านี้ นั่นคือการสร้างจุดตัดขั้วตรงข้ามอันมหาศาลระหว่างความจริงจังกับความตลกโปกฮา ทว่าในรายงานของเหวินเหลียนจียังได้เน้นย้ำถึงบทบาทของทำเลและช่วงเวลาในการสัมภาษณ์เป็นพิเศษด้วย

เหวินเหลียนจีแสดงความเห็นในรายงานว่า ตอนที่ซ่งลี่ซินไปสัมภาษณ์ริมถนนนั้นเป็นช่วงบ่ายของวันทำงาน ปกติแล้ววัยรุ่นที่ออกมาเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกในช่วงเวลานี้ ร้อยละเก้าสิบล้วนเป็นพวกโดดเรียนมาทั้งนั้น

และพวกวัยรุ่นที่โดดเรียนกลุ่มนี้ ส่วนใหญ่ก็ชอบเล่นกีฬา ชอบเล่นเน็ต รู้จักมุกตลกติดกระแสในโลกออนไลน์สารพัด ทั้งยังได้เห็นภาพวับๆ แวมๆ ล่อตาล่อใจในเน็ตอยู่บ่อยๆ

การที่จะตอบออกมาว่าชอบเตะบอลและชอบเชียร์ลีดเดอร์พริตตี้นั้น จึงกลายเป็นเรื่องที่มีเหตุผลรองรับขึ้นมาในทันที

หลักการเดียวกันนี้ยังใช้ได้กับผู้ถูกสัมภาษณ์คนที่สองด้วย หากคนคนนั้นเป็นมนุษย์เงินเดือนยุคใหม่ที่ซื่อๆ ตรงๆ เหมือนภาพลักษณ์ภายนอกจริง แล้วจะมีกะจิตกะใจแอบแวบมาเดินทอดน่องในย่านการค้าใจกลางเมืองระหว่างวันทำงานอันแสนวุ่นวายได้อย่างไร?

ดังนั้น การที่จะตอบออกมาว่าปัจจัยสำคัญในการหาแฟนคือการปิดเป็นความลับไม่ให้เมียรู้ จึงกลายเป็นเรื่องที่มีเหตุผลรองรับขึ้นมาเช่นกัน

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! ไม่นึกเลยว่าเหวินเหลียนจีจะคิดวิเคราะห์มาถึงจุดนี้ได้ ไม่เลวเลยจริงๆ

เข้าใจแล้ว กระจ่างแจ้งแล้ว

หยางรั่วเฉียนมองรายงานสรุปความสำเร็จฉบับนี้ ความรู้สึกตื่นเต้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ จนอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเบาๆ

ที่แท้ก็เป็นเพราะทำเลการสัมภาษณ์ริมถนนมีปัญหานี่เอง มิน่าล่ะ สัมภาษณ์แค่สามรอบกลับเจอแต่พวกภูตผีปีศาจไปถึงสี่คน

ยอดเยี่ยมมาก แนวทางต่อไปชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว

ต่อไปจะต้องหลีกเลี่ยงพื้นที่เฉียนต๋าพลาซาเด็ดขาด และยิ่งต้องหลีกเลี่ยงช่วงเวลาอัปมงคลอย่างบ่ายสองโมงด้วย!

หลังจากยื่นรายงานไป เหวินเหลียนจีก็คอยสังเกตสีหน้าของหยางรั่วเฉียนมาตลอด กระทั่งเห็นเขาพยักหน้าน้อยๆ ผู้จัดการสาวถึงได้โล่งอกอย่างแท้จริง

ท่านประธานหยางเห็นชอบกับรายงานฉบับนี้แล้ว!

นั่นแสดงว่าความเข้าใจของเธอไม่มีอะไรผิดพลาดเลย!

หยางรั่วเฉียนวางรายงานลงแล้วเอ่ยถาม "ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่า ไลฟ์สดครั้งต่อไปของซ่งลี่ซินควรจะเลือกทำเลและช่วงเวลาไหนดีล่ะ?"

เหวินเหลียนจีที่กำลังรอรับคำชมจากเจ้านายอย่างอิ่มเอิบใจถึงกับชะงักไปทันที

เอ๊ะ?

ทำเลและช่วงเวลาของไลฟ์สดครั้งต่อไปเหรอ?

เส้นทางสู่ความสำเร็จก็วางอยู่ตรงหน้านี้แล้ว วิธีการที่ทำให้ประสบความสำเร็จก็สรุปออกมาหมดแล้ว ทำไมยังต้องคิดเรื่องทำเลกับช่วงเวลาของไลฟ์ครั้งต่อไปอีกด้วยล่ะ? ก็ไปที่เฉียนต๋าพลาซาตอนบ่ายสองโมงเหมือนเดิมไปเลยไม่ได้หรือไง?

"เอ่อ ท่านประธานหยางคะ..." เหวินเหลียนจีเอ่ยออกมาด้วยความไม่แน่ใจ "ไลฟ์ครั้งต่อไป พวกเรา...จะต้องเปลี่ยนสถานที่ด้วยเหรอคะ?"

ไม่เปลี่ยนแล้วจะรอรับเงินโบนัสแค่ 500 หยวนของเดือนนี้หรือไง?

ต้องเปลี่ยนสิ!

"แน่นอนว่าต้องเปลี่ยนสถานที่ไลฟ์อยู่แล้ว" แววตาของหยางรั่วเฉียนจริงจังขึ้นมาทันที "ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญในการเพิ่มยอดผู้ติดตามของซ่งลี่ซิน ถ้าช่วงเวลาแบบนี้พวกเรายังไม่คิดจะก้าวหน้า มัวแต่ขลาดกลัวและยึดติดอยู่กับทางสายเก่า ความสำเร็จในอนาคตก็คงไปได้ไม่ไกลหรอก"

ไม่ควรยึดติดอยู่กับทางสายเก่า...

ใช่แล้ว ตัวเธอเองเพิ่งจะประสบความสำเร็จแบบส้มหล่นมาแค่ครั้งเดียวแท้ๆ กลับเริ่มลืมตัวเหลิงไปเสียแล้ว!

เหวินเหลียนจีปรับท่าทีของตัวเองให้ถูกต้องในทันที "ท่านประธานหยางสั่งสอนได้ถูกต้องแล้วค่ะ!"

"อีกอย่าง ความฝันของซ่งลี่ซินคืออะไรล่ะ?" หยางรั่วเฉียนพยักหน้า ก่อนจะเริ่มหลอกล่อต่อ "ตัวเขาเองก็เคยพูดไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าอยากจะเข้าถึงชีวิตของชาวบ้านคนธรรมดา อยากจะเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย ถ้าปล่อยให้เขาเอาแต่จมปลักสัมภาษณ์อยู่แค่ในย่านการค้าแห่งเดียว นั่นจะเรียกว่าเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยได้ยังไง?"

พอพูดถึงตรงนี้ หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกขอบคุณซ่งลี่ซินขึ้นมาครามครัน

ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งลี่ซินเคยพูดจาอย่างกระตือรือร้นและเปี่ยมด้วยอุดมการณ์เอาไว้แบบนั้น ตอนนี้การที่หยางรั่วเฉียนจะกล่อมเหวินเหลียนจีให้ยอมเชื่อฟังอย่างสนิทใจคงกลายเป็นเรื่องที่ชวนปวดหัวอย่างที่สุด

เหวินเหลียนจีฟังเจ้านายอบรมสั่งสอนแล้ว สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์

จริงด้วยสิ...

เรื่องการไลฟ์สดแบบนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของบริษัทเพียงฝ่ายเดียว แต่เป็นเรื่องของตัวสตรีมเมอร์เองด้วย

ซ่งลี่ซินอยากจะไปสัมภาษณ์ตามสถานที่ที่แตกต่างกันออกไป แบบนี้เขาถึงจะทำงานได้อย่างมีความสุข และประสิทธิภาพในการทำงานถึงจะสูงขึ้น

"ท่านประธานหยางคะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" เหวินเหลียนจีพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แล้วสถานที่สำหรับสัมภาษณ์ข้างถนนครั้งต่อไป คุณกำหนดไว้แล้วหรือยังคะว่าจะเลือกที่ไหนดี?"

"การสัมภาษณ์ข้างถนนครั้งต่อไป ให้จัดแถวมหาวิทยาลัย ช่วงเวลาคือตอนพักเที่ยง และขอแนะนำว่าให้พยายามเลือกนักศึกษาที่ดูอายุน้อยหน่อยมาสัมภาษณ์" หลังจากหยางรั่วเฉียนเอ่ยแผนการไลฟ์สดเสร็จ เขาก็เสริมขึ้นอีกว่า "เวลาพักผ่อนของพวกคุณจะได้รับการปรับเปลี่ยนด้วย วันนั้นมาลงชื่อเข้างานที่บริษัทหลังสิบเอ็ดโมงเช้าก็พอแล้ว"

การที่หยางรั่วเฉียนจัดให้ไปสัมภาษณ์ที่มหาวิทยาลัยนั้น ผ่านการวางแผนมาอย่างรอบคอบแล้ว

นักศึกษามหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่สังคมจริงๆ ย่อมมีความไร้เดียงสาอยู่มาก เมื่อเทียบกับการสุ่มสัมภาษณ์ทั่วไปแล้ว โอกาสที่จะได้เจอกับผู้ถูกสัมภาษณ์สุดเพี้ยนที่สร้างความปั่นป่วนจะลดลงไปอย่างมหาศาล

ส่วนพวกเด็กปีหนึ่งเพิ่งจะผ่านพ้นการสอบเกาเข่าอันแสนโหดร้ายมาได้ไม่นาน หากเทียบกันแล้ว พวกเขาย่อมน้อยครั้งนักที่จะกล้าทำอะไรแผลงๆ หลุดโลกเหมือนพวกรุ่นพี่

เมื่อประเมินโดยรวมแล้ว การไปสัมภาษณ์เด็กปีหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยจึงเป็นตัวเลือกที่ไม่มีทางเกิดเรื่องผิดพลาดได้ง่ายที่สุดอย่างแน่นอน!

"เอาละ ใกล้จะได้เวลาเลิกงานแล้ว รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ"