บทที่ 100 ปูนบำเหน็จตามความดีความชอบ

“เอาคำพูดของแกมาใส่ใจเหรอ? แกเป็นอะไรของแก!”

จางเจิ้งถิงหัวเราะลั่นอย่างหยิ่งผยอง จากนั้นเขาก็ดูเหมือนจะตระหนักว่าคำพูดนี้ไม่ค่อยเหมาะสม จึงเสริมว่า “แกก็แค่คนเลวที่ใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ ข่มขู่กรรโชกทรัพย์นักธุรกิจที่ถูกกฎหมาย! เนื้อร้ายของสังคม! ตอนนี้ ฉันสั่งให้แกไปฝ่ายจัดตั้งบุคลากรกับฉัน! ไม่อย่างนั้นฉันจะใช้มาตรการบังคับกับแก!”

หลิวฝูเซิงถูกทำเอาขำ “มาตรการบังคับเหรอ? แจ้งตำรวจเหรอครับ?”

“ฉัน…” จางเจิ้งถิงถูกสวนจนอึ้งไปหนึ่งจังหวะ ที่นี่ก็คือสถานีตำรวจ หลิวฝูเซิงก็เป็นตำรวจ เขาจะไปแจ้งตำรวจที่ไหนล่ะ?

ในเวลานี้เอง หลี่เหวินป๋อกับอู๋จื้อหมิงสองคนก็กลับมาถึงสำนักงานตำรวจประจำเมืองเช่นกัน

พอได้ยินซุนไห่บอกว่าคนจากฝ่ายจัดตั้งบุคลากรมาหาเรื่องหลิวฝูเซิง ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านก็รีบมาทันที

จางเจิ้งถิงรู้จักทั้งสองคน เขาก้าวเข้าไปแล้วยิ้มทันที “ท่านผู้บัญชาการหลี่! ท่านเลขาฯ อู๋! หลิวฝูเซิงเจ้าหน้าที่ตำรวจของสำนักงานพวกท่าน ต้องสงสัยข่มขู่กรรโชกทรัพย์ ผมจะพาเขาไปสอบสวนที่ฝ่ายจัดตั้งบุคลากร! ท่านดูเขาสิ ถึงกับไม่ให้ความร่วมมือกับการทำงานของผม…”

หลิวฝูเซิงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับรองอย่างตามสบายไม่เกรงใจ จนกระทั่งสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองมองมา เขาถึงลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “ท่านครับ สหายจากฝ่ายจัดตั้งบุคลากรท่านนี้ดูเหมือนสภาพจิตจะมีปัญหา เขาบอกว่าจะใช้มาตรการบังคับกับผม”

หน้าของจางเจิ้งถิงแดงขึ้น เขากัดฟันพูด “ท่านผู้บัญชาการหลี่! ท่านดูสิ เขาบ้าบิ่นแค่ไหน!”

หลี่เหวินป๋อยิ้มเรียบๆ “ท่านหัวหน้าจางอย่าเพิ่งตื่นเต้น มีอะไรก็ค่อยๆ พูด ตกลงเกิดอะไรขึ้น? หากหลิวฝูเซิงทำผิดกฎหมายจริง พวกเราจะไม่ผ่อนปรนเด็ดขาด แต่การจะพาคนของผมไป ก็ต้องมีคำอธิบายหน่อยใช่ไหม?”

จางเจิ้งถิงสูดหายใจลึก แล้วพูด “วันนี้ผมได้รับหนังสือร้องเรียนจากผู้พัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์คนหนึ่ง บอกว่าหลิวฝูเซิงเขา…”

“ที่แท้ที่ท่านหัวหน้าจางพูดถึงคือเรื่องนี้นี่เอง! ผมทราบครับ!”

อู๋จื้อหมิงตัดบทจางเจิ้งถิง แล้วพูด “ผู้พัฒนาโครงการแซ่หม่าคนนี้ ที่จริงได้รับคำสั่งจากซ่งซานซือให้มาให้สินบนหลิวฝูเซิง! หลังเกิดเหตุ หลิวฝูเซิงลงบันทึกไว้ที่ห้องตรวจสอบแล้ว! ทั้งหมดนี้มีบันทึกให้ตรวจสอบได้! ดูท่าจะมีคนอยากใส่ร้ายหลิวฝูเซิง!”

ใส่ร้ายเหรอ?

จางเจิ้งถิงมึนงง แต่จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าอู๋จื้อหมิงเอ่ยชื่อซ่งซานซือด้วย!

คราวนี้เขายิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่! ใครไม่รู้บ้างว่าซ่งซานซือเป็นเลขานุการคนสนิทของเหอเจี้ยนกั๋ว คำพูดที่ว่าซ่งซานซือส่งคนไปให้สินบนยังพูดออกมาได้ หรือว่าเหอเจี้ยนกั๋ว…

ยังไม่ทันที่จางเจิ้งถิงจะคิดออก หลี่เหวินป๋อก็พูดขึ้น “ท่านหัวหน้าจางยังไม่ทราบใช่ไหม? เหอเจี้ยนกั๋วถูกใช้มาตรการซวงกุยแล้ว หลิวฝูเซิงในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวนหลักของคดีนี้ ย่อมอดถูกใส่ร้ายไม่ได้! รบกวนฝ่ายจัดตั้งบุคลากรตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนแล้วค่อยมาหาเขาครับ”

เหอเจี้ยนกั๋วถูกซวงกุยแล้ว!

โครม!

ในสมองของจางเจิ้งถิงราวกับมีฟ้าผ่าลงมากะทันหัน! ถึงเขาจะไม่นับเป็นพรรคพวกของเหอเจี้ยนกั๋ว แต่ปกติก็ประจบสอพลอเหอเจี้ยนกั๋วไว้ไม่น้อย! หลิวฝูเซิงเป็นเทพเจ้าองค์ไหนกันแน่ ถึงขั้นล้มเหอเจี้ยนกั๋วได้! เขาใช้วิธีอะไร?

ยิ่งคิด หนังหัวของจางเจิ้งถิงก็ยิ่งเริ่มชา!

ในเวลานี้เอง โทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรที่อยู่ด้านหลังจางเจิ้งถิงก็ดังขึ้นกะทันหัน!

คนคนนั้นรับสาย ตอบ "ครับ" ไปหลายครั้ง แล้วเดินไปหาจางเจิ้งถิงพูด “ท่านรองหัวหน้าจาง ผู้ใหญ่สั่งให้ท่านกลับไปที่ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรทันที เพื่อรับการสอบสวนครับ!”

“สอบสวนผมเหรอ?” จางเจิ้งถิงถามอย่างงุนงง

คนนั้นพยักหน้า “ผู้ใหญ่พูดแบบนั้นครับ! หัวหน้าฝ่ายหวังแห่งสำนักงานสอบคัดเลือก และเย่หรงเฉิงอดีตรองผู้อำนวยการสำนักงานพาณิชย์ ล้วนร้องเรียนโดยระบุชื่อจริงว่าท่านทุจริตรับสินบน! ทางฝ่ายสงสัยว่าท่านอาจเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ละเมิดวินัยและกฎหมายของเหอเจี้ยนกั๋ว จะเรียกท่านไปพูดคุยก่อน แล้วส่งให้หน่วยงานตรวจสอบวินัยพิจารณา!”

อะไรนะ!

ร่างของจางเจิ้งถิงโงนเงน เกือบเป็นลมตรงนั้นเลย!

หัวหน้าฝ่ายหวังกับเย่หรงเฉิงร้องเรียนเขาโดยระบุชื่อจริงทั้งคู่! แถมยังลากเขาไปพัวพันกับคดีของเหอเจี้ยนกั๋วอีก? ใครขุดหลุมให้ผมกันแน่…

จู่ๆ สายตาของเขาก็ตกไปที่หลิวฝูเซิง!

ตอนนี้หลิวฝูเซิงก็มองมาพอดี แล้วยิ้มบางๆ “ผมบอกแล้วว่าการที่ท่านรองหัวหน้าจางไม่เอาคำพูดของผมมาใส่ใจ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมากครับ”

“แก! ที่แท้ก็เป็นแก…” จางเจิ้งถิงถูกทำเอาหน้ามืดตาลาย แล้วล้มลงกับพื้นดังตุบ!

การล้มของเหอเจี้ยนกั๋วย่อมทำให้วงราชการเหลียวหนานทั้งหมดเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง คนที่ถูกทับตายในแผ่นดินไหวย่อมไม่ใช่แค่พรรคพวกที่แท้จริงของเหอเจี้ยนกั๋วเท่านั้น จางเจิ้งถิงถูกหลิวฝูเซิงจัดให้เป็นหนึ่งในเถ้ากระสุนเคราะห์ร้ายที่ต้องถูกฝังตามไปด้วย!

ไม่ต้องพูดถึงอนาคต ชีวิตของจางเจิ้งถิงก็จบสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว!

เจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรช่วยกันเจ็ดมือแปดเท้า หามจางเจิ้งถิงที่ทรุดอยู่กับพื้นและตัวสั่นไปทั้งตัวออกไป! จนกระทั่งจากไป สายตาของจางเจิ้งถิงยังคงจ้องหลิวฝูเซิงอย่างเคียดแค้นตลอดเวลา!

หลี่เหวินป๋อเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ “ผมได้ยินว่าลูกสาวของจางเจิ้งถิงเป็นแฟนคุณสมัยมหาวิทยาลัย เรื่องที่คุณทำนี่เด็ดขาดพอสมควรนะ”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ตอนเรียน ผมตาบอดครับ”

หลี่เหวินป๋อกับอู๋จื้อหมิงสบตากันแวบหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไร

ที่นี่คือห้องรับรองบนชั้นที่ผู้บริหารสำนักงานอยู่ เรื่องของจางเจิ้งถิงจึงไม่ได้ก่อความสั่นสะเทือนมากนัก

ซุนไห่เห็นผู้ใหญ่มาแล้ว ก็ถอยออกไปอย่างรู้จักกาลเทศะ

ใครก็รู้ว่าคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานฝุ่นตกลงพื้นแล้ว ต่อจากนี้ก็คือการปูนบำเหน็จตามความดีความชอบ

“คดีอันดับหนึ่ง ปิดคดีได้แล้ว” อู๋จื้อหมิงนั่งอยู่บนโซฟา พูดอย่างสงบ

หลี่เหวินป๋อก็นั่งลงเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร หากมองไปที่หลิวฝูเซิง

ต่อหน้าผู้ใหญ่ หลิวฝูเซิงไม่มีที่นั่ง เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วส่ายหน้าอีกครั้ง

“คุณหมายความว่ายังไง?” หลี่เหวินป๋อถาม

หลิวฝูเซิงพูด “คดีปิดแล้ว แต่พยานหลักฐานยังอยู่ ย่อมมีคนอยากเอาไปทำเรื่องเสมอ”

คำพูดนี้เข็มเดียวเห็นเลือด! ไม่ว่าจะเป็นคำให้การของฮั่วฉี่เซิง พยานหลักฐานจากคลังลับตระกูลฮั่ว หรือคำให้การที่เหอเจี้ยนกั๋วจะให้ต่อจากนี้ ล้วนทิ้งพยานหลักฐานจำนวนมากที่ชี้ตรงไปยังลู่นักดื่มชาในมณฑล!

แน่นอนว่าทั้งสามคนในห้องรู้ดีว่าในเมื่อลู่นักดื่มชาทิ้งเหอเจี้ยนกั๋วไปแล้ว เขาย่อมต้องตัดความสัมพันธ์ทุกด้านแน่นอน! แต่บางเรื่อง ตัดขาดได้จริงหรือ?

“ระดับนั้น เรากำหนดไม่ได้” อู๋จื้อหมิงพูด

หลี่เหวินป๋อก็ยิ้ม “ถึงก่อนหน้านี้ผมจะบอกว่าไม่ว่าพัวพันถึงระดับไหนก็ต้องสอบสวนให้ถึงที่สุด แต่การแสดงท่าทีกับการลงมือจริงเป็นคนละเรื่องกัน การมีผลงานแค่นี้ก็สมบูรณ์มากแล้ว”

การแสดงท่าทีของทั้งสองอยู่ในความคาดหมายของหลิวฝูเซิง

เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเขาในตอนนี้มีความสามารถที่จะกวนกระแสลมในมณฑลได้ การลงมือโดยผลีผลามมีแต่จะถูกตบจนเถ้าปลิวควันสลายในพริบตา

แต่นี่ก็เป็นโอกาสเช่นกัน อย่างน้อยก็ทำให้เขามีไพ่ใบหนึ่งที่ใช้ได้เมื่อไต่ขึ้นไปถึงระดับนั้น!

“ผมอยากกลับไปทำงานที่กองตำรวจสืบสวนคดีอาญาต่อครับ” หลิวฝูเซิงพูด

“ผมคุ้นเคยกับกองตำรวจสืบสวนคดีอาญามาก ท่านทั้งสอง อย่าให้ผมเป็นตำรวจจราจรจริงๆ เลยนะครับ”

“ฮ่าๆๆ!”

อู๋จื้อหมิงพูด “คดีใหญ่ขนาดนี้คุณยังคลี่คลายได้ ถ้าไม่ให้คุณกลับกองตำรวจสืบสวนคดีอาญา ก็เสียของเปล่าน่ะสิ? เพียงแต่สิ่งที่ผมกับท่านผู้บัญชาการหลี่ลังเลอยู่คือ คราวนี้จะให้ความดีความชอบคุณชั้นไหน จะเลื่อนตำแหน่งคุณกี่ขั้น!”

หลิวฝูเซิงยิ้มอย่างไม่เกรงใจ “ก่อนหน้านี้ตอนที่เหอเจี้ยนกั๋วให้ซ่งซานซือมาซื้อตัวผม เขาสัญญาว่าจะเลื่อนผมเป็นระดับรองหัวหน้าฝ่าย ผมยังไม่รับเลยนะครับ! ท่านทั้งสอง คงไม่ขี้เหนียวกว่าเหอเจี้ยนกั๋วใช่ไหมครับ?”

รองหัวหน้าฝ่ายเหรอ? อู๋จื้อหมิงกับหลี่เหวินป๋อสบตากัน น้ำเสียงของหลิวฝูเซิงไม่เล็กเลย

เงียบไปครู่หนึ่ง หลี่เหวินป๋อก็โบกมือ “คุณกลับไปก่อน แล้วรอข่าว!”

****

ตอนหน้าติดเหรียญแล้วนะคะ ฝากอุดหนุนด้วยน๊าา