บทที่ 157 การวิเคราะห์รูปคดี

การรับคดีนี้มา หลิวฝูเซิงมีความคิดส่วนตัวอยู่ ทว่าคำที่เขาพูดในที่ประชุมปลุกใจก็ล้วนออกมาจากใจจริงเช่นกัน

ตำรวจผิดพลาดได้ แต่เมื่อผิดแล้วก็ต้องยอมรับ ไม่มีใครเอาชีวิตของผู้บริสุทธิ์มาเป็นก้อนหินให้เหยียบเพื่อไต่ขึ้นสู่ตำแหน่งและความมั่งคั่งของตัวเองได้!

เรื่องนี้ก็เหมือนกับวงราชการ จะสู้กันก็ได้ จะเบียดขับกันก็ได้! แต่ต้องสร้างผลงานอะไรออกมาบ้าง! ประชาชนล้วนมีความทรงจำ ใครเคยทำอะไรไว้ พวกเขาจะเล่าต่อกันปากต่อปาก และจารึกไว้ในสายธารประวัติศาสตร์

หลังทุกคนแสดงท่าทีกันหมดแล้ว หลิวฝูเซิงก็เริ่มบรรยายและวิเคราะห์รูปคดีทันที

เมื่อรูปคดีถูกจำลองขึ้นมา ทุกคนต่างขมวดคิ้วแน่น เป็นอย่างที่หลิวฝูเซิงพูดไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ พยานหลักฐานที่ชี้ว่าจงคายซานเป็นคนร้ายนั้นไม่หนักแน่นเลย กระทั่งดูฝืนๆ ด้วยซ้ำ! เพราะเขาไม่มีแรงจูงใจในการก่อเหตุเลยแม้แต่น้อย!