บทที่ 52 กองสืบสวนคดีอาญาเก่งนักหรือไง

พอได้ยินคำพูดของซุนไห่ เก๋อจิ้นจงก็ตะลึงงันไปทันที!

เขาเป็นตำรวจสืบสวนเก่าแก่ ย่อมรู้ว่าคำพูดเหล่านี้หมายความว่าอะไร หากหลิวฝูเซิงที่จับฮั่วเจิ้งเปียวไปแล้วจะไปกลุ่มบริษัทว่านหลงในวันพรุ่งนี้ คนตระกูลฮั่วย่อมไม่รีบมาที่สถานีตำรวจ และยิ่งไม่รีบลงมือทำอะไร

เพราะเมื่อทั้งสองฝ่ายคุยกันได้ดี เรื่องของฮั่วเจิ้งเปียวก็ย่อมแก้ได้เอง

ถอยไปหมื่นก้าวก็ยังพูดได้ว่า หลังจากหยั่งเชิงดูภูมิหลังต่อหน้ากันแล้วค่อยคิดหาวิธี ก็ยังดีกว่ามาทวงคนที่สถานีตำรวจหรือวิ่งหาเส้นสายในตอนนี้!

สถานการณ์ตอนนี้แสดงว่าสิ่งที่หลิวฝูเซิงพูดเป็นความจริง คนตระกูลฮั่วได้รับข่าวแล้วว่าพรุ่งนี้หลิวฝูเซิงจะไปหาพวกเขา! นี่คือข่าวที่รั่วออกไปจากกองบังคับการสืบสวนคดีอาญา หรือจะพูดว่าจากคณะทำงานเฉพาะกิจ!

หลังวางสายแล้ว หลิวฝูเซิงไม่ได้พูดอะไร

เก๋อจิ้นจงก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เขายกชามบะหมี่กับกับข้าวเล็กๆ สองอย่างอย่างเงียบๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของลูกชาย

ครู่หนึ่งต่อมา เขาถึงเดินกลับออกมา นั่งลงบนโซฟาข้างหลิวฝูเซิง แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างเงียบๆ หนึ่งมวน

“ผมอายุไม่น้อยแล้ว ช่วงแรกเพราะงาน เลยชะลอการมีลูกไป ตอนนี้ลูกชายกับบ้านหลังนี้ คือทุกอย่างของผม ผมอยากขอแค่ความมั่นคง ทำไมต้องลากผมลงน้ำด้วย?” เก๋อจิ้นจงสูดควันบุหรี่เข้าไปลึกๆ แล้วพูดช้าๆ

“เพราะพวกเราเป็นตำรวจครับ” หลิวฝูเซิงตอบ

มือของเก๋อจิ้นจงสั่นเล็กน้อย ขี้เถ้าบุหรี่ร่วงลง แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว

เมื่อชั่วโมงกว่าที่ผ่านมา หลิวฝูเซิงเคยพูดคำเดียวกันนี้แทบทุกตัวอักษร ครั้งนั้นเขาช่วยเก๋อเฉินไว้

เก๋อจิ้นจงดับก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างหนักหน่วง แล้วพูด “ต้องให้ผมทำยังไง?”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ดูท่าหัวหน้าหมวดเก๋อคงเดาออกคร่าวๆ แล้ว คดีนี้ต้องเจอแรงต้านซ้อนแรงต้านแน่นอน หรือถึงขั้นที่ร่มคุ้มกันพวกนั้นจะเล่นงานผม เตะผมออกจากการสอบสวนคดี…”

หลังฟังคำสั่งของหลิวฝูเซิงจบ เก๋อจิ้นจงก็สูดหายใจลึก แล้วพูดจากใจจริง “มิน่าล่ะนายถึงคลี่คลายคดีลักทรัพย์ต่อเนื่องได้อย่างเด็ดขาดฉับไวขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะนายนั่งอยู่ตรงหน้าผม ผมคงคิดว่านายเป็นตำรวจสืบสวนเก่าแก่หลายปีไปแล้ว”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ดึกแล้วครับ หัวหน้าหมวดเก๋อยังมีคำถามอื่นอีกไหม?”

“ทำไมนายถึงไว้ใจผม?” เก๋อจิ้นจงถามคำถามสุดท้ายออกมา

หลิวฝูเซิงลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม “เพราะคุณเป็นพ่อที่ดี และพ่อที่ดีย่อมไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างที่เลวให้ลูกชายตัวเองครับ”

……

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูหลังหนึ่งในเขตชานเมือง

คฤหาสน์หลังนี้มีพื้นที่กว้างมาก และไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรเชิงพาณิชย์ใดๆ พนักงานรักษาความปลอดภัยและเจ้าหน้าที่ดูแลอาคารทั้งหมดให้บริการเฉพาะเจ้าของคฤหาสน์เท่านั้น

นี่คือบ้านของฮั่วฉี่เซิง ประธานกรรมการกลุ่มบริษัทว่านหลง

ตอนนี้ฮั่วฉี่เซิงที่อายุเกินหกสิบแล้ว กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกอันโอ่อ่า แล้วพูดกับหญิงชราที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “น้องสะใภ้ เธอไม่ต้องกังวล เจิ้งเปียวจะไม่เป็นอะไร ฉันส่งคนไปสอบถามสถานการณ์แล้ว”

หญิงชราเช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วพูด “พี่ใหญ่ น้องชายคนที่สองของพี่จากไปเร็ว ฉันเลี้ยงเจิ้งเปียวมาจนโตด้วยตัวคนเดียว! เด็กคนนี้นิสัยแย่ไปหน่อยก็จริง แต่ยังไงเขาก็เป็นคนตระกูลฮั่ว! ไอ้ตำรวจตัวเล็กที่ชื่อหลิวฝูเซิงคนนั้นตีเขา ก็คือตบหน้าคนตระกูลฮั่ว! ความแค้นนี้ฉันกลืนลงไปไม่ได้! แล้วก็หลานฉันด้วย วันนี้ก็โดนตีเหมือนกัน! เด็กเล็กๆ จะไปรู้อะไร? ก็แค่ตีกันหยอกกัน ต่อให้ตีคนอื่นตาย อย่างมากก็แค่จ่ายเงินชดใช้ แต่หลานฉันยังเล็กขนาดนั้น ถ้าโดนตีจนเป็นอะไรไป ตายไปแล้วฉันจะไปตอบปู่แท้ๆ ของเขายังไงล่ะ…”

หญิงชราพูดพร่ำไปเรื่อย พูดไปพูดมาก็ท่าทางจะร้องไห้อีกแล้ว

ฮั่วฉี่เซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “ฉันบอกแล้วว่าเรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง เธอพูดพวกนี้ออกมา นี่กำลังสอนฉันว่าต้องทำงานยังไงเหรอ?”

ในตระกูลฮั่ว ฮั่วฉี่เซิงคืออำนาจเด็ดขาด หญิงชราตกใจจนตัวสั่น น้ำตาก็ไม่กล้าไหล เธอส่ายหน้ารัวๆ “พี่ใหญ่! พี่เข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้มีความหมายแบบนั้นเลย! ฉันรู้ว่าในใจพี่ต้องคิดถึงความเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ไม่มีทางไม่สนใจเจิ้งเปียวแน่นอน…”

ฮั่วฉี่เซิงหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วหลับตาลง

ที่จริงเขารังเกียจสองแม่ลูกฮั่วเจิ้งเปียวอยู่ ฮั่วเจิ้งเปียวไปก่อเรื่องข้างนอกไปทั่ว แล้วต้องให้เขาคอยตามเช็ดก้นและเก็บกวาดซากปรักหักพังทั้งหมด!

เรื่องคราวนี้ก็ถือว่าเป็นบทเรียนให้เขาเสียบ้าง!

หญิงชราเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าพูดต่อ ลุกขึ้นยืนถอนหายใจแล้วเดินจากไป

จนถึงตอนนี้ ฮั่วเจิ้งหลง ลูกชายคนโตของฮั่วฉี่เซิงที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ถึงเอ่ยขึ้นในที่สุด “พ่อ อารมณ์พ่อดีขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ นะ ผมได้ยินว่าวันนี้ฮั่วเจิ้งเปียวยังจะเอาพลั่วทหารฟันหลิวฝูเซิงอีก! ถ้าฟันโดนขึ้นมาจริงๆ พ่อจะไปตอบท่านรองนายกเทศมนตรีเหอยังไง…”

“แอ่มๆ!”

ยังไม่ทันให้ฮั่วเจิ้งหลงพูดจบ จู่ๆ ฮั่วฉี่เซิงก็กระแอมอย่างหนักหน่วงหนึ่งครั้ง จากนั้นก็พูดกับคนรับใช้ที่รอคำสั่งอยู่ตรงประตู “พวกเธอไปทำงานก่อน ปิดประตูใหญ่ด้วย ลมยามค่ำเย็นไปหน่อย”

คนรับใช้ก้มตัวถอยออกไปทันที

จนกระทั่งในห้องรับแขกอันกว้างใหญ่เหลือเพียงสองพ่อลูกตระกูลฮั่ว ฮั่วเจิ้งหลงถึงหัวเราะ “พ่อ พ่อไวเกินไปแล้วมั้ง?”

“ระมัดระวังย่อมแล่นเรือได้หมื่นปี!”

ฮั่วฉี่เซิงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูด “คนพวกนี้ในเมืองเหลียวหนาน นอกจากหลี่เหวินป๋อผู้บัญชาการคนใหม่แล้ว พ่อไม่เอาใครมาไว้ในสายตาเลย รากของหลี่เหวินป๋ออยู่ที่มณฑล ก่อนที่เขาจะขึ้นเรือของเรา เราก็ยังต้องทำอะไรอย่างระมัดระวัง!”

ฮั่วเจิ้งหลงหรี่ตา แล้วถาม “พ่อหมายความว่าหลี่เหวินป๋ออาจเป็นคนของฝ่ายโน้นเหรอ?”

ฮั่วฉี่เซิงส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน แต่สถานการณ์ที่มณฑลซับซ้อนกว่าเมืองเหลียวหนานมาก มีโอกาสเกิดความเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ! ปีที่แล้วถ้าไม่ใช่เพราะฝ่ายโน้นจู่ๆ เล่นงานทีหนึ่งแบบนั้น เราจะต้องขาดทุนไปมากมายขนาดนั้น จนสุดท้ายต้องอาศัยการวางกลฉ้อโกงมาชดเชยส่วนที่ติดลบ เพื่อปิดปากเทพเจ้าทุกสายเชียวหรือ?”

ฮั่วเจิ้งหลงกำหมัด “ไอ้พวกลูกหลานเวรนี่! ตอนมีเงินก็หน้าตายิ้มแย้มใจดีกันทุกคน พอขาดทุนขึ้นมาก็เปลี่ยนหน้าทันที! ราวกับว่าตระกูลฮั่วของเราเป็นลูกจ้างของพวกมันยังไงยังงั้น! อัดอั้นจริงๆ!”

ฮั่วฉี่เซิงกวาดตามองลูกชายตัวเอง “หรือแกคิดว่าเราไม่ได้เป็นลูกจ้างของพวกเขา? อนาคตแกต้องสืบทอดกิจการของตระกูล กลุ่มบริษัทว่านหลงมีหุ้นเป็นของเราเองเท่าไหร่ แกไม่รู้เหรอ?"

ฮั่วเจิ้งหลงเงียบไปทันที แต่ในดวงตากลับมีสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน

ครู่หนึ่งต่อมา เขาถึงเปลี่ยนเรื่องพูด “พ่อ พรุ่งนี้ไอ้ตำรวจตัวเล็กที่ชื่อหลิวฝูเซิง ปากพล่อยว่าจะมากดดันพวกเรา! เราควรรับมือยังไงครับ? ยังไงเขาก็เป็นคนของท่านรองนายกเทศมนตรีเหอ”

ฮั่วฉี่เซิงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “ก็แค่ลูกกระจ๊อกคนหนึ่งเท่านั้น เราต้องยกย่องเขาดั่งแขกผู้มีเกียรติด้วยเหรอ? แกไปจัดการก็พอ ข่มขวัญเขาตั้งแต่แรกพบก่อน แล้วค่อยดูการแสดงออกของเขา! ถ้าเขาแสดงออกได้ดี ต่อให้มอบฮั่วเจิ้งเปียวให้เขาไประบายความแค้น ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้! แต่มีอย่างหนึ่งที่ต้องจำไว้ ให้เขารู้ว่าในเมืองเหลียวหนาน คนแบบไหนแหย่ได้ คนแบบไหนแหย่ไม่ได้!”

……

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลิวฝูเซิงกับหวังกว่างเซิงก็มาถึงว่านหลงพลาซ่าใจกลางเมือง

สองชั้นบนสุดของว่านหลงพลาซ่าคือสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทว่านหลง ห้องทำงานของฮั่วฉี่เซิงก็อยู่ที่นั่น

ทั้งสองสวมชุดนอกเครื่องแบบ มาถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับแล้วแสดงตัว

“เราต้องการพบคุณฮั่วฉี่เซิงประธานกรรมการของพวกคุณ เพื่อสอบถามสถานการณ์บางอย่าง” หวังกว่างเซิงพูด

พนักงานต้อนรับส่ายหน้า “ขอโทษด้วยค่ะ ท่านประธานของเราไม่อยู่”

หวังกว่างเซิงขมวดคิ้ว “ไม่อยู่เหรอ? งั้นคุณโทรหาเขาหน่อยสิ หรือจะเรียกคนที่ติดต่อเขาได้มาก็ได้! เราเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาจากสำนักงานตำรวจประจำเมืองนะ!”

พนักงานต้อนรับยิ้มอย่างเหยียดหยาม “กองสืบสวนคดีอาญาของสำนักงานตำรวจประจำเมืองเก่งนักหรือไงคะ? อยากพบท่านประธานของเรา รบกวนให้ผู้บัญชาการของพวกคุณมาด้วยตัวเองค่ะ”

คำพูดนี้อวดดีเกินไปแล้ว!

สีหน้าของหวังกว่างเซิงแข็งค้างไปทันที

แต่หลิวฝูเซิงกลับหัวเราะหึๆ มองพนักงานต้อนรับแล้วถาม “คุณแน่ใจนะครับ?”