บทที่ 162 ให้หน้ากันสักหน่อย

คำพูดของหลิวฝูเซิงเอ่ยออกมาอย่างเมฆบางลมเบา ราวกับไม่มีหัวไม่มีท้าย

ทุกคนต่างชะงักไปหมด แผลมีดยิ่งถลึงตาด่า "แม่ง แกยังกล้าพูดจาเพ้อเจ้อต่อหน้าเฮียจฺวินอีกเหรอ? กูจะฆ่าแกให้ตาย..."

โครม!

เฮียจฺวินผู้มีเปลวไฟแห่งความหยิ่งผยองแผ่ซ่านคนนั้น จู่ๆ ก็คว้าม้านั่งเหวี่ยงฟาดลงบนหลังของแผลมีด!

แผลมีดถูกฟาดจนครางออกมาหนึ่งเสียง หันหน้ากลับไปแล้วพูดด้วยสีหน้างุนงง "เฮียจฺวิน! ผมแผลมีดเองนะ เฮียตีผิดคนแล้ว..."