บทที่ 53 ไม่ต้องกินข้าวเที่ยงแล้วใช่ไหม

“ฉัน…” พนักงานต้อนรับชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนไม่คิดว่าหลิวฝูเซิงจะย้อนถามประโยคนี้กลับมา

คำพูดนี้ผู้จัดการของพวกเขาสั่งให้พูด แต่เธอก็เป็นแค่พนักงานต้อนรับ จะกล้ายืนยันเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? พลาดขึ้นมางานก็อาจจะหายไปเลย!

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก แล้วส่ายหน้า “ผมไม่ทำให้คุณลำบากใจหรอก เรียกคนที่สั่งให้คุณขวางเรามา ผมจะคุยกับเขาเอง”

พนักงานต้อนรับเป็นแค่เด็กสาวอายุไม่ถึงยี่สิบ ตอนนี้ถูกออร่าของหลิวฝูเซิงกดจนแทบหายใจไม่ออก เธอหันไปมองชายวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกลตรงข้างประตูหน้าซึ่งดูเหมือนกำลังรอลิฟต์อยู่โดยสัญชาตญาณ

หลิวฝูเซิงมองตามสายตาของเธอไปยังชายในสูทคนนั้นเช่นกัน แล้วโบกมือเรียกพร้อมรอยยิ้ม “อย่าทำให้เด็กสาวลำบากใจเลยครับ เรามาคุยกันต่อหน้าดีกว่า”

ชายคนนั้นเห็นว่าหลบไม่พ้น ก็ได้แต่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มปลอมๆ “ขอถามหน่อยครับ ทั้งสองท่านมีธุระอะไร? ผมคือหลี่เหิง ผู้อำนวยการสำนักงานของกลุ่มบริษัทว่านหลง”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ผู้อำนวยการหลี่ตัดสินใจได้ไหมครับ?”

หลี่เหิงเป็นคนเก๋าเกม เขายิ้มทันที “สหายตำรวจล้อเล่นแล้วครับ ตัดสินใจได้นี่ผมไม่กล้าพูด แต่ขอแค่อยู่ในขอบเขตอำนาจหน้าที่ของผม ผมย่อมให้ความร่วมมือกับการทำงานของตำรวจอย่างเต็มที่แน่นอนครับ”

“งั้นก็พาเราไปห้องทำงานของฮั่วฉี่เซิง” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

สีหน้าของหลี่เหิงแข็งค้าง ไม่คิดว่าตำรวจหนุ่มตรงหน้าคนนี้จะตรงยิ่งกว่า ขี้เกียจแม้แต่จะอ้อมค้อม!

หวังกว่างเซิงที่อยู่ข้างๆ มองหลิวฝูเซิงอย่างชื่นชม ต้องหลิวน้อยเท่านั้นจริงๆ รับมือกับคนเก๋าเกมก็ต้องตรงไปตรงมาแบบนี้ ใครจะมีเวลามายืดยาดกับเขาล่ะ!

“เรื่องนี้ เฮอะๆ…” หลี่เหิงถูมือไปมา ไม่ขยับจากที่

หลิวฝูเซิงถาม “ทำไมครับ? ผู้อำนวยการหลี่ไม่มีแม้แต่อำนาจในการชี้ทางให้ตำรวจเหรอ? นี่คือการให้ความร่วมมือกับการทำงานของตำรวจอย่างเต็มที่ตามที่คุณพูดใช่ไหม?”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ! เพียงแต่วันนี้ท่านประธานของเราไม่อยู่บริษัท…”

“ผมถามคุณเหรอว่าฮั่วฉี่เซิงอยู่หรือไม่อยู่? ผมบอกว่าให้คุณพาเราไปห้องทำงานของเขา!” สีหน้าของหลิวฝูเซิงจมลง

มุมปากของหลี่เหิงกระตุกอย่างแรง บนหน้าผากมีเหงื่อออกมาแล้ว! จนถึงตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่าทำไมเด็กสาวที่เคาน์เตอร์ต้อนรับถึงไม่กล้าพูดอะไรตั้งแต่ยังไม่ครบยกด้วยซ้ำ!

หลิวฝูเซิงคนนี้ชื่อเสียงไม่เกินจริงเลยจริงๆ รับมือยากมาก!

ใช่แล้ว ตั้งแต่ต้น หลี่เหิงก็รู้ชื่อและสถานะของหลิวฝูเซิงอยู่แล้ว

ฮั่วเจิ้งหลง ลูกชายคนโตของฮั่วฉี่เซิงและผู้จัดการใหญ่ของกลุ่มบริษัทว่านหลงนั่นแหละ ที่จัดให้เขามาอยู่ตรงนี้เพื่อข่มขวัญหลิวฝูเซิงตั้งแต่แรกพบ!

เจตนาเดิมของเขาคือให้พนักงานต้อนรับและหลี่เหิงสร้างความยุ่งยากให้หลิวฝูเซิง เพื่อบอกหลิวฝูเซิงว่าธรณีประตูของกลุ่มบริษัทว่านหลงนั้นสูงเพียงใด

รอจนหลิวฝูเซิงหมดหนทางจนต้องรู้ว่ายากแล้วถอย ฮั่วเจิ้งหลงถึงค่อยออกหน้า ใช้ทั้งอ่อนทั้งแข็ง ให้หลิวฝูเซิงรู้ว่ากลุ่มบริษัทว่านหลงร้ายกาจแค่ไหน

แต่ไม่คิดเลยว่าเพิ่งเริ่มต้นเท่านี้ หลี่เหิงก็รับมือไม่ไหวเสียแล้ว

“ในเมื่อผู้อำนวยการหลี่ไม่ให้ความร่วมมือ งั้นเราก็ได้แต่หาเองแล้วกัน” หลิวฝูเซิงขี้เกียจอ้อยอิ่งกับหลี่เหิง ก้าวเท้าจะเดินเข้าไปด้านในบริษัททันที

“เดี๋ยวก่อน…” หลี่เหิงจะเข้าไปขวางโดยสัญชาตญาณ

หลิวฝูเซิงกวาดตามองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง “คุณจะขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเราเหรอ?”

หลี่เหิงสั่นสะท้านเล็กน้อย เขารีบยิ้มแห้ง “คุณตำรวจอย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดครับ วันนี้ท่านประธานของเราไม่อยู่ที่บริษัทจริงๆ! แต่ท่านผู้จัดการใหญ่ของเราอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ท่านกำลังรับแขกอยู่ ต้องรบกวนให้ทั้งสองท่านรอสักครู่ครับ”

“ผู้จัดการใหญ่ฮั่วเจิ้งหลงเหรอ? ก็ได้ นำทางเลย” หลิวฝูเซิงสบตากับหวังกว่างเซิงแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า

ภายใต้การนำทางของหลี่เหิง หลิวฝูเซิงกับพวกก็มาถึงห้องทำงานผู้จัดการใหญ่ของกลุ่มบริษัทว่านหลง

กลุ่มบริษัทว่านหลงเป็นบริษัทใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองเหลียวหนาน ห้องทำงานผู้จัดการใหญ่จึงโอ่อ่ามาก อีกทั้งด้านนอกห้องทำงานยังมีพื้นที่รอสำหรับผู้มาเยือนโดยเฉพาะ มีคนคอยรินชารินน้ำต้อนรับ

ตอนนี้ในพื้นที่รอมีคนนั่งอยู่หลายคนแล้ว

หลี่เหิงกระซิบแนะนำกับหลิวฝูเซิงและพวกเบาๆ “คุณตำรวจทั้งสองท่านเห็นไหมครับ? ผมไม่ได้บ่ายเบี่ยงพวกคุณจริงๆ ท่านประธานกับท่านผู้จัดการใหญ่ของเรายุ่งมากทุกวัน! พวกคุณเห็นคนที่นั่งตรงโน้นไหม? นั่นคือหัวหน้าฝ่ายของสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ มาถึงเช้าที่สุดแล้ว แต่ก็ยังต้องรออยู่ดี! แล้วก็ตรงนั้น นั่นคือผู้บริหารสูงสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ซินซิง! แล้วก็ยัง…”

หมอนี่พึมพำเสียงเบา คนที่อยู่ในพื้นที่รอไม่เป็นผู้บริหารของหน่วยงานรัฐและรัฐวิสาหกิจ ก็เป็นเจ้าของกิจการชื่อดังในท้องถิ่น แล้วยังมีพิธีกรสถานีโทรทัศน์อีกคน! ทั้งหมดล้วนมาหาฮั่วเจิ้งหลงเพื่อขอให้ช่วยเรื่องต่างๆ ทั้งนั้น!

ฟังไปฟังมา สีหน้าของหวังกว่างเซิงก็ผิดธรรมชาติไปเล็กน้อย! คนเหล่านี้ไม่ว่าไปที่ไหน แทบจะต้องได้รับการยกย่องดั่งแขกผู้มีเกียรติทั้งนั้น แต่ที่กลุ่มบริษัทว่านหลง แค่อยากพบลูกชายของฮั่วฉี่เซิงยังยากลำบากขนาดนี้ ต้องนั่งรอข้างนอกอย่างว่าง่าย!

กลุ่มบริษัทว่านหลงนี่ ใหญ่เกินไปแล้วมั้ง!

“คุณตำรวจทั้งสองท่านอยากดื่มอะไรครับ? ชาหรือกาแฟ? ที่นี่เรามีอาหารกลางวันด้วย ทั้งสองท่านมาสายไปหน่อย คาดว่าข้าวเที่ยงคงต้องยอมลดตัวกินที่นี่แล้วล่ะครับ” หลี่เหิงพูดอย่างได้ใจ

หวังกว่างเซิงแอบดึงชายเสื้อหลิวฝูเซิงเบาๆ “หลิวน้อย หรือว่าวันนี้เราเลิกดีกว่า ที่นี่ใครสักคนก็มีน้ำหนักมากกว่าเราทั้งนั้น เรากลับกันเถอะ…”

สีหน้าของหลี่เหิงยิ่งได้ใจขึ้นไปอีก “ที่คุณตำรวจท่านนี้พูดก็มีเหตุผลนะครับ หรือไม่ทั้งสองท่านนัดล่วงหน้าไว้แล้วค่อยมาใหม่ดีไหม? ผมจะจัดลำดับให้พวกคุณอยู่หน้าๆ ด้วยตัวเองเลย เป็นยังไงครับ?”

พร้อมกับที่พูด ในใจของหลี่เหิงก็หัวเราะเย็นไม่หยุดแล้ว แค่ตำรวจตัวเล็กสองคนที่ไม่เคยเห็นโลก ก็ยังกล้ามาหยิ่งผยองในกลุ่มบริษัทว่านหลงเหรอ? ไม่รู้จักน้ำหนักตัวเองจริงๆ!

แต่สีหน้าของหลิวฝูเซิงยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม เขากวาดตามองแล้วถาม “ผู้อำนวยการหลี่ ถ้าผมดูไม่ผิด คนที่รออยู่ตรงโน้นน่าจะเป็นคนของศาลใช่ไหมครับ?”

หลี่เหิงยิ้มเยาะทันที “คุณดูไม่ผิดหรอก ท่านนั้นเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกของศาลชั้นกลางเหลียวหนาน! มีความสัมพันธ์กับท่านผู้จัดการใหญ่ของเรา วันนี้ตั้งใจมาเยี่ยมคารวะโดยเฉพาะ! แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ ก็เสียกฎกติกาไม่ได้…”

“เฮอะๆ นี่ก็น่าสนใจนะครับ! มาเยือนนอกเวลาทำงาน แต่ยังใส่เครื่องแบบอยู่? ผู้อำนวยการหลี่ ผมเรียนน้อย คุณอย่ามาหลอกผมนะ! หรือว่าท่านฮั่วของพวกคุณจะมีคดีความติดตัว? กำลังถูกศาลสอบสวนอยู่?” ยังไม่ทันให้หลี่เหิงพูดจบ หลิวฝูเซิงก็หัวเราะเย็นแล้วพูดขึ้น

อีกทั้งเสียงของเขาดันดังพอสมควรอีก แม้แต่คนที่นั่งอยู่ไกลที่สุดก็ยังได้ยินชัดเจน สายตาทุกคู่จึงพุ่งมารวมกันทันที ฮั่วเจิ้งหลงมีคดีความติดตัวเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?

หลี่เหิงร้อนใจจนรีบอธิบาย “อย่าพูดมั่วเด็ดขาดครับ! ท่านฮั่วของเราไม่มี…”

แต่หลิวฝูเซิงไม่ได้ให้โอกาสเขาพูดเลย เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สหายจากศาลท่านนั้น! เราเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาจากสำนักงานตำรวจประจำเมือง! ท่านก็มาหาฮั่วเจิ้งหลงเพื่อทำคดีใช่ไหมครับ? คดีไหนครับ ช่วยแบ่งปันหน่อยได้ไหม จะได้ดูว่าเกี่ยวข้องกับคดีของสำนักงานตำรวจประจำเมืองเราหรือเปล่า?”

ผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกของศาลที่มาเยี่ยมฮั่วเจิ้งหลงคนนั้นได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้ามองหลิวฝูเซิงด้วยสีหน้ามึนงง

แต่คนดังและผู้บริหารหน่วยงานคนอื่นๆ รอบข้าง กลับขนลุกซู่กันหมดในทันที!

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้สังเกต แต่ตอนนี้ตำรวจกับคนของศาลมากันวันเดียวกัน แถมยังบอกว่าจะมาทำคดีอีก! หรือว่าฮั่วเจิ้งหลงหรือจะพูดว่าตระกูลฮั่ว จะก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ?

คนพวกนี้ล้วนเป็นตัวเก๋าทั้งนั้น ถ้าตระกูลฮั่วเกิดเรื่องขึ้นมาจริง พวกเขายังจะมาเฝ้ารออยู่ตรงนี้อีกเหรอ? นั่นมันนำภัยมาสู่ตัวชัดๆ! ไม่ว่าจริงหรือเท็จ หลบไว้ก่อนค่อยว่ากัน!

“เฮอะๆ ผู้อำนวยการหลี่! ผมนึกขึ้นได้กะทันหันว่ายังมีธุระอื่นอีกนิดหน่อย! รบกวนบอกท่านฮั่วด้วยว่าผมจะมาใหม่วันหลัง!” ผู้อำนวยการคนหนึ่งจากสำนักงานการไฟฟ้าลุกขึ้นยืน พูดจบก็เดินไปทางประตูทันที

พอมีคนนำร่องจากไป คนที่เหลือก็ยิ่งลนลาน!

“ผู้อำนวยการหลี่! ลูกสาวของหลานสาวของน้าชายคนที่สองของแม่ยายผม วันนี้จะคลอดลูก ผมขอตัวไปก่อนนะครับ!”

“ฮัลโหล? อะไรนะ? รถเข็นของคุณตาน้าคนที่สามของนายชนต้นไม้เหรอ? ผมจะไปเดี๋ยวนี้! เฮอะๆ ผู้อำนวยการหลี่ คุณก็ได้ยินแล้ว ที่บ้านผมมีเรื่องด่วน วันหลังจะเลี้ยงเหล้าคุณนะครับ!”

……

ไม่ถึงหนึ่งนาที พื้นที่รอทั้งหมดก็ว่างเปล่าโล่งเตียน!

แม้แต่ผู้พิพากษาหัวหน้าแผนกของศาลคนนั้นก็ยังนั่งไม่ติด ลุกขึ้นยืนแล้วเผ่นไปโดยไม่หันหลังกลับมา!

ล้อเล่นหรือไง! คนของกองสืบสวนคดีอาญามากันโจ่งแจ้งขนาดนี้ คดีนี้คงไม่เล็กแน่! เขามาหาฮั่วเจิ้งหลงเพื่อสร้างเส้นสายและหาทางเลื่อนตำแหน่ง ไม่ใช่มานำภัยมาสู่ตัวและรีบไปสวรรค์!

หลี่เหิงร้อนใจจนแทบร้องไห้ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? เดิมทีเขาอยากใช้ความโอ่อ่านี้มาข่มขวัญหลิวฝูเซิงสักหน่อย! แต่ไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะถูกหลิวฝูเซิงพูดประโยคเดียวแล้วตกใจหนีกันไปหมด!

หลิวฝูเซิงยิ้มตาหยีมองหลี่เหิงแล้วพูด “ผู้อำนวยการหลี่ ตอนนี้เราไม่ต้องกินข้าวเที่ยงที่นี่แล้วใช่ไหมครับ?”

“เฮอะๆ…” หลี่เหิงหัวเราะแต่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ ในฐานะผู้อำนวยการสำนักงาน เขามีชีวิตมาถึงป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นตำรวจที่เป็นตัวประหลาดอย่างหลิวฝูเซิงเลย!