ตอนที่ 90 เรียนรู้ประสบการณ์ความสำเร็จจากผู้ชนะ

วันเสาร์ ควรจะเป็นวันที่คนทำงานหาเช้ากินค่ำมีความสุขที่สุดในรอบสัปดาห์

เพิ่งผ่านพ้นความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ แถมพรุ่งนี้วันอาทิตย์ยังได้หยุดพักอีก ช่างมีความสุขเหลือเกิน

ทว่า เวลาเก้าโมงเช้า ภายในกลุ่มบริษัทเยว่ฝู่ ณ เมืองเผิงเฉิง บรรดาผู้บริหารระดับสูงของบริษัทกำลังเปิดการประชุมตำหนิผลงานอย่างเคร่งเครียด

เจิ้งเหว่ยเหนิง ผู้บริหารระดับสูงคนที่ไล่หลินเฉาออก กำลังยืนอยู่บนโพเดียม จ้องมองพนักงานใต้บังคับบัญชาด้วยสายตาเดือดดาล

"พวกคุณดูผลงานเดือนนี้กันบ้างไหม ดูซิ! ตกต่ำจนกลายเป็นสภาพไหนแล้ว หือ? เป็นใบ้กันไปหมดทุกคนเลยหรือไง" เจิ้งเหว่ยเหนิงตบโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความโกรธ "รายได้เทียบกับเดือนก่อนหน้าลดลงไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์! สามสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ! พวกคุณจะให้ผมเอาหน้าที่ไหนไปรายงานตัวเลขนี้? สมกับความไว้วางใจที่ผมมีให้พวกคุณแล้วหรือ"

"ใครจะรับผิดชอบ ใครควรต้องรับผิดชอบ?!"

กลุ่มบริษัทเยว่ฝู่เป็นบริษัทบันเทิงที่ครอบคลุมหลายแพลตฟอร์ม ธุรกิจไลฟ์สดเป็นเพียงแค่หนึ่งในสายงานจำนวนมากของพวกเขาเท่านั้น

และในฐานะผู้อำนวยการที่ดูแลธุรกิจไลฟ์สดทั้งหมดของเยว่ฝู่ รายได้ในเดือนนี้ทำให้เจิ้งเหว่ยเหนิงแทบจะเงยหน้าสู้ผู้อำนวยการฝ่ายอื่นไม่ได้เลย

เดิมทีรายได้จากโครงการไลฟ์สดของบริษัทก็สู้พวกโครงการบันเทิงดั้งเดิมอย่างวงการภาพยนตร์หรือวงการเพลงไม่ได้อยู่แล้ว แม้ผู้อำนวยการแต่ละฝ่ายจะมีตำแหน่งระดับเดียวกัน แต่โดยธรรมชาติแล้วเจิ้งเหว่ยเหนิงก็ดูต่ำกว่าผู้อำนวยการคนอื่นอยู่หนึ่งขั้นเสมอ

ยามนี้รายได้ยังดิ่งฮวบลงอีก ยิ่งซ้ำเติมสถานการณ์ให้เลวร้ายลงไปกันใหญ่

แล้วจะไม่ให้เจิ้งเหว่ยเหนิงโมโหได้อย่างไร

ทว่า ผู้จัดการฝ่ายดูแลสตรีมเมอร์และผู้ดูแลสตรีมเมอร์ที่มีอยู่เต็มบริษัท กลับไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมารับผิดชอบเลยสักคนเดียว

คนก่อนหน้าที่ถูกเจิ้งเหว่ยเหนิงตัดสินว่า 'มีความผิด' อย่างหลินเฉา ตอนนี้ก็โดนเฉดหัวออกจากบริษัทไปแล้ว แถมยังต้องเสียเวลาสู้คดีเรื่องเงินชดเชยกับบริษัทในชั้นอนุญาโตตุลาการแรงงานอยู่เลย

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้บริษัทเป็นฝ่ายผิด และอนุญาโตตุลาการต้องตัดสินให้แพ้คดีแน่นอน แต่ก็ไม่มีใครอยากตกงานแล้วยังต้องมาเสียเวลาเทียวไปเทียวมาฟ้องร้องกันหลายเดือน จึงได้แต่ก้มหน้าเงียบกริบ ภาวนาให้เจิ้งเหว่ยเหนิงมองข้ามหัวตัวเองไป

เมื่อเห็นลูกน้องเอาแต่ทำตัวหงอ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เจิ้งเหว่ยเหนิงก็ยิ่งมีน้ำโหขึ้นไปอีก

ช่างเป็นกลุ่มคนไร้ประโยชน์สิ้นดี

"เมื่อสามเดือนก่อน พอรายได้โตขึ้น พวกคุณก็แย่งกันเสนอหน้าขอความดีความชอบ พอตอนนี้รายได้ตก กลับเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาเนี่ยนะ" เจิ้งเหว่ยเหนิงหัวเราะเยาะด้วยความโกรธ "คำพูดที่ว่าความสำเร็จมีพ่อเป็นพันคน แต่ความล้มเหลวกลับเป็นเด็กกำพร้าเนี่ย มันจริงแท้แน่นอนเลยทีเดียว!"

แม้จะโดนด่ากราดเข้าใส่หน้าอย่างจัง แต่หัวหน้างานใต้บังคับบัญชาของเจิ้งเหว่ยเหนิงก็ใช่ว่าจะยอมรับกันทุกคน

ในปัจจุบัน รูปแบบการทำกำไรที่พึ่งพาเพียงเงินเปย์จากผู้ชมอย่างเดียว การที่รายได้จะขึ้นๆ ลงๆ ย่อมเป็นเรื่องปกติมาก... ตอนนี้หลายคนก็เริ่มพยายามคลำหาทางทำกำไรแบบอื่นที่มีความมั่นคงมากกว่านี้กันแล้ว

ทว่าการทดลองสิ่งใหม่ๆ ย่อมไม่มีทางประสบความสำเร็จเสมอไป และความล้มเหลวก็ต้องแลกมาด้วยรายได้ที่ลดลง

หากมัวแต่กลัวว่ารายได้จะลดลงจนย่ำอยู่กับที่ไม่กล้าก้าวหน้า ปล่อยให้ช่วงเวลาทองแห่งการปรับตัวสั้นๆ หลุดลอยไป พอคลื่นกระแสความนิยมของการไลฟ์สดผ่านพ้น พวกเขาก็คงไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีก

ถึงกระนั้น คำพูดพวกนี้พวกเขาก็ไม่สามารถพูดตรงๆ กับหัวหน้าได้

จึงทำได้เพียงนิ่งเงียบต่อไป

เจิ้งเหว่ยเหนิงยิ่งด่าก็ยิ่งมีอารมณ์ "แค่สตรีมเมอร์ไม่กี่คนยังจัดการไม่ได้เลย แล้วไอ้หลินเฉานั่นอีก ดันโดนกิลด์เล็กๆ โนเนมปั่นหัวเล่นจนหัวหมุน! ต้องมาทำงานร่วมกับพวกสวะอย่างพวกคุณ บริษัทมันจะไปรอดได้ยังไง"

"ดูคนอื่นเขาบ้างสิ ไอ้กิลด์เล็กๆ ที่ชื่อคุยเผิงนั่นน่ะ หือ? รู้จักเรียนรู้จากคนอื่นเขาบ้างได้ไหม"

ระหว่างที่พูด เจิ้งเหว่ยเหนิงก็เปิดคลิปย้อนหลังการไลฟ์สดของหร่วนหมิ่นเอ๋อร์ขึ้นมา แล้วด่าต่อ "คนอื่นเขายังคิดได้เลยว่าจะปลดปล่อยอารมณ์ของคนดูยังไงจนดังเป็นพลุแตก แล้วทำไมพวกคุณถึงคิดไม่ได้"

"ดูนี่ สาวน้อยน่ารักเชือดแกะ ช่างสร้างจุดตัดที่คาดไม่ถึงได้เก่งจริงๆ แล้วทำไมพวกคุณถึงทำไม่ได้"

"แล้วบทสัมภาษณ์นี่ ดูเข้าถึงง่ายขนาดไหน! คำถามที่จริงจังกับคำตอบสุดฮา ส่งวัตถุดิบไปให้พวกครีเอเตอร์ทำคลิปล้อเลียนตั้งเท่าไร แล้วได้ทราฟฟิกไหลย้อนกลับมาตั้งเท่าไรกัน แล้วพวกคุณล่ะทำอะไรอยู่?!"

"แดนเซอร์กล้ามโตถึงขั้นรวมตัวตั้งเป็นทีมกันแล้วด้วยซ้ำ!"

เจิ้งเหว่ยเหนิงยิ่งพูดยิ่งโมโห จึงค้นหาลิงก์หน้าหลักของกิลด์คุยเผิงแล้วคลิกเข้าไปดู

หน้าเว็บยังโหลดไม่ทันเสร็จ เจิ้งเหว่ยเหนิงก็ไม่แม้แต่จะมอง พลางชี้หน้าด่าพนักงานต่อไป "แล้วก็ดูหน้าแรกของกิลด์เขาซะบ้าง ดีกว่าขยะที่พวกคุณทำขนาดไหน! รู้จักเรียนรู้กันบ้างได้ไหม? รู้จักเรียนรู้จากประสบการณ์ของคนที่เขาประสบความสำเร็จบ้างได้ไหม?!"

หนึ่งวินาทีต่อมา หน้าเว็บโหลดเสร็จสมบูรณ์

หน้าแรกของเว็บไซต์กิลด์คุยเผิงที่ชวนให้ช็อกตาแตกสุดขีด ก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาทุกคนแบบเต็มๆ ตา

รูปแบบการจัดวางหน้าเว็บที่ชวนให้นึกถึงเว็บประเภทอย่างว่า ทำให้สีหน้าของบรรดาหัวหน้างานที่แต่เดิมกำลังก้มหน้ายอมโดนด่าเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที ภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที สถานการณ์ของพวกเขาก็เปลี่ยนจาก 'ชาเลนจ์ห้ามหัวร้อน' กลายเป็น 'ชาเลนจ์ห้ามขำ' ไปเสียฉิบ

ถ้าหลุดหัวเราะออกมาตอนนี้ จุดจบของพวกเขาน่าจะอนาถยิ่งกว่าหลินเฉาเสียอีก...

ทว่าการกลั้นขำ มันยากกว่าการกลั้นความโกรธเยอะมากจริงๆ นะ!

ไม่ใช่สิ คนของกลุ่มบริษัทคุยเผิงมีปัญหาทางจิตหรือไง ถึงได้ทำหน้าแรกแบบนี้ออกมาแกล้งให้พวกเขาขำในเวลาที่ตึงเครียดขนาดนี้เนี่ย?

นี่มันจงใจหาเรื่องแกล้งคนกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

ทว่าเจิ้งเหว่ยเหนิงที่แค่อยากหาข้ออ้างด่าพนักงานก็ยังคงสาดอารมณ์ใส่อย่างบ้าคลั่ง โดยไม่ได้หันไปมองเนื้อหาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยแม้แต่น้อย

กระทั่งหนึ่งนาทีต่อมา ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเดินเข้าไปข้างกายเจิ้งเหว่ยเหนิงแล้วกระซิบบอกเบาๆ

สีหน้าของเจิ้งเหว่ยเหนิงพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์ใจทันที เขาตวัดสายตาไปมอง ถึงเพิ่งได้พบว่าสิ่งที่เรียกว่าหน้าแรกของกิลด์คุยเผิง มันคือเศษขยะพรรค์นี้นี่เอง!

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองหน้าแตกยับเยินขนาดไหน เจิ้งเหว่ยเหนิงก็ไม่มีกะจิตกะใจจะระบายอารมณ์อีกต่อไป เขาลนลานคว้าเมาส์ขึ้นมา หมายจะปิดหน้านั้นทิ้ง

ทว่าเนื่องจากรีบร้อนจนเกินไป ในจังหวะที่ขยับเมาส์ นิ้วดันเผลอไปกดโดนหน้าต่างป๊อปอัปเข้า

พรึ่บ!

ภาพวาดสองมิติตัวอ้วนหนึ่งตัวผอมหนึ่งโผล่ขึ้นมาเบียดกันจนเต็มจอ ก่อนจะถูกโปรเจกเตอร์ฉายขึ้นกลางห้องประชุม พร้อมด้วยเสียงดนตรีประกอบสุดเชยสะบัดที่ดังแว่วตามมา...

"ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง ตึ่ง, ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง ตึ่ง~"

บรรยากาศกลายเป็นเรื่องตลกโปกฮาขึ้นมาทันที

ในที่สุด ก็มีหัวหน้างานคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านล่างแพ้ 'ชาเลนจ์ห้ามขำ' เป็นคนแรก จนหลุดหัวเราะออกมา "พรืด..."

อาการขำเป็นเรื่องที่ติดต่อกันได้อยู่แล้ว พอมีคนหนึ่งทนไม่ไหวหลุดขำออกมา คนอื่นๆ ที่เดิมทีกัดฟันกลั้นเอาไว้แทบตายก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป

ด้วยเหตุนี้ การประชุมตำหนิงานจึงหลุดโลกไปอย่างสิ้นเชิง ทั่วทั้งห้องประชุมอบอวลไปด้วยมวลอากาศแห่งความสุข

"ฮ่าๆๆๆ..."

"ขอโทษครับ ผมพยายามกลั้นสุดชีวิตแล้วจริงๆ ฮ่าๆๆๆ..."

"ฮ่าๆๆๆ... ปกติผมจะไม่ขำนะ เว้นแต่ว่าจะทนไม่ไหวจริงๆ"

เจิ้งเหว่ยเหนิงที่ขายหน้าต่อหน้าลูกน้องจนหมดท่า ได้แต่แผดเสียงอย่างเดือดดาลแต่ทำอะไรไม่ได้ "ยังจะขำอีกเหรอ?! ฉันดูซิว่าใครยังกล้าขำอีก?!"

"ท่านประธานเจิ้ง ฮ่าๆๆ ขอ...ขอโทษครับ... ฮ่าๆๆ!"

"ฮ่าๆๆๆ ผมพยายามกลั้นแล้ว แต่มันทนไม่ไหวจริงๆ ครับ ฮ่าๆๆ!"

...

ในเวลาเดียวกัน ณ มหาวิทยาลัยระดับสองแห่งหนึ่ง นักศึกษาปีสี่สองสามคนกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่

"พวกนายกะจะไปฝึกงานที่ไหนกันเหรอ?"

"ฉันว่าช่วงนี้ธุรกิจไลฟ์สดกำลังมาแรงเลยนะ กำลังดูอยู่ว่าจะไปเกาะทำงานเบื้องหลังแถวนั้นได้ไหม รวยไม่รวยไม่กล้าคิดหรอก อย่างน้อยก็ขอให้มีเงินพอกินข้าวประทังชีวิตไปก่อน"

"เออ ช่วงนี้กิลด์คุยเผิงเจ้านั้นผงาดขึ้นมาเร็วมาก น่าจะกำลังขาดคนอยู่เลย พวกเราลองไปสมัครดูไหมล่ะ? ได้ยินว่าสำนักงานใหญ่อยู่เมืองข้างๆ นี่เอง ใกล้พวกเรามาก แล้วก็เป็นบริษัทเล็กๆ เงื่อนไขเรื่องวุฒิการศึกษาก็คงไม่ได้ตั้งไว้สูงขนาดนั้นด้วย"

นักศึกษาชายคนหนึ่งได้ยินแล้วก็เริ่มสนใจ จึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ค้นหาหน้าแรกของกิลด์คุยเผิงบนไป่ตู้ "เอาสิ เดี๋ยวฉันดูให้ว่าที่อยู่แน่ชัดของพวกเขาอยู่ที่ไหน"

พูดจบ เขาก็กดเปิดลิงก์เพื่อเข้าสู่หน้าแรกของกิลด์คุยเผิงทันที