ตอนที่ 82 ราดน้ำมันบนกองไฟ

ณ เมืองจินไห่เช่นเดียวกัน

เทียนเย่ว์มีเดีย

ผู้จัดการดาราวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานด้วยความคาดหวัง พลางเอ่ยแนะนำหญิงแกร่งท่าทางทะมัดทะแมงหลังโต๊ะ "พี่หรั่น คุณดูข้อมูลสตรีมเมอร์หน้าใหม่ของฝั่งกิลด์คุยเผิงหรือยังครับ ให้พวกเราทุ่มเงินก้อนโตดึงตัวเขามาดีไหมครับ"

อวี๋เสี่ยวหรั่นนั่งอยู่ในห้องทำงาน สายตาจับจ้องตัวเลขที่เด้งขึ้นมาบนจอคอมพิวเตอร์อย่างต่อเนื่อง พลางจัดกองเอกสารที่พะเนินเป็นภูเขาเลากาบนโต๊ะไปด้วย

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย "ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่ เพิ่งจะมาคิดดึงตัวตอนนี้ ไม่รู้สึกว่ามันสายเกินไปหน่อยเหรอคะ"

ผู้จัดการคนนั้นชะงักไป รีบแก้ตัวทันควัน "แต่ว่าพี่หรั่นครับ ซ่งลี่ซินเพิ่งเซ็นสัญญากับกิลด์คุยเผิงเมื่อวาน วันนี้ก็ดังเปรี้ยงขึ้นมาเลย ต่อให้พวกเราเร่งแค่ไหนก็คงไม่ทันอยู่ดีนะครับ"

"เหอะ ไม่ทันงั้นเหรอ" อวี๋เสี่ยวหรั่นส่ายหน้า "แสดงว่าประสิทธิภาพการทำงานของบริษัทเรามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนใช้เวลาตั้งหนึ่งวันเต็มๆ ยังติดต่อสตรีมเมอร์สักคนไม่ได้เลยสินะ"

แม้น้ำเสียงจะไม่หนักหน่วง ทว่าความไม่พอใจที่แฝงอยู่ชัดเจนขนาดนี้ มีหรือที่ผู้จัดการคนนั้นจะฟังไม่ออก

เขารีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าประจบประแจง ก้มหัวงกๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่ใช่แบบนั้นครับไม่ใช่แบบนั้น เป็นเพราะคราวก่อนฝั่งเยว่ฝู่โดนเล่นงานจนอ่วม ผมก็เลยไม่กล้าผลีผลามขยับตัว..."

เรื่องตลกที่เยว่ฝู่ก่อไว้กลายเป็นกรณีตัวอย่างของการขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารในวงการไลฟ์สด และกลายเป็นหัวข้อซุบซิบนินทาหลังมื้ออาหารของคนในวงการช่วงนี้ไปแล้ว ผู้จัดการตัวเล็กๆ อย่างเขาไหนเลยจะกล้าเสี่ยงขนาดนั้น

ไม่อย่างนั้นอาจจะทำหม้อข้าวตัวเองพังไม่รู้ตัว

อวี๋เสี่ยวหรั่นเอ่ยเสียงเย็นชา "นายก็เลยคิดจะรอให้คนอื่นเขาดังก่อนค่อยลงมืออย่างนั้นสิ คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าหยางรั่วเฉียนที่เพิ่งซ้อนกลกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ไปยกหนึ่งหรือไง ถ้านายไปดึงตัวตอนนี้ เชื่อไหมว่าหยางรั่วเฉียนจะงัดสัญญาที่มีค่าปรับหลักสิบล้านออกมารับหน้านายทันที นอกจากจะเอาความอับอายใส่ตัวแล้ว นายจะได้อะไรกลับมาอีก"

"เอ่อ... คือ..."

"ออกไปได้แล้ว คราวหลังก่อนจะพูดอะไรให้ใช้สมองคิดให้ดีก่อน เวลาของฉันมีค่า ไม่อยากมาเสียเปล่ากับเรื่องไร้สาระแบบนี้"

"ครับๆ... พี่หรั่น ผมขอโทษครับ"

...

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หยางรั่วเฉียนมองฉางจื่อฉิงที่หัวเราะจนตัวงออยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าดำคล้ำ "มันน่าขำขนาดนั้นเลยเหรอ คุณก็เคยดูคลิปนี้ไปแล้วไม่ใช่หรือไง"

สัมภาษณ์ริมถนนก็ผ่านมาตั้งหนึ่งสัปดาห์แล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังดูไม่เบื่ออีกเรอะ

"เปล่าซะหน่อย คอมเมนต์ของเจ้าตัวต่างหากล่ะที่ยกระดับบทสัมภาษณ์นี้ขึ้นไปอีกขั้นจนไม่น่าเชื่อ!" ฉางจื่อฉิงที่ขำจนแทบบ้ากดแชร์ลิงก์คลิปวิดีโอให้หยางรั่วเฉียน "คุณลองดูคอมเมนต์ปักหมุดสิ ฮ่าๆๆ..."

ความจริงหลังจบการสัมภาษณ์ หยางรั่วเฉียนก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าภาพแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว เพียงแต่จิตใต้สำนึกไม่อยากจะคิดถึงมันเท่านั้น

ของที่ไลฟ์สดไปแล้ว พอนำคลิปมาลงย้อนหลังแล้วใส่เซนเซอร์บางๆ ไป มันจะมีประโยชน์อะไร

แบบนี้เรียกวัวหายล้อมคอกยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เรียกว่าหลอกตัวเองชัดๆ

บางครั้งคอมเมนต์อาจจะเด็ดกว่าตัวคลิปเสียอีก และสำหรับแผนการหาเงินที่น่าเวทนาของหยางรั่วเฉียนแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟเลยสักนิด

แต่... หลบเลี่ยงไปก็ไร้ประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอยู่ดี

หยางรั่วเฉียนเปิดลิงก์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ กดเปิดคลิปบันทึกไลฟ์สดที่ถูกนำมาแชร์ต่อ แล้วเลื่อนลงไปยังช่องแสดงความคิดเห็นของคลิปที่มียอดวิวนับล้าน

ผู้ที่ได้รับการปักหมุดคอมเมนต์ใช้รูปโปรไฟล์เป็นตัวละครอนิเมะและมีระดับเลเวลสมาชิกในคอมมูนิตี้สูงมาก ในช่องคอมเมนต์นั้นมีรูปภาพแนบอยู่สองรูป รูปแรกเป็นจดหมายสำนึกผิดที่ดูแล้วยาวไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันตัวอักษร ส่วนรูปที่สองเป็นใบแจ้งการลงโทษทางวินัยด้วยการตัดคะแนนความประพฤติ

"ตัวผมอยู่โรงเรียน ขอบคุณสตรีมเมอร์มากครับ ในพิธีเคารพธงชาติ ผอ.มอบรางวัลใหญ่สุดเซอร์ไพรส์สองรางวัลนี้ให้ผมด้วยตัวเอง ตอนนี้ยังตั้งสติไม่ทันเลย พอกลับถึงบ้านคืนนี้ พ่อกับแม่ก็น่าจะมีของขวัญให้อีกชุด บุญคุณความแค้นอันใหญ่หลวงของสตรีมเมอร์ ชาตินี้ผมจะไม่มีวันลืมเลย"

ความคิดเห็นย่อยใต้คอมเมนต์นี้พุ่งทะลุไปกว่าห้าร้อยชั้นอย่างน่ากลัว และความคิดเห็นด้านล่างทั้งหมดก็ซ้ำเติมอย่างสะใจโดยไม่มีข้อยกเว้น

"ฮ่าๆๆ สตรีมเมอร์ทำได้ยอดเยี่ยมมาก! อยู่ ม.6 แล้วยังไม่ตั้งใจเรียน สมควรโดนลงโทษแล้ว!"

"อายุสิบแปดก็คิดถึงสาวเชียร์บอลแล้ว พออายุยี่สิบจะคิดถึงอะไรอีกล่ะเนี่ย"

"รู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไรนะ สัมภาษณ์ไปตั้งครึ่งทางแล้วเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าให้สตรีมเมอร์ช่วยเซนเซอร์หน้าให้ แล้วมาเซนเซอร์ตอนนี้มันจะได้ประโยชน์อะไรล่ะนั่น"

"ไอ้หนูเอ๊ย ถึงป่านนี้แล้วยังแอบซ่อนมือถือไว้อีกนะ"

"นี่มันโรงเรียนเก่าฉันไม่ใช่เหรอเนี่ย เดี๋ยวนะ ฉันยังมีวีแชตของครูประจำชั้นคนเก่าอยู่เลย เดี๋ยวฟ้องครูให้ ไอ้หนู เตรียมตัวโดนยึดมือถือแล้วเขียนใบสำนึกผิดเพิ่มอีกห้าร้อยคำได้เลย ฮ่าๆๆ"

"คอมเมนต์บนใจร้ายจริง เป็นคนดีหน่อยเถอะ"

"ฉันนึกว่าคลิปตลกมากแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าในช่องคอมเมนต์จะตลกยิ่งกว่า"

"555 เป็นนักเรียนที่น่าสงสารอะไรขนาดนั้น!"

ทุกครั้งที่หยางรั่วเฉียนรีเฟรชหน้าช่องแสดงความคิดเห็น ก็จะเห็นคอมเมนต์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัน และยอดกดไลก์เพิ่มขึ้นอีกสิบกว่าครั้ง

คิดดูแล้วกันว่าคลิปนี้กระแสแรงขนาดไหน! แล้วมันจะดึงดูดยอดแฟนคลับมหาศาลน่ากลัวเพียงใดมาให้ซ่งลี่ซิน!

ดาวตกอย่างหูอี๋ชิ่นสว่างไสวเจิดจ้าเกินไป จนทำให้หยางรั่วเฉียนเข้าใจผิดคิดว่าความมืดมิดอันยาวนานได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ทว่าเมื่อดาวตกดวงนี้ร่วงหล่นลงมา เขาก็พลันตระหนักได้ว่า โบนัสระบบของเดือนหน้าอันตรธานหายไปอีกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากซ่งลี่ซินยังรักษาความเร็วในการเพิ่มแฟนคลับอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้ต่อไปได้ พอถึงสิ้นเดือน โบนัสที่เขาทำได้จะต้องพุ่งไปแตะระดับ 5,000 หยวนอย่างแน่นอน ซึ่งจะเท่ากับเกาน่ายวิ๋นและหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ และตามหลัง... ไม่สิ เหนือกว่าหวงหรูสือนิดหน่อย

นั่นหมายความว่า หากไม่สกัดกั้นการเติบโตของซ่งลี่ซินไว้ พอสิ้นเดือนมาถึง โบนัสที่หยางรั่วเฉียนจะได้รับก็จะเป็นห้าพันสามคนกับห้าร้อยหนึ่งคน...

รวมทั้งหมด 15,500 หยวน

ถึงขั้นได้น้อยกว่าเดือนก่อนหน้านู้นเสียอีก!

เหนื่อยใจแล้ว ช่างหัวมันเถอะ พังๆ ไปให้หมด

"บอส คุณเก่งจังเลยนะคะ" ฉางจื่อฉิงมองใบหน้าที่เรียบเฉยดุจสายน้ำของหยางรั่วเฉียนแล้วเอ่ยชมจากใจจริง "คิดไอเดียแบบนี้ออกมาได้ มิน่าล่ะถึงได้ประสบความสำเร็จ"

ประสบความสำเร็จเหรอ ใครใช้ให้เธอมาแช่งฉันเรื่องสำเร็จกันหา?

"อ่า ฮ่าๆ ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นแหละ เป็นเรื่องปกติน่า"

หยางรั่วเฉียนตอบส่งเดชไปสองสามคำ จากนั้นก็สะกดกลั้นความเจ็บปวดในใจ เปิดหน้าต่างข้อมูลของซ่งลี่ซินขึ้นมาดู

[ซ่งลี่ซิน ยอดแฟนคลับแท้จริง: 62,731 ระดับ: ดับสนิทตัวลูก]

แค่สองวันยอดแฟนคลับก็พุ่งไปหกหมื่นกว่าแล้ว

หยางรั่วเฉียนมองข่าวร้ายที่ทยอยตามกันมาเป็นพรวน แล้วพยายามประคองสภาพจิตใจของตัวเองให้มั่นคง

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร นี่เพิ่งจะมีแฟนคลับแค่หกหมื่นกว่าคนเอง ยังมีโอกาสอยู่!

การไลฟ์ครั้งแรกของซ่งลี่ซินให้ผลลัพธ์ของรายการดีเกินไป ในช่องคอมเมนต์ของคลิปย้อนหลังถึงกับมีคนที่ถูกสัมภาษณ์ออกมาร่วมวงชงมุกรับส่งกัน ยิ่งดันให้ความคาดหวังของผู้ชมพุ่งทะยานสูงลิบลิ่วในพริบตา

หากไลฟ์ครั้งหน้าผลลัพธ์ออกมาแป้ก ทำให้ผู้ชมที่ตั้งความหวังไว้เต็มเปี่ยมต้องผิดหวังกลับไป อัตราการเพิ่มของแฟนคลับจะต้องชะงักลงแน่ และเรื่องเงินโบนัสก็ยังมีทางรอดอยู่!

ถ้าจะรักษา 500,000 ไว้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องยึดเส้นตาย 50,000 หยวนเอาไว้ให้ได้!

หยางรั่วเฉียนปลอบใจตัวเองพลางเดินออกจากห้องทำงาน แล้วเรียกซ่งลี่ซินเข้ามา

"เที่ยงวันนี้เราจะไปสัมภาษณ์ที่มหาวิทยาลัยจินไห่ คุณกับเหวินเหลียนจีเตรียมตัวให้พร้อม ตอนเที่ยงสิบสองนาฬิกาตรงต้องไปถึงที่นั่น บริษัทจะเบิกค่าแท็กซี่ให้พวกคุณเอง"

หากยังไม่ปล่อยให้ซ่งลี่ซินออกไปไลฟ์อีก หยางรั่วเฉียนก็คงจะถูกระบบตัดสินว่าบริหารงานแบบเฉื่อยชาเข้าจริงๆ

ส่วนตัวหยางรั่วเฉียนเองถูกทำให้โมโหจนมึนหัวไปหมด ครั้งนี้จึงไม่มีแรงพอที่จะตามไปด้วย

สีหน้าของซ่งลี่ซินดูจริงจังเคร่งขรึม ราวกับเพิ่งรับภาระหนักอึ้งนับพันชั่งมาแบกไว้ "ท่านประธานหยาง ผมรับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ! จะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาด!"