ตอนที่ 86 รวมพลพวกหน้าตาไม่ได้เรื่อง

พนักงานออกเงินสำรองจ่ายเองเนี่ยนะ?

แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน?!

เมื่อพนักงานก้าวออกจากคอมฟอร์ตโซนจนต้องแบกรับความเสี่ยงที่จะขาดทุน ย่อมเกิดแรงกดดันเรื่องการทำกำไรตามมา พอมีแรงกดดันเรื่องกำไรก็มีแรงขับเคลื่อนในการทำงาน พอมีแรงขับเคลื่อนยอดผู้ติดตามก็จะพุ่งไว และถ้ายอดผู้ติดตามพุ่งไว หยางรั่วเฉียนก็อดได้เงิน

ความกระตือรือร้นที่มาจากตัวพนักงานเอง มักจะให้ผลลัพธ์ที่ทรงพลังกว่าการที่เจ้านายมาคอยบีบบังคับเสมอ

"หวงหรูสือ คุณเคยอ่านกฎระเบียบพนักงานบ้างไหม" หยางรั่วเฉียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางสตาร์ตรถไปด้วย

หวงหรูสือรีบพยักหน้ารับ "ท่านประธานหยาง ผมอ่านหมดแล้วครับ"

"อ่านหมดแล้ว งั้นบอกผมมาซิว่าข้อแปดเขียนไว้ว่ายังไง" หยางรั่วเฉียนคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วถามต่อ

หวงหรูสือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงอ่อย "ค่าใช้จ่ายทุกอย่างของพนักงานที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน ต้องเบิกกับทางบริษัท ห้ามออกเงินเองครับ"

"คุณก็จำได้แม่นยำดีนี่!" หยางรั่วเฉียนตบพวงมาลัยฉาดใหญ่ ตำหนิด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจเป็นที่สุด "ค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่เกี่ยวกับงานต้องเบิกบริษัท ห้ามออกเงินเอง แล้วคุณออกเงินเองทำไม ออกไปแล้วทำไมถึงยังปิดบังผมตั้งนานสองนาน ไม่ยอมมาทำเรื่องเบิกหืม?"

หวงหรูสือที่ถูกเจ้านายดุถึงกับสะดุ้งโหยง รีบละล่ำละลักอธิบาย "ท่านประธานหยาง ผะ...ผมแค่คิดว่าคนพวกนี้อาจจะยังไม่ตรงตามเกณฑ์ของคุณ ไม่รู้จะนับเป็นเรื่องงานได้หรือเปล่า ก็เลยกะว่าจะรอให้คอนเฟิร์มแน่นอนก่อนแล้วค่อยมาทำเรื่องเบิกกับคุณน่ะครับ"

รอให้คอนเฟิร์มแน่นอนก่อนเนี่ยนะ?

แบบนั้นจะไปได้เรื่องได้ยังไง!

ถ้าเกิดว่าไม่ผ่านเกณฑ์แล้วต้องเสียเงินตัวเอง พนักงานไม่ตื่นตระหนกตกใจจนต้องงัดเอาศักยภาพทั้งหมดออกมาทำผลงานให้ดีที่สุดกันหมดหรอกหรือ?

มันต้องไร้ความรับผิดชอบและมีฐานรองรับความผิดพลาดสิ พนักงานถึงจะยอมปล่อยจอยและนอนกินแรงได้

"ตราบใดที่เป็นเรื่องที่คุณทำในเวลางาน ก็นับเป็นเรื่องงานทั้งหมดนั่นแหละ" หยางรั่วเฉียนปรับน้ำเสียงให้เคร่งขรึมจริงจัง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องคอขาดบาดตาย "เห็นแก่ที่คุณทำผิดเป็นครั้งแรก คราวนี้ผมจะแค่ตักเตือนด้วยวาจา คราวหน้าห้ามไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด เข้าใจไหม มีค่าใช้จ่ายอะไรก็ต้องมาเบิกบริษัท ไม่ใช่ควักกระเป๋าตัวเอง"

แม้หวงหรูสือจะไม่เข้าใจว่าทำไมการที่เขาช่วยประหยัดเงินและลดภาระให้บริษัทถึงต้องโดนตำหนิ แต่เมื่อยึดหลักสัจพจน์ที่ว่าท่านประธานหยางไม่มีวันทำผิด เขาจึงรีบเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจที่สุดโดยไม่เสียเวลาคิด "ท่านประธานหยาง ขอโทษครับ!"

"รู้ว่าผิดแล้วแก้ไข ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว" เมื่อเห็นว่าพนักงานมีทัศนคติที่ดี หยางรั่วเฉียนจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังห้องซ้อมเต้นที่หวงหรูสือเช่าเอาไว้

...

ในช่วงเวลาทำงานของวันธรรมดา สภาพการจราจรบนท้องถนนไม่ติดขัดเท่าไรนัก ทั้งสามคนจึงเดินทางมาถึงห้องซ้อมเต้นอย่างรวดเร็ว

ผิดไปจากสภาพแวดล้อมย่ำแย่ที่หยางรั่วเฉียนจินตนาการไว้ ลืมไปได้เลยเรื่องความซอมซ่อ เพราะห้องซ้อมเต้นนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องขนาดหรือความสะดวกสบายต่างก็ยอดเยี่ยมเกินคาด แม้จะเทียบไม่ได้เลยกับสำนักงานใหญ่ของคุยเผิง แต่ก็นับได้ว่าเป็นการดูแลพนักงานอย่างดีเยี่ยมทีเดียว

หยางรั่วเฉียนกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางพยักหน้าไม่หยุด "ใช้ได้เลยนี่ เช่าห้องซ้อมเต้นที่นี่คงไม่ถูกเลยสินะ"

"ก็พอไหวครับ ทั้งหมดนี้ผมเรียนรู้มาจากคุณทั้งนั้นแหละ" เมื่อเห็นเจ้านายดูพอใจกับผลงานของตน หวงหรูสือก็หัวเราะแหะๆ "คนอย่างผมทำธุรกิจไม่เป็นหรอกครับ แต่ถ้าให้ลอกเลียนแบบล่ะก็พอไหวอยู่ ท่านประธานหยางทำยังไง ผมก็ทำตามอย่างนั้น รับรองว่าไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน"

จำกัดชั่วโมงการทำงานของพนักงานอย่างเข้มงวด มอบสภาพแวดล้อมในการทำงานที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ให้แก่พนักงาน... หวงหรูสือเล่นยกเอากฎระเบียบพนักงานของสำนักงานใหญ่คุยเผิงมาใช้ทั้งดุ้นเลยนี่นา!

เมื่อเห็นว่าพนักงานช่างรู้ความ ลอกเลียนพฤติกรรมทุกอย่างที่ตนทำเพื่อปูทางสู่ความล้มเหลวมาแบบเป๊ะๆ คราวนี้หยางรั่วเฉียนถึงกับดีใจจนเนื้อเต้น "ดีมาก ทัศนคติของคุณแบบนี้ดีมากๆ!"

มีทัศนคติในการทำงานแบบนี้ จะต้องไปกลัวอะไรว่าสตูดิโอจะไม่เจ๊งล่ะ?

แม้ว่าซ่งลี่ซินจะดังเป็นพลุแตกอย่างไม่คาดฝันจนทำลายเงินโบนัสเดือนหน้าของเขาพังยับเยินไปแล้ว แต่ทางฝั่งหวงหรูสือไม่ใช่ว่ากำลังช่วยกอบกู้สถานการณ์ขึ้นมาหรอกหรือ

นี่แหละที่เขาเรียกว่า ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ

หวงหรูสือที่ได้รับคำชมรู้สึกปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก รีบเอ่ยขึ้นทันควัน "ผมพาคุณไปดูสมาชิกบอยแบนด์นะครับ รอบนี้ผมตั้งใจว่าจะรับเข้ามาแค่สองคนก่อน ส่วนคนที่เหลือก็เป็นพวกฝ่ายวางแผนท่าเต้น ช่างภาพ อะไรทำนองนั้นครับ"

เขาเปิดประตูห้องซ้อมเต้นทันที พร้อมกับตะโกนบอกคนข้างใน "ทุกคนเก็บของกันหน่อยเร็ว บอสหยางมาตรวจงานแล้ว!"

ด้านในพลันมีเสียงกุกกักโครมครามดังลอดออกมาเป็นระลอก

"สวัสดีครับบอส!"

"ท่านประธานหยางสวัสดีครับ ท่านประธานหยางสวัสดีครับ เชิญเข้ามานั่งก่อนไหมครับ"

"ท่านประธานหยาง ดื่มน้ำสักแก้วไหมครับ"

"ขอบคุณที่เหน็ดเหนื่อยนะครับท่านประธานหยาง อุตส่าห์เจียดเวลาอันมีค่ามาดูพวกเราด้วยตัวเองเลย..."

ทันทีที่หยางรั่วเฉียนกับฉางจื่อฉิงก้าวเท้าเข้าห้องซ้อมเต้น ก็เห็นคนหลายคนกำลังเข้ามาทักทายเอาอกเอาใจยกใหญ่

ทว่าในบรรดาคนเหล่านั้น สองคนที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุด คนหนึ่งคือชายรูปร่างกำยำล่ำสัน ทั้งสูงทั้งอ้วน ใบหน้าเหลี่ยมเปี่ยมไปด้วยแววซื่อบื้อไร้เดียงสา

ขนาดตัวของหวงหรูสือนับว่าสูงใหญ่เจ้าเนื้อแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับหมอนี่ เขากลับเตี้ยกว่าเกือบทั้งหัว แถมยังผอมกว่าอีกตั้งหนึ่งเบอร์!

ส่วนอีกคนกลับสุดโต่งไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ทั้งเตี้ยทั้งผอม มองดูแต่ไกลแทบจะเหมือนโครงกระดูกเดินได้ แม้จะควบคุมสีหน้าได้ดีเยี่ยม แต่กลับชวนให้รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หยางรั่วเฉียนชินชาต่อการถูกพนักงานประจบสอพลอมาตั้งนานแล้ว เขาเพียงแค่โบกมือพลางกวักมือเรียกหวงหรูสือเข้ามาใกล้ ๆ แล้วถามว่า "ช่วยแนะนำหน่อยสิ"

หวงหรูสือผายมือไปยังสองตัวตลกอ้วนผอมคู่นั้น พลางเอ่ยรายงาน "บอสครับ สองคนนี้แหละคือเพื่อนร่วมทีมคนใหม่ของผม! ต่อไปนี้ไอดีแพลตฟอร์มชาร์กของผม ตั้งใจว่าจะเปลี่ยนชื่อเป็น 'ทีมแดนเซอร์กล้ามโต' แล้วครับ!"

สองคนนี้น่ะนะ...

สมาชิกทีมเรอะ?!

หยางรั่วเฉียนถึงกับตั้งรับไม่ทันไปชั่วขณะ

ตั้งรับข่าวดีชิ้นโบแดงนี้ไม่ทันจริง ๆ

ยุคนี้สมัยนี้ ยังมีขนมเปี๊ยะร่วงลงมาจากฟ้าอยู่อีกงั้นเหรอ

หากจะบอกว่าตอนมีหวงหรูสือแค่คนเดียว การโจมตีใส่ผู้ชมยังจำกัดอยู่แค่ระดับจิตวิญญาณ เช่นนั้นเมื่อรวมหัวกันสามคน พลังทำลายล้างคงควบแน่นกลายเป็นความเสียหายทางกายภาพแล้วกระมัง

ตอนแรกหยางรั่วเฉียนยังแอบกังวลว่าหวงหรูสือจะไปลากสายฝีมือมาสักสองคน ตอนนี้ดูท่าแล้ว ไม่ใช่สายฝีมือหรอก แต่เป็นสายสยองขวัญสั่นประสาทต่างหาก

ดี ดีมากจริง ๆ...

"ไม่เลว สายตาในการรับคนเข้าทำงานของคุณเฉียบขาดมาก" หยางรั่วเฉียนไม่สนใจฉางจื่อฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งกำลังเบิกตากว้างด้วยความช็อกและตกตะลึง เขารีบเอ่ยปากชื่นชมหวงหรูสืออย่างเด็ดขาดทันควัน "สมาชิกใหม่สองคนนี้ดีมาก เอาพวกเขานี่แหละ เคาะตามนี้เลย ห้ามเปลี่ยนอีกเด็ดขาด!"

หากขืนเปลี่ยนแล้วมันดันออกมาดีขึ้นเรื่อย ๆ นั่นจะไม่ขัดกับเจตนารมณ์ดั้งเดิมของหยางรั่วเฉียนหรอกหรือ

หวงหรูสือที่ได้รับการยอมรับจากบอสซ้ำแล้วซ้ำเล่าฮึกเหิมเปี่ยมล้นไปด้วยไฟทำงาน จึงตบอกตัวเองดังปักทันที "ท่านประธานหยาง ผมจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอนครับ!"

"เอาละ นับจากนี้ไป พวกคุณทุกคนถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัทคุยเผิงอย่างแท้จริงแล้ว" หยางรั่วเฉียนน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใสขึ้นเรื่อย ๆ "สภาพแวดล้อมของห้องซ้อมเต้นห้องนี้ค่อนข้างธรรมดาไปหน่อย เดี๋ยวผมจะไปเช่าที่ที่ดีกว่านี้มาให้พวกคุณใช้ซ้อมชั่วคราวไปก่อน จากนั้นค่อยพยายามสร้างห้องซ้อมเต้นที่เป็นของพวกเราเองจริง ๆ ในบริษัท"

"เอาล่ะ พวกคุณลุยงานของตัวเองต่อไปเถอะ ผมพอใจมาก! อ้อ จำไว้ให้ดีนะ ห้ามแอบทำงานนอกเวลาเลิกงานเด็ดขาด นี่คือกฎเหล็กของบริษัทเรา!"

หลังจากปลุกระดมฉีดเลือดไก่ให้พนักงานเสร็จสรรพ หยางรั่วเฉียนก็หมุนตัวเดินออกจากห้องซ้อมเต้น จนกระทั่งขึ้นมานั่งบนรถ ความรู้สึกเบิกบานใจในอกก็ยังไม่จางหายไป

"เรื่องยังไม่ทันเป็นรูปเป็นร่างเลย ดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้นเชียว?" ฉางจื่อฉิงคาดเข็มขัดนิรภัยพลางเอ่ยลอย ๆ ขึ้นมา "คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าพวกเขาจะเลียนแบบความสำเร็จคราวก่อนได้น่ะ ไม่กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นบ้างหรือไง"

เกิดเรื่องไม่คาดคิด...

เกิดเรื่องไม่คาดคิดงั้นเหรอ?!

คำพูดประโยคนี้ดึงหยางรั่วเฉียนให้หลุดออกจากอารมณ์ตื่นเต้นดีใจในทันที

เขาตระหนักได้ว่าตัวเองมองข้ามเรื่องสำคัญมากไปข้อหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ตอนที่หวงหรูสือไลฟ์สด หยางรั่วเฉียนก็เคยคิดว่าหมอนี่ต้องแป้กแน่ ไม่มีทางดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาได้หรอก...แถมเหตุผลยังเหมือนกับคราวนี้เป๊ะ ๆ เสียด้วย

ถ้าเกิดมีเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาอีก แล้วทั้งทีมเต้นดันดังระเบิดขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไรล่ะ

หยางรั่วเฉียนพลันตาสว่างขึ้นมาทันควัน "ไม่ได้การ ฉันจะใช้วิธีคิดแบบธรรมดาไปคาดเดาความคิดของผู้ชมไม่ได้ ต้องคิดหามาตรการประกันความเสี่ยงที่รัดกุมไม่มีวันพลาดสักทางแล้ว"

การออกแบบหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทเป็นเรื่องเร่งด่วนที่รอช้าไม่ได้แล้วจริง ๆ!