บทที่ 156 ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม

ที่จริงไม่ใช่แค่ฟู่ไคหมิงที่รู้สึกว่าหลิวฝูเซิงบ้าบิ่น ทุกคนล้วนรู้สึกว่าเขาบ้าบิ่นพอสมควรทั้งนั้น

ในใจของหลิวฝูเซิงเองก็จนใจอยู่เหมือนกัน เขาจำเป็นต้องบ้าบิ่น โดยเฉพาะการทำงาน ต้องเล่นบทเสียงดัง

ในระบบราชการ ถ้าอยากโผล่หัวขึ้นมาได้ จะทำงานอย่างซื่อๆ ไม่ได้ จุดจบของคนที่ก้มหน้าทำงานหนักโดยไม่ปริปากบ่นก็คือถูกกดทับไม่หยุด ถูกใช้เป็นก้อนหินให้เหยียบ หรือไม่ก็ถูกแย่งความดีความชอบไป แล้วต้องเลื่อนขั้นด้วยความเร็วเท่าเต่าไปทั้งชีวิต

ตำแหน่งราชการยี่สิบสี่ระดับจากบนลงล่าง ทุกก้าวที่ก้าวไปข้างหน้าล้วนต้องเบียดเพื่อนร่วมงานนับไม่ถ้วนออกไป จุดจบของคนใจอ่อนมือเบาก็คือจมหายไปในฝูงชน ไม่อาจโดดเด่นเป็นกิ่งเดียวได้

ถ้าหลิวฝูเซิงไม่บ้าบิ่น จะเป็นไปได้อย่างไรที่เพิ่งเข้าทำงานก็ก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้ากองผู้กุมอำนาจจริงในมือ?