ตอนที่ 88 หน้าแรกของบริษัทนี่มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วมั้ง

ความเงียบสงัดชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องทำงานประธาน

เวิงจื่อฉินพยายามขบคิดความหมายในคำพูดของเจ้านายอย่างหนัก ผ่านไปกว่าสิบวินาที ใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย "ท่านประธานหยาง คุณ...ความหมายของคุณคือ?"

หรือว่า หน้าแรกของบริษัทจะต้องทำออกมาเหมือนแพ็กเกจกล่องน้ำมะพร้าวยี่ห้อต้นไม้นั่นจริงๆ?

ตัวหนังสือที่เบียดเสียดกันยั้วเยี้ย การจัดหน้าที่สุดแสนจะเละเทะ สีตัวอักษรเหมือนใบปลิวโฆษณาแปะเสาไฟฟ้าข้างถนน กับความหนาแน่นของข้อมูลที่แทบจะยัดเยียดทุกอย่างเข้าไปในหัวของผู้ชมในคราวเดียวนั่นน่ะนะ?

แค่จินตนาการ เธอก็นึกภาพออกแล้วว่าหน้าแรกของบริษัทที่ทำออกมาแบบนั้น คงมีกลิ่นอายละม้ายคล้ายกับพวกเว็บไซต์ที่โดนเอฟบีไอขึ้นป้ายเตือนไม่มีผิด

ถ้าผู้ชมหรือนักลงทุนกดเข้ามาดูหน้าแรกของบริษัท แล้วเจอไอ้สิ่งนี้เข้าให้... ภาพเหตุการณ์นั้น แค่คิดก็น่าตื่นเต้นแล้ว ไม่สิ มันยากที่ใครจะกลั้นขำหรือคุมสีหน้าไหวต่างหาก

ท่านประธานหยางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?!

"ถูกต้อง" หยางรั่วเฉียนทำสีหน้าดูลึกล้ำยากหยั่งถึง พลางยืนยันข้อสันนิษฐานของเวิงจื่อฉิน "หน้าแรกของบริษัทที่ผมต้องการ ก็คือหน้าแรกแบบนั้นแหละ"

"ท่านประธานหยาง คะ...คือว่า" เวิงจื่อฉินค่อยๆ ไตร่ตรองคำพูดของตัวเองอย่างระมัดระวัง แล้วเสนอความเห็นด้วยทักษะการเข้าสังคมขั้นสูง "การทำหน้าแรกออกมาแบบนี้ มันจะไม่ดู...ไม่สิ ค่อนข้าง...เอ่อ ดูล้ำยุคเกินไปหน่อยเหรอคะ?"

นี่มันคือหน้าตาของบริษัทเลยนะ ถึงจะอยากได้ความฉูดฉาดสะดุดตาแค่ไหน แผนการออกแบบแบบแรกก็นับว่าถึงขีดจำกัดแล้ว!

หยางรั่วเฉียนส่ายหน้า "ผมแค่บอกแนวคิดให้คุณฟัง แน่นอนว่าเราจะไปลอกเลียนแบบมาตรงๆ ไม่ได้"

พอได้ยินเจ้านายพูดแบบนั้น สภาพจิตใจของเวิงจื่อฉินที่เกือบจะพังทลายก็ถูกดึงกลับมาได้อีกครั้ง

ไม่ใช่ก็ดีแล้ว ไม่ใช่ก็โล่งอก

การเอาสไตล์แพ็กเกจน้ำมะพร้าวยี่ห้อนั้นมาทำเป็นหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทมันทำร้ายสายตาเกินไปจริงๆ ศิลปะการออกแบบระดับนั้น สำหรับมนุษยชาติในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดคงยังถือว่าเร็วเกินไปที่จะเข้าใจ

เวิงจื่อฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ท่านประธานหยาง แล้วข้อเสนอแนะที่ชัดเจนของคุณคืออะไรเหรอคะ?"

"แค่เรียนรู้จากแพ็กเกจน้ำมะพร้าวยี่ห้อนั้นยังไม่พอ ในสายตาผม พวกเขายังหัวโบราณเกินไปนิด" หยางรั่วเฉียนเลื่อนเมาส์ไปเปิดโปรแกรมอ่านหนังสือเถื่อนที่มีโฆษณาป็อปอัปเด้งว่อนเต็มหน้าจอขึ้นมา เพื่อเปิดให้เวิงจื่อฉินดู "พวกเราควรจะใส่ป็อปอัปทำนองนี้เพิ่มเข้าไปด้วย ถมให้เต็มทั้งด้านบน ด้านล่าง ด้านซ้าย และด้านขวาของหน้าแรกบริษัท เหลือพื้นที่ตรงกลางไว้แค่นิดเดียวให้คนเข้ามาอ่านเนื้อหาของเว็บก็พอ"

แค่ดูเหมือนเว็บเล็กๆ ที่โดนเอฟบีไอเตือนมันจะไปพออะไร?

ความคิดของหยางรั่วเฉียนที่มีต่อหน้าแรกของบริษัทก็คือ นอกจากเนื้อหาที่เป็นของกิลด์แล้ว การออกแบบทั้งหมดจะต้องลอกเลียนแบบเว็บไซต์จำพวกนี้มาเป๊ะๆ มุ่งมั่นที่จะสร้างพลังโจมตีทางจิตประสาทอันรุนแรงที่สุดแก่ผู้เข้ามาเยี่ยมชม!

ลองคิดดูสิ หากผู้ร่วมงานที่อาจมีโอกาสร่วมมือกันในอนาคตคลิกเข้ามาดูหน้าแรกของบริษัทแล้วเจอของพรรค์นี้ ใครมันจะยังมีความคิดอยากร่วมงานด้วยอีก?

พวกสตรีมเมอร์หรือศิลปินที่มีฝีมือมีความสามารถที่อยากจะมาพึ่งพาบริษัท อยากจะหาช่องทางติดต่อบริษัท แต่พอเปิดเข้ามาหน้าแรก ช่องทางติดต่อกลับแปะหราเหมือนใบปลิวรับสะเดาะกุญแจตามบ้าน ความประทับใจแรกที่มีต่อบริษัทก็คงมองว่าเป็นโรงงานห้องแถวซอมซ่อไร้มาตรฐานอย่างแน่นอน

ส่วนผู้ชมยิ่งไม่ต้องพูดถึง ปกติพวกเขาก็รังเกียจพวกป็อปอัปก่อกวนอยู่ทั้งวันแล้ว พอเห็นหน้าเว็บแบบนี้ ร้อยทั้งร้อยคงรู้สึกขยะแขยงจนไม่อยากเสียเวลาหยุดดูแม้แต่วินาทีเดียว

แนวคิดการออกแบบเดียว รังควานคนได้ถึงสามกลุ่ม แผนการอันอัจฉริยะเยี่ยงนี้ คงมีแค่ผม หยางรั่วเฉียน คนนี้เท่านั้นแหละที่คิดได้!

เวิงจื่อฉินที่เพิ่งจะโล่งอกไปเมื่อครู่ พอได้ยินคำแถลงของหยางรั่วเฉียนก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม "คะ?"

ที่แท้ท่านประธานหยางไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับมองว่าความพิลึกพิลั่นของดีไซน์กล่องน้ำมะพร้าวยังไม่สะใจพอ ต้องทำให้มันหลุดโลกยิ่งกว่าเดิมงั้นเหรอ?

นี่...นี่มัน...

เวิงจื่อฉินก้มมองแบบร่างทั้งสามแบบในมือที่ตนเองทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายออกแบบมาหลายวันด้วยความเหม่อลอย ในใจเหลือเพียงข้อสงสัยเดียว—ในสายตาของเจ้านาย ผลงานของฉันยังสู้ป้ายประกาศตัวหนังสือเบ้อเริ่มที่พิมพ์ส่งๆ แล้วจัดหน้ามั่วๆ ในโปรแกรมเวิร์ดไม่ได้เลยอย่างนั้นเหรอ?

"ท่านประธานหยาง ฉัน...ฉัน..."

"เป็นอะไรไป" หยางรั่วเฉียนเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย "ผมพูดยังไม่ชัดเจนพอเหรอ หรือคุณคิดว่ามันกว้างเกินไป อยากได้รายละเอียดมากกว่านี้?"

"รายละเอียด? รายละเอียดอะไรคะ?" ตอนนี้เวิงจื่อฉินแทบจะสูญเสียความสามารถในการคิดไปโดยสิ้นเชิง จึงเอ่ยถามออกไปอย่างเหม่อลอย

ชิ แม่สาวคนนี้ยังขาดความสามารถในการคิดต่อยอดอยู่อีกหน่อยแฮะ

ช่างเถอะ ตัวเองที่เป็นเจ้านายสอนให้ก็ได้

"หน้าต่างป็อปอัปที่เด้งขึ้นมาบนล่างซ้ายขวาของหน้าเว็บ เราจะใส่โฆษณาลงไปไม่ได้เด็ดขาด" หยางรั่วเฉียนพูดฉอดๆ อย่างคล่องแคล่ว "ทีมเต้นของหวงหรูสือกำลังอยู่ในช่วงสำคัญที่สุดของการพัฒนาไม่ใช่เหรอ พวกเราสามารถทำมินิเกมให้พวกเขา แล้วยัดลิงก์มินิเกมพวกนี้เข้าไปในหน้าต่างป็อปอัปพวกนั้นได้"

"ทำแบบนี้ไม่เพียงแต่จะเพิ่มเนื้อหาให้ดูแน่นขึ้น แต่ยังเป็นการทำแคมเปญโปรโมตให้ 'ทีมแดนเซอร์กล้ามโต' ของพวกเราไปในตัวด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"

ลองจินตนาการดูสิ ถ้ามีใครบางคนที่มีความอดทนสูงเป็นพิเศษ หรืออยากจะมาร่วมงานด้วยความจริงใจสุดๆ จนทนดูหน้าแรกของบริษัทที่พิลึกพิลั่นขนาดนี้ได้ สิ่งที่รอเขาอยู่ต่อไปก็คือการถูกระดมยิงด้วยลิงก์มินิเกมอย่างไม่ขาดสาย ขอแค่เผลอคลิกเมาส์ผิดที่ไปนิดเดียว สมาชิกสามคนของทีมเต้นที่มีหน้าตาเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวก็จะโผล่พรวดขึ้นมาพร้อมกับเพลงประกอบบ้านนอกสุดเชย...

จะมีสักกี่คนที่ยังทนต่อไปได้ในสถานการณ์แบบนี้ แทนที่จะกดกากบาทปิดหน้าต่างมุมขวาบนทิ้งไปเลย?

คนที่อารมณ์ร้อนหน่อยอาจจะถึงขั้นแคปหน้าเว็บแบบนี้ไปประจานในเว็บบอร์ดแล้วด่ากราดยับเยินเลยด้วยซ้ำ

นี่แหละคือแผนประกันชั้นที่สองที่หยางรั่วเฉียนวางไว้ให้หน้าแรกของบริษัท!

เขาไม่เชื่อหรอกว่าทำถึงขนาดนี้แล้วยังจะทำลายป้ายชื่อเสียงของตัวเองให้พังพินาศไม่ได้

หยางรั่วเฉียนชื่นชมแผนการอันรอบคอบของตัวเองอยู่ในใจ ก่อนจะหันไปสั่งเวิงจื่อฉินที่กำลังอ้าปากค้างตาค้าง "คราวนี้ละเอียดพอ ชัดเจนพอหรือยังล่ะ? ไปร่างแบบดีไซน์ออกมาใหม่อีกชุดตามที่ผมสั่ง แล้วส่งให้จูฉี่เฟิงจัดการทำก็พอแล้ว"

เมื่อไม่กี่วันก่อน ลุงรปภ.จูฉี่เฟิงรับปากอย่างกระตือรือร้นว่าจะช่วยทำหน้าเว็บ ช่วยลดภาระให้หยางรั่วเฉียนไปได้เยอะทีเดียว

...

ตอนที่เดินออกจากห้องทำงานกลับมาที่โต๊ะ เวิงจื่อฉินยังคงมีสีหน้ามึนงงทำอะไรไม่ถูก

พอเหวินเหลียนจีเห็นเธอเป็นแบบนี้ จึงถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "เธอเป็นอะไรไปน่ะ? เจ้านายตีตกแผนงานของเธอเหรอ?"

สภาพของเพื่อนซี้คนนี้ ทำไมถึงได้เหมือนกับสภาพของตัวเองตอนที่ได้รับคำถามสัมภาษณ์ข้างถนนที่ท่านประธานหยางคิดไว้เป๊ะเลยล่ะเนี่ย?

"ถ้าแค่โดนตีตกก็ยังดี อย่างมากฉันก็แค่ทำใหม่ชุดหนึ่ง..." เวิงจื่อฉินนั่งลงบนเก้าอี้พลางบ่นอุบอิบอย่างอดไม่ได้ "เธอไม่รู้หรอกว่าท่านประธานหยางให้แผนการแบบไหนกับฉันมา!"

ตอนนี้ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นเหวินเหลียนจีถึงมีท่าทางแบบนั้นตอนได้รับคำถามสัมภาษณ์ข้างถนน

ในมุมมองความคิดของเวิงจื่อฉิน ถ้าออกแบบหน้าเว็บตามแนวคิดของท่านประธานหยาง อย่าว่าแต่มนุษย์ธรรมดาเลย ต่อให้เป็นมนุษย์ต่างดาวบุกมาก็คงขยะแขยงจนยอมล้มเลิกแผนยึดครองโลกไปเอง

"ทำงานมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าท่านประธานหยางเก่งกาจแค่ไหน?" ทั้งที่เหวินเหลียนจีเป็นพนักงานใหม่แท้ๆ แต่วิธีการพูดกลับดูเชี่ยวชาญช่ำชองราวกับทำงานมาหลายปี "พวกเราแค่ตั้งใจเรียนรู้ตามไปก็พอแล้ว จะคิดมากไปทำไมกัน"

พนักงานของกลุ่มบริษัทคุยเผิง หลังจากถูกเปิดโลกทัศน์และทลายกรอบความคิดมานับครั้งไม่ถ้วน ต่างก็สรุปกฎเหล็กออกมาได้สองข้อตั้งนานแล้ว ข้อแรกคือ ท่านประธานหยางไม่มีวันผิดพลาด และข้อสองคือ ถ้าท่านประธานหยางทำผิดพลาด ให้ย้อนกลับไปดูข้อแรก

"เฮ้อ ฉันรู้..." เวิงจื่อฉินถอนหายใจ "บ่ายวันนี้ต้องรีบปั่นแผนงานของท่านประธานหยางให้เสร็จ แล้วค่อยส่งให้จู..."

พูดถึงตรงนี้ เวิงจื่อฉินก็ชะงักไปกะทันหัน

เมื่อกี้ท่านประธานหยางบอกให้ส่งแผนงานไปให้ใครเอาไปทำต่อนะ? ให้ใครเป็นคนสร้างหน้าเว็บนะ?

จูฉี่เฟิงเนี่ยนะ?!

เธอหันขวับไปมองเส้าอีฉีกับเหวินเหลียนจี แล้วเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "เสี่ยวเหวิน ฉันจำได้ว่าจูฉี่เฟิง น่าจะเป็นลุงรปภ.ของบริษัทเราไม่ใช่เหรอ?"