บทที่ 109 นายทำได้ไหม

ในบรรดาคนทั้งหมด มีเพียงหม่าหมิงที่มองหลิวฝูเซิงอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง

วิสัยทัศน์ของเขาสูงกว่าคนอื่นอยู่บ้าง เขารู้ว่าโทรศัพท์ที่หลี่เจียงเพิ่งรับเมื่อกี้คือกุญแจสำคัญ ต้องมีเรื่องบางอย่างของหลี่เจียงที่ถูกหลิวฝูเซิงจับไว้อยู่หมัดแน่นอน

แต่เขาไม่ได้เอาเรื่องนี้มาใส่ใจ เพียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หลี่เจียง ให้หน้ากันถึงขนาดนี้ พอสมควรก็พอแล้ว! ทุกคนกำลังกินข้าวกันอยู่ นายมากินอาหารหมา มันเรื่องอะไรกัน!”

“นี่…” หลี่เจียงลังเลแล้วมองไปที่หลิวฝูเซิง

คงเพื่อแสดงสถานะ ยังไม่ทันให้หลิวฝูเซิงพูด หม่าหมิงก็พูดตรงๆ เลย “หลิวฝูเซิง! นายก็อย่าเกินไปนัก! เมื่อก่อนที่นายถูกหลอกให้กินอาหารหมา ก็เพราะนายไม่เคยเห็นโลก โทษคนอื่นไม่ได้!”