บทที่ 108 ก็รสชาตินี้แหละ

ตอนนี้ไม่มีใครในห้องส่วนตัวพูดอะไร พนักงานเสิร์ฟก็ตะลึงงันไปด้วย เธอทวนคำโดยสัญชาตญาณ “อาหารหมาเหรอคะ? สามชั่ง?”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “ผมพูดไม่ชัดเจนพอเหรอครับ?”

“ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่! ที่ฉันหมายถึงคือที่ร้านเรา… ไม่มีอาหารหมาค่ะ…”

พนักงานเสิร์ฟพูดอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร คุณให้คนไปซื้อได้ ในร้านขายสัตว์เลี้ยงมีเยอะ ปริมาณต้องพอด้วยนะครับ”