ตอนที่ 85 หลวงจีนกวาดลาน

หวงหรูสือเกาศีรษะอย่างเขินอายเล็กน้อย "ท่านประธานหยางครับ คือว่า พวกเรากำลังจะตั้งวงกันใช่ไหมครับ แล้วเพื่อนร่วมทีมของผมอาจจะยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับอะไรบางอย่าง พวกเราเลยอยากจะเช่าห้องซ้อมเต้นสักห้อง..."

พอพูดจบ ชายร่างใหญ่บึกบึนคนนี้ก็ก้มหน้าลงอย่างขัดเขิน

เขารู้ดีว่าคำขอนี้ค่อนข้างจะเกินไปหน่อย ทั้งที่ท่านประธานหยางยอมมอบข้อเสนอสุดแสนจะใจดีให้ ทั้งสนับสนุนเรื่องเงินทุน ทั้งคอยรองรับความเสี่ยงให้สตูดิโอ และไม่แทรกแซงการตัดสินใจใด ๆ ของสตูดิโอเลย

แต่ตอนนี้เขา หวงหรูสือ กลับยังเรียกร้องจะขอเช่าห้องซ้อมเต้นข้างนอกบริษัท กระทั่งที่ทำงานยังไม่ยอมให้ท่านประธานหยางเห็นอีก

ช่างเถอะ... ถ้าท่านประธานหยางไม่ตกลง ก็แค่หาที่ซ้อมเต้นไปเรื่อยเปื่อยเอาแล้วกัน ยังไงความลำบากแค่ไหนเขาก็เคยผ่านมาหมดแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ระคายเคืองหรอก

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา หวงหรูสือก็ถูกเสียงของหยางรั่วเฉียนดึงกลับสู่ความเป็นจริง

"ดีสิ! มีห้องซ้อมเต้นน่ะดีเลย! ผมเชื่อว่าพวกคุณมีความรับผิดชอบกันอยู่แล้ว" หยางรั่วเฉียนตอบตกลงทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด "ต้องใช้เงินเท่าไหร่ก็เขียนรายงานมาบอกผมได้ตรง ๆ เลย!"

ไม่มีแรงกดดันเรื่องยอดผลงาน ไม่มีแรงกดดันเรื่องเงินทุน แถมสถานที่ทำงานยังอยู่ไกลจากสำนักงานใหญ่ของบริษัทอีก

ไม่มีพนักงานหน้าไหนในสภาพแวดล้อมการทำงานแบบนี้แล้วจะไม่อู้งานหรอก!

การรวมกลุ่มจะช่วยเจือจางฐานแฟนคลับ พอโยนวงนี้ออกไปข้างนอกก็บั่นทอนความกระตือรือร้นในการทำงานของพวกเขาลงได้ แบบนี้เงินโบนัสที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็ลอยกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ

หวงหรูสือ นายมันผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉันชัด ๆ!

หยางรั่วเฉียนที่สภาพจิตใจเพิ่งพังยับเยินเพราะซ่งลี่ซิน ราวกับมองเห็นเงินโบนัสกำลังโบกมือเรียกเขาอีกครั้ง

ชะตากรรมอันน่าเวทนาที่จะได้เงินโบนัสแค่สองพันหยวนดูเหมือนจะค่อย ๆ ถอยห่างออกไปแล้ว

"ท่านประธานหยาง คุณ..." เมื่อเห็นหยางรั่วเฉียนตอบรับคำขออันเกินควรนี้โดยแทบไม่หยุดคิด หวงหรูสือก็ซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที จึงตั้งใจว่าจะอวดผลงานการตั้งสตูดิโอตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้เจ้านายดูเสียหน่อย

"คุณ... อยากดูความคืบหน้าเรื่องการตั้งสตูดิโอของพวกเราไหมครับ รับรองว่าคุณต้องพอใจแน่!"

รับรองว่าพอใจงั้นเหรอ

ได้ยินประโยคนี้ ในใจของหยางรั่วเฉียนกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด

ทำไมหวงหรูสือถึงได้มั่นอกมั่นใจขนาดนั้น

หรือว่าเขาจะทุ่มเงินก้อนโตไปดึงเด็กฝึกมืออาชีพมาร่วมทีมเต้น

ถ้ามีว่าที่ศิลปินสายฝีมือที่หน้าตาดี เต้นเป๊ะ ร้องเพลงเพราะ เข้ามาร่วมทีมเต้นจริง ๆ บวกกับความนิยมอันล้นหลามของหวงหรูสือแล้วล่ะก็ การที่บอยแบนด์ทั้งวงจะดังเป็นพลุแตกในชั่วข้ามคืนก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้เลย

ไม่ได้การ... ต้องสกัดกั้นความเป็นไปได้แบบนี้ไว้ให้ได้!

"ได้สิ พาผมไปดูหน่อย" ภายในใจของหยางรั่วเฉียนเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย คราวนี้เลยดูเหมือนร้อนรนรอไม่ไหวขึ้นมาจริง ๆ "ไปตรวจรับผลงานที่คุณทุ่มเทมาตั้งนานสักหน่อย"

"คุณจะไปวันนี้เลยเหรอครับ" หวงหรูสือเหลือบมองกองเอกสารพะเนินเทินทึกบนโต๊ะทำงานของเจ้านาย แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

พูดอะไรออกมาเนี่ย พูดแบบนี้ได้ยังไง! เรื่องคอขาดบาดตายพรรค์นี้จะมัวรอช้าอยู่ได้ยังไงกัน

หยางรั่วเฉียนปิดคอมพิวเตอร์ คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วพยักหน้า "ใช่ วันนี้แหละ"

ฉางจื่อฉิงที่ถูกปล่อยทิ้งให้เหงามาหลายรอบจึงเอ่ยปากขันอาสาในคราวนี้ "ฉันไปด้วยสิคะ!"

"คุณก็จะไปด้วยเหรอ ก็ได้ งั้นหลังพักเที่ยงพวกเราค่อยไปช่วยเขาตรวจดูพร้อมกัน" หยางรั่วเฉียนคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนเวลาออกไปอีกสองสามชั่วโมง "ยังไงนี่ก็เป็นการเปิดสตูดิโอครั้งแรก มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเดินหลงทางไปบ้าง"

หวงหรูสือดีใจระคนตื่นเต้น "ขอบคุณครับท่านประธานหยาง!"

พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องทำงานไป

หยางรั่วเฉียนหันกลับมามองฉางจื่อฉิงแล้วสั่งความต่อ "เรื่องหน้าเว็บเริ่มวางแผนตอนนี้ได้เลยนะ คุณให้ฝ่ายปฏิบัติการทำแผนงานแบบละเอียดออกมาก่อน ขณะเดียวกันก็เปิดประมูล หาคนหรือสตูดิโอที่รับทำหน้าเว็บมา"

ฉางจื่อฉิงแกว่งเรียวขายาวเบา ๆ ใบหน้าผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "บอสคะ คุณลืมไปหรือเปล่าว่าบริษัทเราก็มีคนที่ทำหน้าเว็บเป็นอยู่นะคะ"

"หือ ใครเหรอ" หยางรั่วเฉียนชะงักไป

"ก็ลุง รปภ. จูฉี่เฟิง ของเราไงคะ" ฉางจื่อฉิงยิ้มแป้น "เขาเคยเป็นหนึ่งในทีมที่รับผิดชอบด้านนี้ของกลุ่มบริษัทเทียนเย่ว์ไม่ใช่เหรอ ระดับความเชี่ยวชาญต้องเชื่อมือได้แน่นอนอยู่แล้ว"

หยางรั่วเฉียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบริษัทตัวเองยังมีบุคคลระดับนี้อยู่อีกคน

เชิญลุง รปภ. วัยโรยรามาทำหน้าเว็บเนี่ย มันได้อารมณ์แบบหลวงจีนกวาดลานจริง ๆ

ข้อเสนอนี้มีความเป็นไปได้จริง ๆ นั่นแหละ

"ได้ ให้ฝ่ายปฏิบัติการส่งแผนงานมาให้ผมภายในเจ็ดวันทำการ พอผมแก้ไขแล้วค่อยให้จูฉี่เฟิงลงมือทำ" ในเมื่อคนในบริษัททำได้ หยางรั่วเฉียนก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปจ้างเอาต์ซอร์ซ "แต่ว่า นี่ไม่ใช่งานในหน้าที่ของเขา ถ้าเขายอมช่วยเราทำเว็บ ค่าตอบแทนที่ควรให้ก็ต้องให้ตามสมควร ถ้าเขาไม่ตกลง เราก็ห้ามไปบังคับเขาทำเด็ดขาด"

"บอส ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" ฉางจื่อฉิงยืดตัวตรง ดึงชุดกระโปรงที่มีรอยยับให้เรียบ "มีอะไรจะสั่งอีกไหมคะ"

หยางรั่วเฉียนคิดครู่หนึ่งแล้วเสริมอีกประโยค "เวลาเธอไปถ่ายทอดคำสั่งให้พวกเขา อย่าไปบีบเวลาเขาล่ะ บอกเจ็ดวันก็คือเจ็ดวัน"

อย่างไรเสีย หยางรั่วเฉียนก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อถ่วงประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทุกวันนี้ผู้บริหารหลายบริษัทมักจะเร่งเวลาจากคำสั่งของผู้นำขึ้นไปอีกขั้นตอนมอบหมายงานให้ลูกน้อง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานหรือเผื่อเวลาไว้ให้ตัวเองตรวจสอบ

อย่างเช่นผู้นำบอกว่าต้องการแผนงานภายในเจ็ดวัน ผู้บริหารระดับสูงที่รับคำสั่งมาก็จะบอกผู้บริหารระดับกลางว่าต้องได้ภายในห้าวัน ส่วนผู้บริหารระดับกลางก็จะกดดันต่อให้ผู้บริหารระดับล่างส่งแผนมาภายในสามวัน จากนั้นผู้บริหารระดับล่างก็จะบีบพนักงานระดับปฏิบัติการให้เร่งปั่นแผนงานออกมาภายในวันเดียว แม้จะต้องอยู่ทำโอทีก็ตาม

พอถ่ายทอดคำสั่งลงไปเป็นทอด ๆ เวลาที่เหลือให้พนักงานผู้ลงมือทำจริงอาจไม่ถึงหนึ่งในสิบของคำสั่งเดิมเสียด้วยซ้ำ

ตอนนี้ขนาดของกลุ่มบริษัทคุยเผิงยังไม่ใหญ่นัก คงยังไม่ถึงขั้นบริหารจัดการซับซ้อนหลายมิติขนาดนั้น ทว่าค่านิยมบิดเบี้ยวที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานแบบนี้จะปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ต้องขีดเส้นตายไว้ตั้งแต่ตอนนี้

"คุณนี่เห็นอกเห็นใจพวกเขาจังเลยนะคะ ได้ค่ะ ได้เลย~"

ฉางจื่อฉิงรับคำสั่งแล้วเดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปหาน้องเวิงจื่อฉินสาวฝ่ายปฏิบัติการ

เวิงจื่อฉินเห็นประธานฉางเดินเข้ามา ก็รีบหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ทันที แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง "ประธานฉาง มีเรื่องอะไรเหรอคะ"

"ท่านประธานหยางอยากให้ออกแบบหน้าโฮมเพจของบริษัท ขอแผนงานภายในเจ็ดวันทำการนะ" ท่าทีของฉางจื่อฉิงไม่เย็นชาและไม่กระตือรือร้น น้ำเสียงไม่ต่างจากเจ้านายคุยกับลูกน้องทั่วไป "พยายามทำแผนออกมาให้ครอบคลุมรอบด้านที่สุดเท่าที่จะทำได้ล่ะ"

"รับทราบค่ะประธานฉาง มีอะไรจะสั่งเพิ่มอีกไหมคะ"

"ทำงานต่อเถอะ"

สั่งงานเสร็จ ฉางจื่อฉิงก็เดินไปหาลุง รปภ. จูฉี่เฟิง เพื่อปรึกษาหารือเรื่องรายละเอียดเนื้องานพิเศษกับเขา

พอเห็นประธานฉางเดินไปไกลแล้ว เวิงจื่อฉินถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก แลบลิ้นออกมาเบา ๆ แล้วกระซิบกับเส้าอีฉีข้าง ๆ ว่า "ประธานฉางออร่าน่าเกรงขามจังเลย รู้สึกว่าท่านประธานหยางยังเข้าถึงง่ายกว่าอีก"

เส้าอีฉีได้ยินแล้วมุมปากก็อดกระตุกไม่ได้

ออร่าน่าเกรงขามงั้นเหรอ

น่าจะพาเธอไปงานเลี้ยงรุ่นดูจริง ๆ ว่าฉางจื่อฉิงทำตัวยังไงต่อหน้าหยางรั่วเฉียน...

เส้าอีฉีระงับความอยากบ่นอย่างรุนแรงไว้ แล้วเอ่ยว่า "ตั้งใจทำแผนงานของเธอไปเถอะ เรื่องของเจ้านายอย่าไปยุ่งมากเลย"

...

ยุ่งตลอดช่วงเช้า เวลาพักเที่ยงก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงนั่งอยู่ที่เบาะคนขับและเบาะข้างคนขับตามลำดับ ส่วนหวงหรูสือที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ยื่นโทรศัพท์ที่พิมพ์ที่อยู่ไว้แล้วส่งให้หยางรั่วเฉียน

"ท่านประธานหยางครับ ผมออกเงินสำรองจ่ายไปส่วนหนึ่ง จัดแจงให้สมาชิกใหม่อยู่ที่นี่ชั่วคราวแล้ว คุณขับรถตรงไปได้เลยครับ ที่นั่นมีที่จอดรถ"

ออกเงินสำรองจ่ายเองเนี่ยนะ?!

ได้ยินเช่นนั้น คิ้วของหยางรั่วเฉียนก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันที