ตอนที่ 83 ตึกร้างผุพังพรรค์นั้นมันมีอะไรน่าดูนักหนา

ช่วงเที่ยงวัน หยางรั่วเฉียนไม่ค่อยได้ไปพักผ่อนหย่อนใจเหมือนเคย ทว่ากลับมาที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อเฝ้าดูหลังบ้านการไลฟ์สดร่วมกับฉางจื่อฉิง

ความล้มเหลวของการไลฟ์สดครั้งนี้ส่งผลต่อมาตรฐานการใช้ชีวิตในเดือนหน้าของหยางรั่วเฉียนมากเหลือเกิน กว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่สองเดือน เขาไม่อยากกลับไปตกระกำลำบากกินแกลบกินดินอีกรอบหรอกนะ

ซ่งลี่ซิน นายอย่าทำให้ฉันผิดหวังเชียวล่ะ!

"ทำไมดูเครียดจังล่ะคะ" ฉางจื่อฉิงคล้ายจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของคนข้างกาย จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ "ไลฟ์เปิดตัวยังประสบความสำเร็จขนาดนั้น ต่อให้ไลฟ์หลังจากนี้จะธรรมดา ๆ ภาพรวมก็คงไม่แย่ไปกว่าเดิมเท่าไรหรอกมั้งคะ"

เครียดเหรอ

หยางรั่วเฉียนไม่ได้เครียด แต่เขากำลังแบกรับความกดดันมหาศาลต่างหาก

ไม่ว่าซ่งลี่ซินจะรักษามาตรฐานเดิมไว้ได้หรือทำผลงานได้ดียิ่งขึ้น สำหรับเจ้านายอย่างเขาก็ถือเป็นหายนะร้ายแรงทั้งนั้น

มีเพียงการสัมภาษณ์ข้างถนนครั้งนี้หลุดฟอร์มพังไม่เป็นท่าเท่านั้น เขาถึงจะมีโอกาสรอดตายพลิกสถานการณ์กลับมาได้บ้าง

คิดมาถึงตรงนี้ หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกเวทนาตัวเองขึ้นมาอีกคำรบ

ครึ่งชีวิตก่อน เขาต้องมาหัวใจวายตายในห้องทำงานเพราะมัวแต่กังวลว่าจะประสบความสำเร็จอย่างไร

พอมาครึ่งชีวิตหลัง เขากลับต้องเหนื่อยกายอ่อนใจเพราะมัวแต่กังวลว่าจะล้มเหลวอย่างไร

ตอนไม่อยากล้มเหลว มันก็มีแต่เรื่องเจ๊งไม่หยุด พอไม่อยากประสบความสำเร็จ มันดันสำเร็จเอาๆ อยู่นั่นแหละ!

ไม่เป็นไร การสัมภาษณ์ครั้งก่อนมันก็แค่อุบัติเหตุ แค่อุบัติเหตุเท่านั้นแหละ... คราวนี้ต้องไม่มีปัญหาอะไรแน่ ต้องกลายเป็นสไตล์รายงานข่าวที่น่าเบื่อที่สุดอย่างแน่นอน!

"ในฐานะเจ้านายผู้มีมโนธรรมและมีคุณสมบัติเพียบพร้อม การเป็นห่วงอนาคตของลูกน้องก็ถือเป็นเรื่องสมควรนี่ครับ" หยางรั่วเฉียนตอบปัดไปที "รีบดูสิ เขาเริ่มไลฟ์แล้ว"

……

ช่วงพักเที่ยง ณ มหาวิทยาลัยจินไห่

ในเวลาเลิกเรียน เหล่านักศึกษาต่างจับกลุ่มสองสามคนเดินเคียงข้าง พูดคุยหัวเราะกันไปตามทาง

ซ่งลี่ซินชูไม้เซลฟี่ขึ้นสูง ถ่ายให้เห็นทั้งใบหน้าของตัวเองและบรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยอยู่ในเฟรมเดียวกัน

ทันทีที่เริ่มไลฟ์ ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด

ถึงขั้นที่ว่า ในช่วงสิบกว่าวินาทีสั้นๆ ที่ซ่งลี่ซินกำลังปรับตั้งค่าอุปกรณ์อยู่นั้น ข้อความคอมเมนต์ก็วิ่งผ่านหน้าจอไปแล้วหลายสิบข้อความ

"สตรีมเมอร์ ในที่สุดนายก็มาไลฟ์สักที! รู้ไหมว่าสองวันที่นายไม่มาไลฟ์ ฉันผ่านมันมาได้ยังไง ต้องกินข้าวแกล้มผักดองถึงจะกลืนลงนะเนี่ย!"

"เริ่มไลฟ์แล้วเหรอ ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบกดสั่งเดลิเวอรีเดี๋ยวนี้เลย"

"อยากรู้จังว่าวันนี้ผู้เคราะห์ร้ายจะเป็นใครบ้าง"

"เอาจริงฉันอยากรู้มากกว่าว่า ไอ้พี่ชายคนก่อนที่บอกว่าปัจจัยสำคัญที่สุดในการหาแฟนคือต้องปิดเมียให้มิด ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน แล้วเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง"

"เมื่อกี้ฉันลองคำนวณเวลาดูแล้ว ตอนนี้น่าจะกำลังซดน้ำแกงยายเมิ่งอยู่บนสะพานไน่เหอแล้วละ"

"จริงสิ ไม่รู้พวกนายสังเกตกันไหม สตรีมเมอร์ที่กำลังมาแรงช่วงนี้ดูเหมือนจะมาจากกิลด์คุยเผิงกันหมดเลยนะ นี่มันกิลด์ใหญ่อะไรกัน ทำไมถึงเทพขนาดนี้"

"ฉันก็เพิ่งสังเกตเหมือนกัน เมื่อกี้เพิ่งดูเสี่ยวเสี่ยวหร่วนด่ากราดพวกเล่นเกมทิพย์ไป นางเพิ่งจะปิดไลฟ์ไปเอง"

"ใช้ได้เลยนะ รู้สึกว่าสตรีมเมอร์ในสังกัดของกิลด์นี้ดูน่าสนใจทุกคนเลย ขอตั้งเป็นคนโปรดไว้หน่อยละกัน"

ในที่สุดซ่งลี่ซินก็ปรับแต่งอุปกรณ์ไลฟ์สดเสร็จเรียบร้อย เขาเหลือบมองคอมเมนต์แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "แฟนๆ ทุกคนกระตือรือร้นกันมากเลยนะครับ วันนี้ผมมาอยู่ที่มหาวิทยาลัยจินไห่ เพื่อมาสัมภาษณ์เสาหลักในอนาคตของประเทศเรากันครับ"

ในฐานะมหาวิทยาลัยระดับท็อปโครงการ 985 แห่งหนึ่ง การบอกว่านักศึกษาของมหาวิทยาลัยจินไห่คือเสาหลักของชาติในอนาคต ก็ไม่ได้ถือว่าพูดเกินจริงเท่าใดนัก

สิ้นเสียงพูด ก็เห็นนักศึกษาท่าทางค่อนข้างละอ่อนคนหนึ่งกำลังถูกเพื่อนร่วมชั้นสามคนรุมล้อมเดินมา พอพูดคุยกันไปได้หลายประโยค อีกฝ่ายถึงยอมปล่อยตัวให้เดินแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

"ให้ตายสิ..." นักศึกษาที่เพิ่งได้รับอิสระมีสีหน้าเอือมระอาเต็มทน "ไอ้ตึกพังๆ นั่นมันมีอะไรน่าเที่ยวกันนักหนา"

ซ่งลี่ซินตาเป็นประกาย รีบก้าวเข้าไปหาพลางยื่นไมโครโฟนให้ทันที "น้องครับ สะดวกให้สัมภาษณ์ข้างถนนสักนิดไหมครับ"

ดูเป็นนักศึกษาอายุน้อย ตรงตามเงื่อนไขของเจ้านายพอดี งั้นก็คนนี้นี่แหละ!

"อ๋อ สัมภาษณ์เหรอครับ ได้สิ" นักศึกษาที่ถูกขัดจังหวะความคิดกะทันหันโพล่งถามออกไปตามสัญชาตญาณ "พี่จะถามอะไรเหรอครับ"

ซ่งลี่ซินสุ่มเลือกคำถามหนึ่งขึ้นมาจากบรรดาคำถามแสนน่าเบื่อกองพะเนินของหยางรั่วเฉียน แล้วเอ่ยถาม "น้องครับ ขอถามหน่อยว่าน้องเป็นคนท้องถิ่นเมืองจินไห่หรือเปล่าครับ พอดีเมื่อกี้เห็นเพื่อนๆ มารุมล้อมกันเต็มเลย"

"ใช่ครับ ผมเป็นคนเมืองจินไห่โดยกำเนิดเลย"

คนท้องถิ่นงั้นเหรอ...

ในชุดคำถามที่หยางรั่วเฉียนออกแบบมานั้น คำตอบนี้มีแนวทางการถามต่อแยกออกเป็นสองทาง

ถ้าเป็นคนท้องถิ่น ก็ให้ช่วยแนะนำโบราณสถานและสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของท้องถิ่น แต่ถ้าไม่ใช่คนท้องถิ่น ก็ให้ถามความรู้สึกที่มีต่อสถานที่เหล่านั้น

สรุปก็คือ ล้วนเป็นคำถามที่แสนจะธรรมดาและน่าเบื่อสิ้นดี

ในเมื่อเป็นคนท้องถิ่น คำถามของซ่งลี่ซินจึงง่ายมาก "น้องพอจะมีความรู้เรื่องหอหงส์แดงของเมืองจินไห่มากน้อยแค่ไหนครับ"

นักศึกษาคนนั้นแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด "หอหงส์แดงเหรอครับ ไอ้ตึกพังๆ ชำรุดโทรมๆ นั่นมันมีอะไรให้ดู ห่วยแตกสิ้นดี! พี่ดูพวกคนต่างถิ่นสิ แห่กันมาตั้งเท่าไหร่ ก็ไปยืนดูกันแค่นั้นแหละ ทั้งที่มันเป็นของที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่เมื่อสี่ห้าสิบปีก่อนแท้ๆ... เอ๊ะ เดี๋ยวนะครับ นี่พี่จะเอาไปออกทีวีเหรอครับ"

ต้องยอมรับเลยว่าสมกับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำโครงการ 985 หัวไวและไหวพริบดีกว่าคนที่โดนสัมภาษณ์คนก่อนลิบลับ

ซ่งลี่ซินพยักหน้าพลางตอบ "ใช่ครับ"

"งั้นเดี๋ยวนะ รอสักครู่ครับ!" นักศึกษาหนุ่มยืดตัวตรงขึ้นมาทันที พลางจัดแต่งทรงผมตัวเองอย่างลวกๆ

หลังจากจัดท่วงท่าเชิงกลยุทธ์อยู่หลายวินาที เขาก็เปล่งเสียงอย่างชัดถ้อยชัดคำ แนะนำด้วยท่าทีจริงจังเปี่ยมมารยาท "อะแฮ่ม หอหงส์แดงตั้งอยู่บนยอดเขาเสอซาน ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำฉางเหอในเมืองจินไห่ มณฑลของเรา เริ่มสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 223 ตั้งตระหง่านริมสายน้ำอันทอดยาวนับหมื่นลี้ เป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A และได้รับยกย่องให้เป็น 'หออันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน' ครับ"

"หอหงส์แดงถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญของเมืองจินไห่ แต่เมืองจินไห่ของเราไม่ได้มีแค่หอหงส์แดงนะครับ โบราณสถานขึ้นชื่ออื่นๆ ยังมีหอชิงชวนและแท่นกู่ฉิน ซึ่งได้รับการขนานนามร่วมกันว่าเป็นสามสุดยอดสถานที่ท่องเที่ยวแห่งเมืองจินไห่ครับ!"

"เมืองจินไห่ของเรามีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนาน ยินดีต้อนรับนักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศทุกท่านให้มาเยือนเมืองจินไห่ของเรานะครับ ขอบคุณครับ!"

พูดจบ นักศึกษาคนนี้ก็เดินจากไปอย่างมาดมั่น ทิ้งแผ่นหลังอันสง่างามไว้ให้ซ่งลี่ซินและผู้ชมในห้องไลฟ์สดได้ชื่นชม

ถ้าไม่มีประโยค 'ไอ้ตึกพังๆ ชำรุดโทรมๆ' หลุดออกมาก่อนหน้านั้น แผ่นหลังนี้คงจะดูน่าเกรงขามกว่านี้อีกเยอะ...

ยังไม่ทันที่ซ่งลี่ซินจะได้พูดอะไร ในห้องไลฟ์สดก็พากันหัวเราะจนแทบจะขาดใจตามคาด

"55555! ฉันยังตั้งตารอเหยื่อรายต่อไปอยู่เลย ไม่นึกเลยว่าสตรีมเมอร์จะเล่นใหญ่กว่าเดิม จากเหยื่อรายคนกลายเป็นเมืองตกเป็นเหยื่อไปซะงั้น?"

"ไอ้น้องคนนี้สิบวินาทีแรกยังเป็นชาวเมืองจินไห่อยู่เลย หลังจากนั้นแปลงร่างเป็นผู้ว่าฯ จินไห่ไปแล้วใช่ไหมเนี่ย"

"เพื่อเกียรติยศของเมืองแล้ว น้องมันทุ่มสุดตัวจริงๆ ว่ะ..."

"แต่ประโยคแรกสุดมันโดนอัดคลิปเข้าไปแล้วนะโว้ย!"

"เอาจริงๆ นิสัยแบบนี้โคตรเรียลเลย ในฐานะคนเซี่ยงไฮ้ ผมไม่เห็นว่าเดอะบันด์มันจะมีอะไรดีตรงไหน แต่นักท่องเที่ยวต่างถิ่นก็แห่กันมาไม่ขาดสาย"

"ชมคลื่นเฉียนถังก็เหมือนกัน คนต่างถิ่นมาดูคลื่น ส่วนคนท้องถิ่นอย่างพวกเรามายืนดูคนต่างถิ่นอีกที..."

"ฮาๆๆๆๆ สีหน้าจริงจังตอนพูดอะไรขัดกับใจตัวเองนี่มันตลกชะมัด!"

"ทำไมสตรีมเมอร์ไปสัมภาษณ์ใครก็กลายเป็นมีมได้หมดเลยวะ"

เช่นเดียวกับการสัมภาษณ์ริมถนนครั้งก่อน ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย ยอดผู้ติดตามของซ่งลี่ซินก็พุ่งพรวดขึ้นวินาทีละหลักร้อยแทบจะตลอดเวลา

...

เหวินเหลียนจีผู้จัดการสาวแอบยืนอยู่ข้างๆ พลางมองดูตัวเลขสถิติและยอดผู้ติดตามในห้องไลฟ์สดของซ่งลี่ซินที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งรู้สึกดีใจและเลื่อมใสในเวลาเดียวกัน

ดีใจก็เพราะว่าค่าคอมมิชชันของตัวเองเพิ่มขึ้นอีกแล้ว

ส่วนที่เลื่อมใสก็คือ แนวคิดในการออกแบบคำถามของท่านประธานหยางช่างเฉียบคมและเชื่อมโยงกันอย่างแยบยลเหลือเกิน คำถามร้อยเรียงต่อเนื่องกันไป ใช้คำถามที่ดูเผินๆ เหมือนน่าเบื่อมาล่อให้คนถูกสัมภาษณ์สร้างคอนเทนต์ตลกๆ ตอบกลับมา ซึ่งไม่เพียงแต่เรียกเสียงหัวเราะได้เท่านั้น แต่ยังกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกร่วมในหมู่ผู้คนได้อย่างมหาศาล

มุมมองของคนในพื้นที่กับคนต่างถิ่นที่มีต่อสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมนั้นมักจะแตกต่างกันอยู่เสมอในหลายๆ ที่ การสัมภาษณ์ครั้งนี้จึงไม่เพียงแต่สนุกสนาน หากยังสร้างประเด็นที่คู่ควรแก่การนำไปถกเถียงกันในวงกว้างขึ้นมาด้วย

ยิ่งมีคนเข้ามาถกเถียงกันมากเท่าไหร่ ห้องไลฟ์สดก็ยิ่งโด่งดังเป็นพลุแตกมากขึ้นเท่านั้น!

ที่แท้นี่ก็คือแผนการของท่านประธานหยางนี่เอง!

คำถามพวกนี้ฉากหน้าดูน่าเบื่อ แต่ภายใต้เปลือกนอกอันแสนน่าเบื่อนั้น กลับเป็นการชี้นำผู้ถูกสัมภาษณ์อย่างแยบยล...

ดังนั้นการที่ท่านประธานหยางสามารถตลบหลังเล่นงานกิลด์เยว่ฝู่ได้ จึงไม่ใช่เพราะฟลุกอย่างแน่นอน เขาได้ใช้การกระทำของตัวเองบอกกับพนักงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า การคิดวิเคราะห์ปัญหาต้องมองให้ลึกซึ้งหลายมิติ อย่าถูกภาพลักษณ์ภายนอกลวงตาเอาได้

ต้องวางแผนอย่างเป็นระบบและครอบคลุมทุกมิติ ถึงจะประสบความสำเร็จได้!

และที่สำคัญที่สุดคือ ท่านประธานหยางไม่ได้ดีแต่ปาก ทว่าลงมือทำจริง และสั่งสอนพนักงานด้วยประสบการณ์ความสำเร็จของตัวเองในแต่ละครั้ง

มีผู้นำในบริษัทตั้งกี่แห่งที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางในวงการเลยสักนิด เอาแต่ออกคำสั่งเด็ดขาดกับพนักงาน บังคับว่าต้องทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้สำเร็จ โดยไม่คำนึงถึงความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย

บรรดาผู้นำไม่ได้เป็นคนทำงานออกแบบ พวกเขาคิดจากมุมมองของผู้ใช้งานเท่านั้น ไม่รู้ว่าจะอธิบายความต้องการของตัวเองออกมาให้สมเหตุสมผลและชัดเจนได้อย่างไร แต่ก็ยังวางท่าใหญ่โตใส่ลูกน้อง จนกลายเป็นเรื่องตลกขบขันอยู่บ่อยครั้ง

อย่างเช่นสั่งให้คนรีทัชภาพใช้โฟโต้ชอปหมุนภาพหัวด้านหลังให้หันกลับมา...

หรือไม่ก็คำสั่งสุดคลาสสิกอย่าง "ขอสีดำที่มีสีสันสดใสแพรวพราว"

หากเป็นเมื่อก่อน มีเจ้านายสักคนสั่งให้เหวินเหลียนจีปั้นสตรีมเมอร์อย่างซ่งลี่ซินให้มีแฟนคลับเพิ่มขึ้นหนึ่งแสนคนและทำรายได้ห้าหมื่นหยวนภายในหนึ่งสัปดาห์ เธอคงมองว่าเจ้านายคนนี้เป็นผู้ว่าจ้างที่โง่เง่าเต่าตุ่นและไม่มีความรู้พื้นฐานแม้แต่นิดเดียว

ทว่าตอนนี้ ท่านประธานหยางแทบจะจับมือสอนเหวินเหลียนจีทีละขั้นตอนเลยว่า จะทำตามข้อเรียกร้องที่ดูไม่สมเหตุสมผลนี้ให้สำเร็จได้อย่างไร

เจ้านายแบบนี้ จะไม่ให้พนักงานยอมรับนับถือจากใจจริงได้อย่างไรกัน

...

ภายในห้องทำงาน หยางรั่วเฉียนมองดูข้อมูลหลังบ้านและภาพบรรยากาศการไลฟ์สด พลางยืนนิ่งอึ้งตาค้างเหมือนท่อนไม้

เดี๋ยวก่อนสิ นักศึกษาสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด แค่ถามชื่อสถานที่แค่นี้ นายยังอุตส่าห์เล่นมุกยิงคอนเทนต์ใส่ได้อีกเหรอ

เป็นเพราะเขา หยางรั่วเฉียน คนนี้ดวงกุดเองที่มักจะเจอกับผู้ถูกสัมภาษณ์ระดับตัวตึง หรือว่าบนโลกนี้มันมีคนพิลึกกวนประสาทเยอะขนาดนี้อยู่แล้วกันแน่

ในเวลานี้การไลฟ์สดยังคงดำเนินต่อไป เสียงสัมภาษณ์ดังเล็ดลอดออกมาจากคอมพิวเตอร์ กรอกเข้าหูของหยางรั่วเฉียนไม่หยุด

"นักศึกษาท่านนี้ครับ ขอถามหน่อยว่าคุณเคยทำธุรกิจสตาร์ตอัปมาก่อนไหมครับ"

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งตอบกลับมา "เคยเปิดร้านขายอาหารเช้าครับ แต่เจ๊งไปแล้ว"

ซ่งลี่ซินรีบถามต่อทันที "ทำไมถึงเจ๊งล่ะครับ เพราะบริหารจัดการไม่ดีเหรอครับ"

"อ๋อ เปล่าครับ เพราะว่าตอนเช้าผมตื่นไม่ไหว"

พรึ่บ!

หยางรั่วเฉียนกดปิดหน้าเว็บไปในทันที ทำให้ทั่วทั้งห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบสงบในพริบตา

ฉางจื่อฉิงที่เดิมทีหัวเราะจนตัวงอถึงกับชะงักไป "จู่ๆ ปิดไลฟ์สดทำไมล่ะ นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะใส่ใจดูแลพนักงานน่ะ"

หยางรั่วเฉียนหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ "ตอนนี้ผมมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าการใส่ใจดูแลพนักงานซะอีก"

เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าที่ว่านี้ก็คือ เดือนหน้าเขาจะทำยังไงไม่ให้ตัวเองต้องอดตาย