ตอนที่ 87 แผนการออกแบบที่สมบูรณ์แบบ... หรือเปล่านะ

ห้าวันให้หลัง เวิงจื่อฉินได้นำแผนการออกแบบหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทที่เธอตั้งใจคิดค้นมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของหยางรั่วเฉียน

นี่คือผลงานชิ้นเอกที่เธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ ศึกษาอ้างอิงจากหน้าแรกของทั้งบริษัทยักษ์ใหญ่ บริษัทขนาดเล็ก และบริษัทเปิดใหม่นับไม่ถ้วน อีกทั้งยังปรึกษานักออกแบบมืออาชีพมากมายจนผ่านการพิจารณาอย่างรอบด้าน

มั่นใจว่าท่านประธานหยางจะต้องพึงพอใจอย่างยิ่งแน่นอน!

หยางรั่วเฉียนหยิบแผนการออกแบบหน้าเว็บของเวิงจื่อฉินมาด้วยความคาดหวังเล็กน้อย ก่อนจะเปิดดูหน้าแรก

นับตั้งแต่บรรลุสัจธรรมในห้องซ้อมเต้นเมื่อห้าวันก่อน หยางรั่วเฉียนก็ตระหนักได้ว่า หากไม่อยากซ้ำรอยเดิม การรีบทำลายป้ายทองของบริษัททิ้งไปให้เร็วที่สุดคือเรื่องด่วนจี๋จนแทบรอช้าไม่ได้

เวิงจื่อฉินมองดูหยางรั่วเฉียนที่กำลังเปิดแผนการออกแบบของตน พลางเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ท่านประธานหยาง เชิญตรวจดูได้เลยค่ะ!"

เพียงกวาดสายตามองแวบแรก หยางรั่วเฉียนก็ต้องทึ่งกับการจัดหน้าเอกสารอันเป็นระเบียบเรียบร้อยของเวิงจื่อฉิน ซึ่งทำให้อ่านง่ายสบายตาสุดๆ

ในเอกสาร เวิงจื่อฉินเสนอแนวคิดการออกแบบหน้าแรกมาให้หยางรั่วเฉียนเลือกถึงสามแบบ

"เธอลองอธิบายแนวคิดของตัวเองมาด้วยสิ" หยางรั่วเฉียนมองแผนงานในมือพลางกวักมือเรียกให้เวิงจื่อฉินนั่งลง "บอกผมมาว่าแบบทั้งสามนี้เธอคิดมันขึ้นมายังไง มีข้อดีข้อเสียตรงไหนบ้าง"

แววตาของเวิงจื่อฉินเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ "ท่านประธานหยางคะ แบบแรกฉันอ้างอิงมาจากไอเดียของบริษัทเกมหลายๆ แห่งในตอนนี้ค่ะ คือการนำศิลปินในสังกัดของเรามานำเสนอในรูปแบบการ์ตูนลงบนหน้าแรก พยายามทำให้ดูตระการตาสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ไม่รกสายตา แล้วก็เพิ่มทางเข้ากิจกรรมเข้าไปอีกหน่อย... เดี๋ยวนี้คนรุ่นใหม่ชอบสไตล์นี้กันเยอะมากเลยค่ะ"

และกลุ่มเป้าหมายของบรรดาสตรีมเมอร์ในกิลด์คุยเผิง ก็เป็นคนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่อยู่พอดี

การนำคาแรกเตอร์การ์ตูนของสตรีมเมอร์มาใช้ แถมยังมีกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ไม่เพียงช่วยลดช่องว่างและดึงดูดผู้ชมให้ใกล้ชิดขึ้นเท่านั้น แต่ยังช่วยเพิ่มความภักดีของผู้ชมได้อีกด้วย

โดยรวมแล้ว ถือเป็นแผนการออกแบบที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

ปัดตก

หยางรั่วเฉียนพยักหน้าโดยไม่ได้แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือคัดค้านในทันที ก่อนจะถามต่อ "แล้วแบบที่สองล่ะ?"

"แบบที่สอง ไปในสไตล์มินิมอลค่ะ" เวิงจื่อฉินเอื้อมมือไปช่วยเปิดหน้าถัดไปให้หยางรั่วเฉียน "ไม่ต้องมีลูกเล่นหวือหวาใดๆ ทั้งสิ้น วางข้อมูลสำคัญที่สุดของบริษัทกับไฮเปอร์ลิงก์ไปยังเอกสารข้อมูลอื่นๆ ไว้บนหน้าแรกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สรุปก็คือทำให้ผู้ชมเข้าใจได้ในแวบเดียว วิธีการแบบนี้จะช่วยสะท้อนความแปลกใหม่และพลังอันเปี่ยมล้นของบริษัท บอกให้ทุกคนรู้ว่านี่คือทีมงานของคนรุ่นใหม่ค่ะ"

สไตล์มินิมอล มหาวิทยาลัยและบริษัทเทคโนโลยีเกิดใหม่หลายแห่งมักใช้วิธีนี้ในการทำหน้าแรก ข้อดีเห็นได้ชัดเจนมาก ทุกข้อมูลถูกเปิดเผยอย่างครบถ้วน แยกแยะลำดับความสำคัญได้ชัดเจน ไม่ทำให้คนดูลายตา

เมื่อคลิกเข้ามายังหน้าแรกแบบนี้ ความรู้สึกที่มุ่งเน้นประสิทธิภาพและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาก็จะพุ่งเข้าปะทะสายตาทันที

ผู้ชมจะไม่รู้สึกเบื่อหน่าย ส่วนพาร์ตเนอร์ที่อาจมาร่วมงานในอนาคตก็จะมองว่าบริษัทนี้น่าเชื่อถือ

สรุปสั้นๆ คือ มีแต่ข้อดี ไม่มีข้อเสียแม้แต่น้อย

เยี่ยมมาก ปัดตก

หยางรั่วเฉียนเขี่ยแบบที่สองของเวิงจื่อฉินทิ้งไปในใจเงียบๆ แล้วพลิกไปหน้าสามด้วยตัวเอง ก่อนจะพูดเรียบๆ "เอาละ อธิบายแบบที่สามมาสิ"

เวิงจื่อฉินกระตือรือร้นขึ้นมาทันตา เห็นได้ชัดว่าแบบที่สามนี้คือไอเดียที่เธอภาคภูมิใจที่สุด "แบบที่สามจะก้าวล้ำไปกว่าแบบที่สองอีกขั้นค่ะ เราสามารถออกแบบหน้าแรกเป็นแบบ 3D ได้ ภายใต้เงื่อนไขที่ยังคงความเรียบง่ายไว้ เราจะใช้เอฟเฟกต์ 3D มาช่วยให้หน้าเว็บทั้งหมดดูมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น โดยไม่ต้องเพิ่มขั้นตอนการใช้งาน แต่สามารถยกระดับการมีปฏิสัมพันธ์และความรู้สึกร่วมของผู้เข้าชมกับหน้าเว็บได้ค่ะ!"

เพียงแค่พูดออกมา มิติความลึกในเชิงทัศนียภาพ และความน่าตื่นตาตื่นใจในการนำเสนอบริษัทในรูปแบบสามมิติต่อสายตาผู้อื่น ก็เด่นชัดขึ้นมาตรงหน้าราวกับมีชีวิต!

พอได้ยินถึงตรงนี้ หยางรั่วเฉียนก็อดทึ่งไม่ได้

ทึ่งในความมีวิสัยทัศน์รอบคอบของตัวเอง

โล่งอก โล่งอกไปทีที่ตนเองชิงเข้ามาตรวจสอบก่อน ไม่ได้ปล่อยให้พนักงานจัดการเรื่องหน้าเว็บกันตามอำเภอใจ

ไม่อย่างนั้น หากแผนการออกแบบแบบที่สามนี้เปิดตัวออกไป ภาพลักษณ์อันสง่างามเปล่งประกายของกิลด์คุยเผิงคงจะถูกตอกตะปูตรึงแน่น จนไม่มีทางพลิกผันแก้ไขได้อีกเลย

"ก็ดีหมดนะ แต่ก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน เธอลองว่ามาซิ" หยางรั่วเฉียนวางเอกสารลง ภายนอกดูเหมือนกำลังเปิดโอกาสให้สาวน้อยฝ่ายปฏิบัติการตรวจสอบข้อบกพร่องของตัวเอง แต่ความจริงแล้วเขากำลังถ่วงเวลาเพื่อคิดหาเรื่องมั่วนิ่มต่อไปต่างหาก

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อทักษะการทำงานของพนักงานเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ หยางรั่วเฉียนจะปั่นหัวคนก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

เวิงจื่อฉินแทบจะไม่ต้องคิด "ข้อดีของแผนแรกชัดเจนมาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจนไม่แพ้กันค่ะ มันดูไม่สุขุมและไม่ภูมิฐานพอ อาจจะดีสำหรับกลุ่มผู้ชมที่มองหาความบันเทิงและความแปลกใหม่ แต่ถ้าพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจที่มีแววจะร่วมมือกันมาเห็นเข้า อาจทำให้ประเมินบริษัทเราต่ำลงได้ค่ะ"

พาร์ตเนอร์ทางธุรกิจไม่สำคัญสักนิด...

ผู้ชมต่างหากที่สำคัญ

"แล้วแผนออกแบบที่สองล่ะ" หยางรั่วเฉียนถามต่อ

"ไม่สร้างความขัดแย้งกับใครเลย แต่ก็ไม่มีจุดเด่นพอ จัดว่าเป็นไพ่เพลย์เซฟที่พยายามเอาใจทั้งสองฝ่ายค่ะ" เวิงจื่อฉินเข้าสู่โหมดจริงจังเต็มตัว พอคำถามจบลง เธอก็เผยความคิดเห็นของตัวเองทันที "มันจะไม่เกิดข้อผิดพลาดร้ายแรงอะไร แต่ก็ไม่มีอะไรที่แปลกใหม่เป็นพิเศษเลยค่ะ"

หยางรั่วเฉียนสีหน้าไม่เปลี่ยน "แล้วแผนออกแบบที่สามล่ะ"

"แผนที่สาม ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือแพงค่ะ" เวิงจื่อฉินแอบเหลือบมองสีหน้าของหยางรั่วเฉียน "แต่คำว่าแพงสำหรับท่านประธานหยางแล้วไม่ใช่ข้อเสียเลยสักนิด!"

เป็นการประจบที่ทื่อมะลื่อเสียจริง

มุมปากของหยางรั่วเฉียนกระตุกเบา ๆ

แม่คุณเอ๊ย ถ้าฝีมือการประจบสอพลอของเธอมีสักหนึ่งในสิบของความสามารถในการทำงานล่ะก็ คงไม่ชวนให้อึดอัดกระอักกระอ่วนขนาดนี้หรอก...

ยังดีที่ตอนนี้หยางรั่วเฉียนเริ่มจับต้นชนปลายได้แล้ว ถึงเวลาเริ่มปั่นหัวคนได้เสียที

"เปล่าเลย เธอยังจับประเด็นสำคัญไม่ได้สักข้อ" หยางรั่วเฉียนส่ายหน้า "เธอไปที่ตู้เย็นในห้องสันทนาการ แล้วหยิบน้ำมะพร้าวมาสองกระป๋องสิ เอามาแล้วผมค่อยคุยกับเธอต่อ"

ไปหยิบน้ำมะพร้าวสองกระป๋อง?

เวิงจื่อฉินชะงักไป "ท่านประธานหยาง ไปหยิบตอนนี้เลยเหรอคะ"

"ใช่"

แม้จะไม่เข้าใจความต้องการของเจ้านายเอาเสียเลย แต่เวิงจื่อฉินก็ยังเลือกที่จะปฏิบัติตามคำสั่ง "รับทราบค่ะ... คุณรอสักครู่นะคะ"

ผ่านไปสิบกว่าวินาที เวิงจื่อฉินก็ถือกระป๋องน้ำมะพร้าวยี่ห้อต้นไม้ชื่อดังมาข้างละกระป๋อง แล้วยื่นให้หยางรั่วเฉียน

"เธอก็ดื่มด้วยสิ" หยางรั่วเฉียนรับมาเพียงกระป๋องเดียว แล้วดันอีกกระป๋องหนึ่งกลับไป

"ขอบคุณค่ะท่านประธานหยาง!" พูดคุยมาตั้งนาน เวิงจื่อฉินกำลังคอแห้งอยู่พอดี จึงไม่ได้ปฏิเสธ

รอจนกระทั่งเครื่องดื่มในกระป๋องถูกดื่มจนหมด หยางรั่วเฉียนจึงเอ่ยถามเรียบ ๆ "รสชาติเป็นยังไงบ้าง"

น้ำมะพร้าวยี่ห้อต้นไม้ชื่อดังนี้มีชื่อเสียงดีมาโดยตลอด รสชาติยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เวิงจื่อฉินจึงตอบโดยแทบไม่ต้องคิด "รสชาติดีมากค่ะ น้ำมะพร้าวยี่ห้อนี้เรื่องคุณภาพถือว่าไม่มีที่ติเลย"

"แล้วคุณภาพของสตรีมเมอร์ในกิลด์เราล่ะ" หยางรั่วเฉียนถามคำถามที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

เวิงจื่อฉินตอบตามสัญชาตญาณ "ก็ยอดเยี่ยมมากเหมือนกันค่ะ!"

ดีมาก นี่แหละคือคำตอบที่ต้องการ!

เมื่อเห็นว่าสาวน้อยฝ่ายปฏิบัติการเริ่มติดกับดักทางตรรกะที่เขาวางไว้ทีละนิด หยางรั่วเฉียนก็เผยรอยยิ้มผ่อนคลายออกมาในที่สุด "งั้นเธอลองดูอีกทีสิ ว่าหน้าตาบรรจุภัณฑ์ภายนอกของน้ำมะพร้าวยี่ห้อต้นไม้นี่มันเป็นแบบไหนกัน"

เอ๊ะ? บรรจุภัณฑ์ภายนอกของน้ำมะพร้าวเหรอ?

คำถามนี้ทำเอาเวิงจื่อฉินถึงกับอึ้งไปในทันที

เธอมองดูบรรจุภัณฑ์ภายนอกของน้ำมะพร้าวยี่ห้อต้นไม้ที่ดูราวกับแผ่นป้ายประกาศคำขวัญ สโลแกนโปรโมตที่พิมพ์เอาง่าย ๆ จากโปรแกรมเวิร์ดก็ได้ ตัวอักษรสีแดง ดำ ขาว สามสีหลักที่ถูกยัดเยียดเบียดเสียดกันเข้ามา...

พอนึกย้อนไปว่า เมื่อครู่นี้ท่านประธานหยางบอกว่าเธอยังจับประเด็นสำคัญไม่ได้...

ซี๊ด... คงไม่ใช่หรอกนะ?

ความหมายของท่านประธานหยาง คงไม่ได้คิดจะหยิบยืมสไตล์การออกแบบชวนเส้นเลือดในสมองแตกของบรรจุภัณฑ์น้ำมะพร้าวยี่ห้อต้นไม้นี้ มาใช้ทำหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทตัวเองหรอกนะ?!