ตอนที่ 89 ทางที่ดีอย่าเปิดดูของพรรค์นี้ในที่คนเยอะเลย

รปภ. ของบริษัท... รปภ. เนี่ยนะ...

ทำไมท่านประธานหยางถึงให้เธอเอาแผนงานออกแบบสำคัญขนาดนี้ไปส่งให้ รปภ. ทำกันล่ะเนี่ย

เวิงจื่อฉินสงสัยอยู่เพียงแวบเดียว ก็ล้มเลิกความคิดที่จะซักไซ้หาความจริง

ที่ท่านประธานหยางทำแบบนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลลึกซึ้งของเขาอย่างแน่นอน

ต้องมีแน่ๆ

...

หลังจากง่วนอยู่สองชั่วโมง เวิงจื่อฉินก็ตรวจเช็กแผนงานออกแบบของตัวเองรอบหนึ่ง

หลังแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ไปสองสามจุด เธอก็สั่งพิมพ์เอกสารทั้งฉบับผ่านคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกับเครื่องพิมพ์ แล้วเดินไปหาจูฉี่เฟิงที่เฝ้าอยู่หน้าประตูลิฟต์

เฮ้อ คุณลุงคนนี้ร่างกายดูอ่อนแอ ผมก็บางแถมยังหงอก คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำหน้าเว็บเป็นด้วย

คนแก่อินเทรนด์ขนาดนี้ในยุคปัจจุบันหาไม่ได้ง่ายๆ เลยจริงๆ

เวิงจื่อฉินเดินเข้าไปหาพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเต็มดวงหน้า "คุณลุง รปภ. คะ นี่คือของที่เจ้านายสั่งให้ฉันเอามาให้คุณลุงค่ะ ยังจำได้ไหมคะ"

ผมไม่ใช่ลุงนะ!

ผมเพิ่งจะอายุยี่สิบห้าเองโว้ย!

แล้วอีกอย่าง ไอ้คำถามปิดท้ายที่ว่า "ยังจำได้ไหมคะ" มันคืออะไรกันเนี่ย ความจำของผมน่าจะยังไม่แย่ขนาดนั้นไหมล่ะ!

"อ๋อๆ ได้ครับ" จูฉี่เฟิงที่โดนตอกหน้าจนเสียศูนย์รับเอกสารมา พลางไว้อาลัยให้ภาพลักษณ์ที่กู่ไม่กลับของตัวเองอยู่สามวินาที "วันนี้ผมไม่ได้เอาคอมพิวเตอร์มาด้วย คืนนี้คงต้องทำโอทีเร่งให้แล้วล่ะครับ"

คืนนี้ ทำโอที เร่งงานให้เนี่ยนะ?!

"ชู่ว!" เวิงจื่อฉินรีบทำสัญญาณมือให้เงียบเสียง "บริษัทเราห้ามทำโอทีค่ะ ยิ่งแอบเอางานกลับไปทำโอทีที่บ้านตอนกลางคืนยิ่งไม่ได้เด็ดขาด จำไว้ให้ขึ้นใจเลยนะคะ! พอถึงเวลาเลิกงานแล้วไม่อนุญาตให้ทำงานเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าโดนท่านประธานหยางจับได้จะมีผลลัพธ์ร้ายแรงตามมาแน่!"

คิดจะทำโอทีฟรีๆ ด้วยตัวเอง แต่ถ้าโดนเจ้านายจับได้จะมีผลลัพธ์ร้ายแรงตามมาเนี่ยนะ...

ในฐานะ รปภ. จูฉี่เฟิงไม่ได้เปิดอ่านคู่มือพนักงานอย่างจริงจัง แม้เขาจะพอมองออกจากการบริหารประจำวันและการแชตในกลุ่มพนักงานว่าบรรยากาศการทำงานผ่อนคลายมาก ทว่าก็ยังยากจะจินตนาการถึงสถานการณ์แบบนี้อยู่ดี

หรือว่าบรรยากาศการทำงานที่แสนผ่อนคลายแบบนี้ จะถูกบังคับกำหนดขึ้นมาด้วยกฎเหล็กสารพัดข้อของเจ้านายกันล่ะเนี่ย

เหมือนอย่างที่ต้องเจียดเวลาทำงานครึ่งชั่วโมงไปนวดทุกวัน... เลิกงานแล้วห้ามทำงานก็เป็นกฎเหล็กข้อหนึ่งเหมือนกันอย่างนั้นหรือ

"ดะ...ได้ครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้เช้าผมค่อยเริ่มทำแล้วกัน"

เขาคิดดูแล้วก็อดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ "แล้ว ถ้ามีใครแอบทำงานหลังเลิกงาน จะต้องเจอกับผลลัพธ์อะไรเหรอครับ"

สีหน้าของเวิงจื่อฉินพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที "เรื่องแบบนี้อย่าไปสืบเสาะเลยค่ะ เอาเป็นว่าร้ายแรงมากๆ ก็แล้วกัน"

ส่วนจะร้ายแรงแค่ไหนนั้น ตัวเวิงจื่อฉินเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเธอก็ฟังต่อมาจากพนักงานคนอื่นอีกที

"เข้าใจแล้วครับ!" จูฉี่เฟิงเคยทำงานในบริษัทใหญ่มาก่อน ย่อมเข้าใจดีว่าหลายเรื่องเกี่ยวข้องกับความลับภายในของบริษัท

รู้ไว้ก็พอ อย่าไปถามหาเหตุผล

เอาเป็นว่า การแอบทำงานลับหลังเจ้านายจะนำผลลัพธ์ร้ายแรงมาให้แน่ๆ

มีแค่จุดเดียวที่พิลึกชะมัด ทำไมพนักงานของคุยเผิงถึงต้องแอบทำงานกันด้วยล่ะเนี่ย...

...

วันศุกร์ ใกล้ถึงเวลาเลิกงาน จูฉี่เฟิงนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานชั่วคราวของตัวเอง แล้วส่งหน้าเว็บที่ทำเสร็จแล้วไปให้หยางรั่วเฉียน

หากหยางรั่วเฉียนยอมรับการออกแบบนี้ ก็สามารถอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์ และกลายเป็นหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทอย่างเป็นทางการได้ทันที

เรื่องอย่างการจดทะเบียนโดเมนเนม บริษัทคงจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปคอยกังวล

"ทำเสร็จแล้ว ได้เงินพิเศษเข้ากระเป๋า ท่านประธานหยางใจป้ำจริงๆ แฮะ" จูฉี่เฟิงพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง มองยอดเงินค่าจ้างที่โอนเข้าบัญชีด้วยอารมณ์เบิกบานใจ "แค่ไม่รู้ว่าทำไมถึงให้ผมทำหน้าเว็บแอบสแตรกต์ขนาดนี้..."

"ช่างเถอะ จะคิดมากไปทำไม คืนนี้หาของอร่อยๆ กินให้รางวัลตัวเองดีกว่า"

"ไม่ใช่สิ ของที่ซื้อกินเองจะไปสู้ของในโรงอาหารพนักงานได้ยังไง ให้รางวัลบ้าบออะไรกัน เปย์สกินสักสองสกินดีกว่า..."

...

หลังเลิกงานกลับบ้าน หยางรั่วเฉียนไปกินข้าวที่บ้านของฉางจื่อฉิงตามปกติ สิบกว่านาทีให้หลัง ทั้งคู่ก็ช่วยกันเก็บกวาดถ้วยชามเรียบร้อย หยางรั่วเฉียนทิ้งตัวลงนอนเอกเขนกบนโซฟา แล้วเปิดทดลองใช้หน้าเว็บที่จูฉี่เฟิงเพิ่งส่งมาให้

พอกดเข้าหน้าเว็บไป ก็เห็นเพียงตัวหนังสือสีแดงบนพื้นหลังสีดำ ฟอนต์ซ่งถี่ขนาดมหึมาไม่กี่ตัว:

"ยินดีต้อนรับสู่กิลด์คุยเผิง!"

ทางซ้ายของข้อความแถวนี้ มีตัวหนังสือขนาดจิ๋วเรียงกันเป็นพรืด บรรยายแนะนำบริษัทอย่างยืดยาดเยิ่นเย้อ ความหนาแน่นของข้อมูลชวนสยองขวัญ แค่ปรายตามองแวบเดียวก็รู้สึกเวียนหัวตาลายขึ้นมาทันที

ส่วนทางขวาของข้อความ เป็นอักษรหวัดแกมบรรจงยาวแค่สิบกว่าตัว ตะโกนคำขวัญที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงออกมาประโยคหนึ่ง

การกระจายความหนาแน่นของข้อมูลไม่สมดุลอย่างยิ่ง ทั้งหน้าเว็บไม่มีความงามเชิงสมมาตรเลยแม้แต่น้อย ชนิดที่พร้อมจะทำให้คนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำสติแตกได้ภายในไม่กี่นาที

เลื่อนลงมาข้างล่างอีกนิด ก็เจอคลิปย้อนหลังการไลฟ์สดที่หน้าปกเบลอมัว เรียงเป็นแถวเป็นแนวอัดแน่นจนตาลาย...

ที่สำคัญที่สุดคือ นอกจากทั้งหน้านี้จะจัดเลย์เอาต์มั่วซั่วไร้ระเบียบแล้ว ยังเต็มไปด้วยหน้าต่างโฆษณาป๊อปอัปสารพัดสารพัน ด้านบนของหน้าจอเป็นท่วงท่าอันองอาจของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ตอนเล่นเกมแบบหนึ่งต่อเก้า ด้านขวาเป็นช็อตเด็ดในตำนานตอนเกาน่ายวิ๋นกำเซี่ยงจี๊แกะไว้ข้างละลูก ด้านซ้ายเป็นรูปถ่ายคู่ระหว่างซ่งลี่ซินกับผู้ให้สัมภาษณ์ที่โดนเซ็นเซอร์คาดตาดำ

ส่วนล่างสุด คือภาพถ่ายสุดเซ็กซี่ของสามหนุ่มทีมแดนเซอร์กล้ามโตที่ถอดเสื้อโชว์แผงอก

ทั้งหน้าเว็บทั้งเทอะทะทั้งอัดแน่นจนแทบไม่รู้จะเอานิ้วไปจิ้มตรงไหน

พอมองดูจากระยะไกล มันช่างดูละม้ายคล้ายพวกเว็บใต้ดินพรรค์นั้นจริง ๆ

ต่อให้เป็นคนออกไอเดียเอง หยางรั่วเฉียนก็ยังต้องยอมรับว่า ตัวเขาเองก็โดนหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทที่หลุดโลกขั้นสุดนี้ทำเอาแสบตาไปหมด

แต่ในขณะที่กำลังต้านทานคลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณอยู่นั้น หยางรั่วเฉียนก็รู้สึกพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของจูฉี่เฟิงไม่น้อยเลย

เยี่ยมมาก!

มันต้องผลลัพธ์แบบนี้สิ!

สมแล้วที่จูฉี่เฟิงเคยผ่านงานจากบริษัทยักษ์ใหญ่มา เขาสามารถจำลองสิ่งที่อยู่ในหัวของหยางรั่วเฉียนออกมาบนหน้าเว็บได้อย่างสมบูรณ์แบบแทบไร้ที่ติ หรือพูดให้ถูกคือทำได้ดียิ่งกว่าเดิม... ทำได้ห่วยแตกยิ่งกว่าเดิม ห่วยจนเกินความคาดหมายไปเลย!

"หน้าเว็บถือว่ายอดเยี่ยมมาก ทีนี้มาดูซิว่ามินิเกมทำออกมาเป็นยังไงบ้าง"

หยางรั่วเฉียนฮึกเหิมเป็นล้นพ้น เขาสุ่มกดเข้าไปที่หน้าต่างป๊อปอัปอันหนึ่ง

"ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง ตึ่ง, ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง ตึง~"

เนื่องจากหยางรั่วเฉียนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า จึงใส่หูฟังไว้ก่อนแล้ว เสียงเพลงประกอบหนวกหูที่ระเบิดดังขึ้นมาอย่างกะทันหันของมินิเกมจึงไม่ได้เล็ดลอดออกไปในห้องนั่งเล่น

พร้อม ๆ กับเสียงดนตรีประกอบ มินิเกมสองมิติที่สร้างขึ้นมาอย่างหยาบโลนสุดขีดก็ปรากฏขึ้น ตัวเกมนี้มีตัวละครให้เลือกแค่สองตัว ซึ่งก็คือสมาชิกคนอ้วนกับคนผอมของทีมแดนเซอร์กล้ามโตนั่นเอง

วิธีเล่นเกมก็ง่ายดายเหลือเกิน ตัวละครในเกมจะเดินไปข้างหน้าบนทางสายเล็ก ๆ โดยอัตโนมัติ ผู้เล่นทำได้แค่บังคับตัวละครให้เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา เพื่อเก็บค่าพลังบัฟอย่างพวกคูณสองตามรายทาง และหลบดีบัฟอย่างพวกติดลบสาม จากนั้นก็ปราบบรรดามอนสเตอร์ตัวกระจ้อยร่อยเพื่อไปโผล่ตรงหน้าหวงหรูสือ แล้วเปิดฉากศึกตัดสินชี้ขาดในด่านสุดท้าย

ตลอดทั้งกระบวนการ ผู้เล่นทำได้แค่ขยับซ้ายขวาเพื่อสะสมค่าตัวเลขเท่านั้น การกระทำอื่น ๆ ทั้งหมดไม่สามารถบังคับได้เลย น่าเบื่อจนถึงขีดสุด

"มันคือมินิเกมประเภทที่มักจะไถเจอในคลิปสั้นเป๊ะ ๆ เลย ทุกครั้งที่ไถไปเจอก็ชวนให้หงุดหงิดเป็นบ้า อยากจะกดบล็อกก็ไม่มีปุ่มให้กด พอกดรายงานไปเรื่องก็เงียบหายเข้ากลีบเมฆ น่ารังเกียจสิ้นดี"

ยอดเยี่ยม!

ผลลัพธ์แบบนี้นี่แหละที่ต้องการ!

ใบหน้าของหยางรั่วเฉียนผุดรอยยิ้มขึ้นมา เขากดปิดมินิเกม พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉางจื่อฉิงกำลังมองมาที่ตนด้วยสายตาซับซ้อนยากจะอธิบาย

"มีอะไรเหรอครับ" หยางรั่วเฉียนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"นายแอบเข้าเว็บพรรค์นี้เนี่ยนะ แถมยังทำต่อหน้าฉันอีกเนี่ยนะ?!" ฉางจื่อฉิงกระทืบเท้าด้วยความโมโห "นายมัน..."

"นี่มันหน้าเว็บหลักของบริษัทเรานะคุณ ต่อหน้าไม่อะไรกันล่ะ" หยางรั่วเฉียนยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปตรงหน้าฉางจื่อฉิง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่ง "เอ้า ดูเอาเองสิ"

หา? หน้าแรกของเว็บไซท์บริษัทเนี่ยนะ?

ฉางจื่อฉิงกวาดสายตามองแวบหนึ่ง ก็พบว่ามันคือหน้าแรกของเว็บไซต์บริษัทจริง ๆ ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเข้าใจหยางรั่วเฉียนผิดไป

หยางรั่วเฉียนดึงโทรศัพท์กลับมา แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนสงสัย "เมื่อกี้คุณคิดว่าผมกำลังดูเว็บอะไรอยู่เหรอ ถึงได้มีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนั้นน่ะ"

ภายในห้องนั่งเล่น พลันเกิดความเงียบงันอันน่ากระอักกระอ่วนยาวนานถึงสามสี่วินาที

"แล้วทำไมต้องออกแบบหน้าเว็บหลักของบริษัทให้น่าเกลียดขนาดนี้ด้วยล่ะยะ?!" ฉางจื่อฉิงยืดอกขึ้น ตอบไม่ตรงคำถามด้วยท่าทีถูกต้องชอบธรรมเป็นที่สุด