บทที่ 99 เชิญท่านลงไห

เหอเจี้ยนกั๋วทุบโต๊ะได้อย่างมีบารมีเต็มเปี่ยม

แต่หลี่เหวินป๋อกับอู๋จื้อหมิงสองคนกลับยังคงเรียบเฉยราวสายลม

“รายงานปิดคดีที่ท่านรองนายกเทศมนตรีเหอพูดถึงนี้ พวกเรายังไม่ได้รับเลยครับ ไม่ทราบว่าสำเนาที่อยู่ในมือท่านนี้ได้มาจากไหนครับ?” หลี่เหวินป๋อยิ้มถาม

แววตาของเหอเจี้ยนกั๋ววาบขึ้นวูบหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านผู้บัญชาการหลี่ คำพูดนี้ของคุณต่ำกว่ามาตรฐานไปหน่อยแล้ว! กระดาษขาวตัวหนังสือดำอยู่ตรงนี้ หรือว่าคุณยังอยากให้ผมอ่านให้ฟังด้วย?”

อู๋จื้อหมิงพูดอย่างยิ้มแย้ม “หรือว่าท่านรองนายกเทศมนตรีเหอลองดูอีกทีดีไหมครับ บางทีอาจจะเป็นเลขานุการของท่านที่ส่งผิดก็ได้?”

ส่งผิดเหรอ?

เหอเจี้ยนกั๋วชะงัก!

สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยไม่ใช่ตัวคำพูดนี้ แต่เป็นท่าทีของหลี่เหวินป๋อกับอู๋จื้อหมิงต่างหาก! บนใบหน้าของสองคนนี้เผยสีหน้าล้อเลียนอย่างชัดเจน!

เขารีบสงบสติอารมณ์ แล้วแกะซองเอกสาร แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนผูกซองเอกสาร ถึงกับผูกปมตายไว้ที่ปลายเชือก แกะด้วยวิธีปกติไม่ออกเลย!

เหอเจี้ยนกั๋วโกรธจนใช้กำลังดึงออกมาเลย หยิบเอกสารข้างในออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พวกคุณดูเองเลยว่านี่คือ… หือ?”

พูดได้ครึ่งประโยค เหอเจี้ยนกั๋วก็ตระหนักว่าผิดปกติ! เพราะพอกวาดตามอง เขาพบว่าหัวเอกสาร "รายงานปิดคดี" ในมือกลับเป็นตัวหนังสือสีแดง! มันเป็นไปได้ยังไง? รายงานปิดคดีที่ลูกน้องยื่นมา จะเป็นเอกสารหัวแดงได้ยังไง?

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดตามทัน อู๋จื้อหมิงก็โน้มตัวมาหยิบเอกสารไปแล้ว แล้วยิ้ม “ดูท่าท่านรองนายกเทศมนตรีเหอจะเข้าใจผิดจริงๆ! นี่ไม่ใช่รายงานปิดคดีที่ว่า แต่เป็นเอกสารการสอบสวนที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยประจำเมืองออกมา เกี่ยวกับการที่สหายเหอเจี้ยนกั๋วละเมิดวินัยและกฎหมาย!”

โครม!

พอคำนี้ออกมา ทั้งห้องประชุมก็ระเบิดขึ้นราวกับหม้อเดือด!

เหอเจี้ยนกั๋วยิ่งนั่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้างุนงง สอบสวนผมเหรอ? เป็นไปได้ยังไง? นี่มันรายงานปิดคดีของต่งขุยและพวกชัดๆ นี่นา!

หลี่เหวินป๋อลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะเย็น “ท่านรองนายกเทศมนตรีเหอมีสำนึกดีมาก ถึงขั้นนำเอกสารที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยจะสอบสวนท่านมาที่ประชุมด้วยตัวเอง ให้ทุกคนได้ศึกษาร่วมกัน หวังว่าพอไปถึงคณะกรรมการตรวจสอบวินัยแล้ว ท่านจะให้การเรื่องปัญหาของตัวเองอย่างชัดเจนด้วย! ฝ่ายตำรวจเรายังรอสอบสวนต่ออยู่!”

ในเวลาเดียวกัน จู่ๆ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิด เจ้าหน้าที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยหลายคนก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“สหายเหอเจี้ยนกั๋ว พวกเรามาจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ตามข้อมูลที่เรากุมอยู่ ตอนนี้ขอเริ่มมาตรการซวงกุยเพื่อตรวจสอบท่านอย่างเป็นทางการ ขอให้ท่านให้ความร่วมมือ ไปกับพวกเรา”

ตุบ!

เหอเจี้ยนกั๋วตกใจจนทรุดนั่งลงกับพื้น บนใบหน้าไม่เหลือเลือดฝาดแม้แต่น้อยในพริบตา!

ตกลงเกิดอะไรขึ้น? ทำไมผมถึงถูกซวงกุย? ในเมืองเหลียวหนานใครกล้าสอบสวนผมเหอเจี้ยนกั๋ว? ผม…

ยังไม่ทันที่ละครในใจของเขาจะจบ เจ้าหน้าที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยสองนายก็พยุงเขาขึ้น แล้วพาออกจากห้องประชุมไปแล้ว!

ตอนนี้ขาของเหอเจี้ยนกั๋วอ่อนไปหมด ร่างกายสั่นไม่หยุด! เขาจบสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว!

ท่ามกลางเสียงโกลาหล อู๋จื้อหมิงมองไปที่หลี่เหวินป๋อแล้วพูด “ไอ้หลิวฝูเซิงนี่ร้ายกาจไม่เบานะ มีแต่เขาเท่านั้นที่คิดฉากเชิญท่านลงไหแบบนี้ออกได้ ให้เหอเจี้ยนกั๋วหยิบเอกสารซวงกุยตัวเองออกมาเอง”

หลี่เหวินป๋อก็หัวเราะลั่น “ไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดา คุณรู้ไหมว่าเขาเคยพูดอะไรกับผม? เขาบอกว่ากระบวนการประลองกันได้ แต่ผลลัพธ์ต้องชนะทั้งสองฝ่าย”

ชนะทั้งสองฝ่ายเหรอ?

อู๋จื้อหมิงรู้ว่าหลี่เหวินป๋อหมายถึงการต่อสู้ระหว่างสองคนที่ผ่านมา เขาพยักหน้าอย่างสะเทือนใจพอสมควร “ถ้าเหอเจี้ยนกั๋วล้ม ต่อไปฟ้าผืนนี้ของเหลียวหนานก็ต้องให้คุณค้ำไว้แล้ว”

……

ที่สำนักงานตำรวจประจำเมือง ห้องสอบสวน

ฮั่วฉี่เซิงจ้องหลิวฝูเซิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม แล้วส่ายหน้าพูด “เป็นไปไม่ได้! ต่อให้แกได้ของในคลังลับไป ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะล้มเหอเจี้ยนกั๋ว!”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “หากอาศัยเพียงของในคลังลับของคุณ ก็ยากจริงๆ ถึงขั้นคณะกรรมการตรวจสอบวินัยจะไม่รับเป็นคดีด้วยซ้ำ แต่ถ้าพวกเราหาสายในของเขาในสถานีตำรวจเจอ และสายในคนนี้ยินดีให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของเรา ให้การถึงความผิดของเหอเจี้ยนกั๋ว บวกกับการร้องเรียนโดยระบุชื่อจริงของผู้ต้องสงสัยบางคน แล้วเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องก็ไปพบเงินสดจำนวนมหาศาลที่บ้านเหอเจี้ยนกั๋วล่ะ?”

สำหรับคนระดับเหอเจี้ยนกั๋ว หลิวฝูเซิงย่อมไม่ยั้งมือ เขาต้องออกแรงเต็มที่ ทุ่มไพ่ในมือทั้งหมดใส่ลงไปในคราวเดียว!

สองวันมานี้สิ่งที่เขาทำ ไม่ใช่เพียงการจับต่งขุยไส้ศึกเท่านั้น

เขายังให้จางเม่าไฉเขียนหนังสือร้องเรียนโดยระบุชื่อจริงจากในเรือนจำ และเมื่อเช้าตรู่วันนี้ก็วางกับดักอีกครั้ง ให้จางเม่าไฉสะเดาะประตูใหญ่บ้านเหอเจี้ยนกั๋ว แล้วเขย่าเงินสกปรกใต้พื้นไม้ออกมาให้หมด จากนั้นก็แจ้งตำรวจ!

ตอนที่ตำรวจไปถึงที่เกิดเหตุ พอเห็นเงินสดเกลื่อนพื้น ทุกคนตะลึงงันไปหมด!

ภายใต้การผลักดันคลื่นของอู๋จื้อหมิง และหลักฐานเหล็กสูงดั่งภูเขา ในที่สุดคณะกรรมการตรวจสอบวินัยก็ยอมใช้มาตรการซวงกุยสอบสวนเหอเจี้ยนกั๋ว!

เหตุที่ซุนไห่ไปส่งเอกสารให้ซ่งซานซือช้าขนาดนั้น ก็เพราะกำลังรอเอกสารจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยนั่นเอง ส่วนไม้ "เชิญท่านลงไห" นี้ ย่อมเป็นฝีมือของหลิวฝูเซิง

พยานหลักฐาน ของกลาง ทุกข้อต่อล้อกันครบวงจรแล้ว เหลือเพียงฮั่วฉี่เซิงที่ยังดื้อดึงต้านทานอยู่มุมตรงหน้าเท่านั้น!

พอได้ยินคำพูดของหลิวฝูเซิง กล้ามเนื้อบนใบหน้าของฮั่วฉี่เซิงก็กระตุกอย่างแรง สายตาวาบไหวลังเลไม่แน่ใจ

หลิวฝูเซิงก็ไม่ร้อนใจ เขาลุกขึ้นยืนอย่างเนิบนาบแล้วพูด “คุณไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ที่ผมถามคุณเป็นคนแรกคือการให้โอกาสคุณ คุณไม่พูด ผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นก็จะพูด พวกเขาก็อยากสร้างความดีความชอบเพื่อลดโทษเหมือนกัน! ผมคาดว่าคนที่อยากลดโทษที่สุดในนั้น เกรงว่าจะเป็นฮั่วเจิ้งหลงลูกชายคุณ กับฮั่วเจิ้งเปียวหลานคุณนั่นแหละ!”

พูดจบ หลิวฝูเซิงก็หันหลังจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน! คุณตำรวจหลิว!” ฮั่วฉี่เซิงรีบเรียกหลิวฝูเซิงไว้ แล้วถามด้วยเสียงสั่นอีกครั้ง “เหอเจี้ยนกั๋ว ร่วงจากตำแหน่ง… จริงเหรอ?”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “บทสนทนาทั้งหมดของเรามีการบันทึกวิดีโอไว้ ผมไม่โกหกคุณหรอก ไม่อย่างนั้นแค่ข้อหาล่อให้รับสารภาพข้อเดียว เหอเจี้ยนกั๋วก็ถอดเครื่องแบบตำรวจของผมได้แล้ว”

ฮั่วฉี่เซิงเหลือบมองกล้องที่มีไฟสัญญาณกะพริบอยู่โดยสัญชาตญาณ สูดหายใจลึก แล้วพยักหน้าพูด “ในเมื่อฟ้าถล่มลงมาแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นต้องค้ำมันไว้อีก งั้นก็ตายไปด้วยกันทั้งหมดเสียเลย”

……

หลิวฝูเซิงเดินออกจากห้องสอบสวน ซุนไห่ก็เข้ามาต้อนรับทันที

“ฮั่วฉี่เซิงรับสารภาพแล้วเหรอครับ?”

“นายอยู่ในห้องสังเกตการณ์ ไม่ได้ยินเหรอ?” หลิวฝูเซิงยิ้ม

ซุนไห่ส่ายหน้า “ผมฟังไปได้แค่ครึ่งเดียว… ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรส่งคนมาแล้ว บอกว่าจะมาสอบสวนอาจารย์! ผมกลัวว่าพวกเขาจะรบกวนอาจารย์ทำคดี เลยให้พวกเขารออยู่ในห้องรับรองก่อนครับ!”

“ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรเหรอ?” หลิวฝูเซิงเลิกคิ้ว

ซุนไห่พยักหน้าพูด “ใช่ครับ! ก็ไอ้คนที่ขับรถมาหาเรื่องอาจารย์ก่อนหน้านี้ไงล่ะ! ชื่ออะไรนะ… จางเจิ้งถิง!”

จางเจิ้งถิงตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ยังจะมาสอบสวนผมอีกเหรอ? ผมไม่ว่างสนใจเขา เขายังไม่เลิกอีกเหรอ! หลิวฝูเซิงหัวเราะเย็นในใจหนึ่งครั้ง

ซุนไห่พูด “หรือว่าอาจารย์ไปพบพวกเขาหน่อยดีไหมครับ? ถึงผมจะมองพวกเขาแล้วโมโหเหมือนกัน แต่ยังไงก็เป็นคนของฝ่ายจัดตั้งบุคลากร หยิ่งผยองมากเลยครับ”

“ทราบแล้ว ผมขอโทรศัพท์ก่อน” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

……

สิบนาทีต่อมา หลิวฝูเซิงล้วงมือสองข้างใส่กระเป๋า เดินมาถึงห้องรับรอง

จางเจิ้งถิงรอจนหมดความอดทนไปนานแล้ว เขาจ้องหลิวฝูเซิงด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรแล้วพูด “ไอ้แซ่หลิว! ฉันได้รับหนังสือร้องเรียนโดยระบุชื่อจริง! แกใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ ข่มขู่กรรโชกทรัพย์ จำนวนเงินมหาศาล! ไม่ต้องพูดมาก ไปกับฉันสักหน่อยเถอะ!”

“ไปไหนครับ?” หลิวฝูเซิงยกมุมปากแล้วพูด “ผมจำได้ว่าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรมีเพียงอำนาจในการเรียกพูดคุย ไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมายใช่ไหม?”

จางเจิ้งถิงหัวเราะในลำคอ “ฉันจะพาแกไปพูดคุยนี่แหละ! รอแกให้การหมดแล้ว ค่อยส่งแกให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง กำหนดโทษลงโทษแก!”

สีหน้าของหลิวฝูเซิงค่อยๆ เย็นลง “จางเจิ้งถิง ผมเคยบอกคุณแล้วว่าถ้าอยากอยู่อย่างสงบมั่นคง ก็อย่ามาแหย่ผม ดูท่าคุณจะไม่ได้เอาคำพูดของผมมาใส่ใจเลยนะ”