ตอนที่ 84 แย่แล้ว สร้างภาพลักษณ์แบรนด์สำเร็จเฉยเลย

นับตั้งแต่ซ่งลี่ซินไลฟ์สดครั้งแรก เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว...

เวลานี้ในห้องทำงาน พนักงานแทบทุกคนต่างเปี่ยมไปด้วยพลังและไฟในการทำงาน

ผลงานดี ความกดดันต่ำ เงินเดือนสูง สวัสดิการเยี่ยม พนักงานเกือบทุกคนที่ทำงานในกลุ่มบริษัทคุยเผิงต่างมีความรู้สึกแบบที่คนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง นั่นคือการทำงานมันมีความสุขได้ขนาดนี้เชียวหรือ

ภายใต้ความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งของทุกคน แฟนคลับของสตรีมเมอร์ทั้งสี่คนในสังกัดบริษัทล้วนเติบโตอย่างมั่นคงและมุ่งหน้าสู่เป้าหมายหนึ่งล้านคนอย่างรวดเร็ว

"รู้สึกว่าช่วงนี้ สถิติของสตรีมเมอร์ทุกคนในสังกัดเราจะพุ่งแรงมากเลยนะ?" เส้าอีฉีลูบคางพลางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "แต่วิธีโปรโมตกับงบยิงแอดของเราก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลยนี่นา?"

เวิงจื่อฉินตอบว่า "เธอลืมไปแล้วเหรอ? ตอนนี้กิลด์เราเริ่มมีพลังของแบรนด์แล้วนะ ผู้ชมแค่เห็นว่าสตรีมเมอร์คนนี้อยู่กิลด์เรา ไม่ว่าจะเคยดูหรือไม่เคยดู ก็จะกดเข้ามาดูโดยไม่รู้ตัว แล้วคอนเทนต์ของสตรีมเมอร์เราก็สนุกจริง ยอดแฟนคลับมันก็เลยพุ่งขึ้นมาเร็วไงล่ะ"

"รู้สึกว่าบริษัทเราควรทำโฮมเพจหลักได้หรือยังนะ? กิลด์เราเจ๋งขนาดนี้ จะไม่มีแม้แต่หน้าเว็บหลักได้ยังไงกัน?" เหวินเหลียนจีก็เสนอความคิดเห็นของตัวเองขึ้นมาเช่นกัน

"มีเหตุผล ไว้วันไหนว่างค่อยไปคุยกับเจ้านายดู"

ตึก ตึก ตึก...

กำลังคุยกันอยู่ เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานใสก็แว่วเข้ามาในโซนทำงาน ทุกคนจึงรู้ทันทีว่าฉางจื่อฉิงมาแล้ว

"ผอ.ฉาง สวัสดีครับ!"

"ผอ.ฉาง อรุณสวัสดิ์ค่ะ!"

ฉางจื่อฉิงพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าและน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ เอ่ยปากอย่างเป็นกันเอง "ทุกคนทำงานต่อเถอะ"

พูดจบ เธอก็ผลักประตูห้องทำงานประธานเข้าไป แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหยางรั่วเฉียน

ฉางจื่อฉิงใช้ดวงตาคู่สวยจ้องหยางรั่วเฉียนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหลุดขำออกมา "บอส เป็นอะไรไปคะ? ทำไมช่วงสองสามวันมานี้ดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย?"

จะไม่ให้ใจลอยได้ยังไงกันล่ะ...

นอกจากหวงหรูสือที่ยอดแฟนคลับทะลุล้านไปแล้ว ภายในหนึ่งสัปดาห์นี้ ยอดแฟนคลับของสตรีมเมอร์อีกสามคนก็กำลังพุ่งทะยานไปยังตัวเลขหนึ่งล้านอันน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่หยุดยั้ง

พูดอีกอย่างก็คือ ในอนาคตอันใกล้นี้ ถ้าหยางรั่วเฉียนไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงมัน เกาน่ายวิ๋น หวงหรูสือ หร่วนหมิ่นเอ๋อร์ และซ่งลี่ซิน จะทำเงินรางวัลให้เขาได้แค่คนละ 500 หยวน รวมกันทั้งหมดก็แค่เงินก้อนโตตั้ง 2,000 หยวนถ้วน

สองพันหยวน...

เจ้านายที่มีรายได้สุทธิเดือนละสองพันหยวนเนี่ยนะ

ระบบไม่ได้ห้ามไม่ให้หยางรั่วเฉียนกินอยู่กับบริษัท เรื่องอดตายจึงเป็นแค่เรื่องตลกล้อเล่น แต่รายได้เดือนละสองพันหยวนมันก็น่าขายหน้าอยู่ดีไม่มากก็น้อย

ต่อให้เพื่อไม่เป็นการฉุดค่าเฉลี่ยของเหล่าผู้เกิดใหม่ให้ต่ำลง หยางรั่วเฉียนก็ไม่อาจปล่อยให้แนวโน้มอันเลวร้ายนี้ดำเนินต่อไปได้เด็ดขาด

"ไม่มีอะไร เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะ" หยางรั่วเฉียนกำลังครุ่นคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ จึงส่ายหน้าอย่างใจลอย "มีอะไรเหรอ?"

"คุณไม่ได้ดูเหรอคะ กระแสในเน็ตตอนนี้น่ะ ชื่อเสียงกิลด์เราติดลมบนไปแล้วนะ ทุกคนต่างบอกกันว่าผลงานจากคุยเผิงต้องเป็นของดีมีคุณภาพทั้งนั้น ขอแค่เป็นสตรีมเมอร์ในกิลด์เราก็กดติดตามได้อย่างสบายใจหายห่วง ไม่มีทางน่าเบื่อแน่นอน" นัยน์ตาของฉางจื่อฉิงเป็นประกายระยิบระยับพลางยื่นโทรศัพท์มือถือให้หยางรั่วเฉียนดู "แทบไม่มีคนด่าเราเลย แถมส่วนใหญ่ที่ด่าก็มาจากหร่วนหมิ่นเอ๋อร์คนเดียวด้วยซ้ำ"

สไตล์การไลฟ์สดของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องมีเสียงวิจารณ์แบ่งเป็นสองขั้วอย่างชัดเจน

ทว่าจุดที่หยางรั่วเฉียนให้ความสนใจไม่ได้อยู่ที่ตัวบุคคลคนใดคนหนึ่ง

ข่าวที่สำคัญและน่ากลัวที่สุดก็คือ กิลด์ของเขาสร้างชื่อเสียงจนโด่งดังไปแล้วต่างหาก!

สิ่งนี้บ่งบอกถึงอะไร มันบ่งบอกว่าในอนาคตต่อให้ตัวเองไม่ทำการประชาสัมพันธ์เลยสักนิด คำว่า "กิลด์คุยเผิง" ก็คือป้ายทองฝังเพชรที่มีทราฟฟิกคนดูติดตัวมาเองแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบยังสั่งห้ามพฤติกรรมการบริหารงานเชิงลบอย่างเด็ดขาด เช่น การดองสตรีมเมอร์ไม่ให้มีงาน

ต่อไปในอนาคต การจะหาสตรีมเมอร์ที่แป้กสนิทไร้คนดูคงมีแต่จะยากขึ้นเรื่อย ๆ

"ฮ่าๆ งั้นเหรอ ช่างเป็นข่าวดีจริง ๆ นะ ฮ่าๆ" หยางรั่วเฉียนเหลือบมองโทรศัพท์ของฉางจื่อฉิงแวบหนึ่ง เพื่อไม่ให้หญิงสาวเสียบรรยากาศ ใบหน้าจึงจำใจฝืนยิ้มแหย ๆ ออกมา "ยังมี 'ข่าวดี' อื่นอีกไหมล่ะ?"

เขาจงใจเน้นเสียงคำว่า "ข่าวดี" สามคำนี้เป็นพิเศษ

ฉางจื่อฉิงดึงโทรศัพท์กลับมา แล้วนั่งลงอย่างแช่มช้อย "เจ้าของห้องคะ คุณลืมไปแล้วหรือเปล่า ว่าพวกเราควรจะสร้างภาพลักษณ์องค์กรของบริษัทเราได้แล้วนะ?"

เมื่อก่อนตอนที่กิลด์ยังเล็ก การปั้นแบรนด์ไอพีอะไรทำนองนั้นคงยังไม่ค่อยเห็นผล แต่ตอนนี้กิลด์คุยเผิงเริ่มมีชื่อเสียงและเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว ทว่ากลับยังไม่มีแม้แต่หน้าเว็บไซต์หลักของบริษัท แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน?

เจ้านายมีสายตาเฉียบแหลมในการคัดเลือกสตรีมเมอร์ แถมการวางหมากกลยุทธ์ก็ชั้นครู ทว่ากับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้กลับตอบสนองช้าไปหน่อยแฮะ

หยางรั่วเฉียนที่เดิมทีหน้าบูดเป็นตูดหมึก พอได้ยินคำพูดของฉางจื่อฉิงก็พลันตาสว่างวาบเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ประกายตาเปล่งประกายขึ้นมาทันที "สร้างภาพลักษณ์องค์กร...สร้างภาพลักษณ์องค์กร ใช่สิ ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ?!"

บริษัทภาพลักษณ์ดีขึ้นมาไม่ใช่เหรอ?

งั้นก็กดมันลงไปสิ!

พวกสตรีมเมอร์ได้ยอดทราฟฟิกเสริมเพราะกระแสชื่อเสียงของกิลด์ใช่ไหม?

งั้นก็ป้ายสีให้แบรนด์บริษัทมัวหมอง เปลี่ยนผลดีพวกนี้ให้กลายเป็นผลลบซะเลย!

ใช่แล้ว มัวแต่มานั่งกลุ้มกับผลพวงแย่ ๆ ที่ภาพลักษณ์บริษัทดันดีขึ้น แต่กลับลืมไปว่าเราก็ใช้วิธีตรงกันข้ามมาทำลายชื่อเสียงตัวเองได้นี่นา

พอคิดได้แบบนี้ ความคิดของหยางรั่วเฉียนก็เปิดกว้างขึ้นมาในพริบตา

ช่วงเวลาหลังจากนี้ เขาต้องลงมือบริหารจัดการภาพลักษณ์ของบริษัทด้วยตัวเอง พยายามทำให้คนดูทุกคนพอเห็นว่าสตรีมเมอร์คนไหนสังกัด "กิลด์คุยเผิง" ก็หมดอารมณ์จนไม่อยากกดเข้ามาดูไปเลย!

ฉางจื่อฉิงมองรอยยิ้มแข็งค้างของหยางรั่วเฉียนที่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น แววตาที่เคยมืดมนกลับมาเปี่ยมล้นไปด้วยประกายแห่งความหวังอีกครั้ง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะกระหยิ่มยิ้มย่อง

เหอะ เป็นแม่ทัพที่เก่งกาจจริง ๆ นั่นแหละ แต่เรื่องวิสัยทัศน์ของจอมทัพดูท่าจะสู้ฉันไม่ได้นะ

"เป็นไง มีไอเดียแล้วเหรอคะ?" ฉางจื่อฉิงแกล้งถามทั้งที่รู้

หยางรั่วเฉียนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน แต่ด้วยบทเรียนจากความสำเร็จนับครั้งไม่ถ้วนที่ผ่านมา เขาจึงยังไม่บอกความคิดของตัวเองออกไปทันที หากแต่ย้อนถามกลับไปว่า "คุณกับพนักงานคนอื่นมีความคิดอะไรทำนองนี้ไหม?"

การยืนใส่ส้นสูงมันเมื่อยจริง ๆ ฉางจื่อฉิงจึงนั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้างอวดเรียวขาคู่งามที่โค้งเว้าได้รูป แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ "ก่อนหน้านี้ตอนฉันเดินเข้ามา ได้ยินพวกเขาบอกว่าจะเสนอให้คุณทำหน้าเว็บไซต์หลักของบริษัท ฉันคิดว่าเข้าท่าดีนะ"

ทำหน้าเว็บไซต์หลักให้บริษัทงั้นเหรอ...

ไม่เลว เข้าท่าจริง ๆ ด้วย

หน้าเว็บไซต์ของบริษัทก็เหมือนกับหน้าร้าน ยิ่งหน้าร้านดูดี ภาพลักษณ์ก็ยิ่งดี ในทางกลับกันก็เช่นเดียวกัน

"ดี! บอกพวกเขาว่าถ้าทำแผนเสร็จแล้วก็เอามาให้ผมดู" หยางรั่วเฉียนพยักหน้า

จากนั้นก็ค่อยปัดตกแผนงานทั้งหมด แล้วเหยียบกับดักข้อห้ามทุกอย่างให้หมด พยายามทำหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทให้ออกมาพิลึกพิลั่นจนโลกตะลึง ให้คนที่คิดจะมาสมัครงานเห็นแล้วถอยหนี ไล่คนดูให้ขยาดจนเตลิดไปเลย...

แบบนี้แล้ว ความประทับใจที่ทุกคนมีต่อบริษัทคงไม่ดีขึ้นหรอกใช่ไหม?

ขณะที่หยางรั่วเฉียนกำลังจะฟันธงตัดสินใจ จู่ ๆ เสียงของหวงหรูสือก็ดังแว่วมาจากนอกประตู "ท่านประธานหยาง คุณฉาง ผมขออนุญาตเข้าไปได้ไหมครับ?"

หืม?

หวงหรูสือเหรอ?

หลังจากแผนการอันชั่วร้ายของหยางรั่วเฉียนที่บังคับให้ตากล้องของเขาไปลาหยุดแต่งงานเริ่มทำงาน ความคืบหน้าในการสร้างสตูดิโอก็ถูกดึงให้ช้าลงไปหน่อยจริง ๆ

ตอนนี้ที่หวงหรูสือมาหา ก็น่าจะเพราะงานสร้างสตูดิโอใกล้เสร็จสิ้นแล้ว อยากให้เจ้านายอย่างเขาไปตรวจรับงานขั้นสุดท้ายนั่นเอง

หยางรั่วเฉียนวางแผนการป้ายสีบริษัทไว้ข้างหลังชั่วคราว แล้วเอ่ยกับคนนอกประตู "หวงหรูสือเหรอ? เรื่องสตูดิโอใช่ไหม? เข้ามาสิ"

หวงหรูสือเดินเข้ามาด้วยท่าทีกระวนกระวายใจเล็กน้อย "ท่านประธานหยาง สตูดิโอสร้างเสร็จเกือบหมดแล้วครับ แต่ว่า..."

เมื่อเห็นพนักงานของตนมีท่าทางอึกอักเหมือนอยากพูดแต่ไม่กล้า หยางรั่วเฉียนก็ยิ้มออกมา "มีปัญหาอะไรติดขัด พูดมาได้เลย!"