บทที่ 54 ผมไม่ได้เล่นงานใคร

“ผม ผมไปชงชาให้คุณตำรวจทั้งสองท่านก่อน…”

หลี่เหิงเหงื่อแตกเต็มหัว เดินจากไปอย่างหมดสภาพ

จนถึงตอนนี้ หวังกว่างเซิงถึงหัวเราะออกมาได้ในที่สุด “หลิวน้อย! นายนี่ของจริงเลย! นายไม่รู้หรอก เมื่อกี้ขบวนการแบบนั้น ฉันอยากกลับบ้านไปแล้ว! ไม่คิดเลยว่านายพูดประโยคเดียวก็เคลียร์พื้นที่ได้เลย! ฉันยอมนายหมดใจแล้ว!”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “คนที่ในใจมีผี ถึงจะกลัวผีครับ คนที่ไล่พวกเขาไปไม่ใช่ผม แต่เป็นผีในใจของแต่ละคนเอง”

“สมัยนี้ ต่อให้เป็นคนที่มีอำนาจอยู่ในมือแค่นิดหน่อย จะมีสักกี่คนที่ในใจไม่มีผี?” หวังกว่างเซิงถอนหายใจเบาๆ อย่างสะเทือนใจ แล้วพูด “ฉันรู้สึกว่าการที่เรามาหาฮั่วฉี่เซิงคราวนี้ คงไม่ราบรื่นแน่ ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา พวกเขาก็พยายามข่มขวัญเราครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ยังดีที่มีนายตัวประหลาดคนนี้!”

หลิวฝูเซิงจ้องประตูใหญ่ห้องทำงานของฮั่วเจิ้งหลง แล้วส่ายหน้า “ตอนนี้ผมอยากรู้จริงๆ ว่าไพ่ในมือของฮั่วเจิ้งหลงคืออะไร”

“ไพ่ในมือเหรอ?”

“ในเมื่อเขาคิดวางแผนมานานเพื่อจะกดผมให้อยู่หมัด ก็ต้องมีการเตรียมการที่รัดกุมแน่นอน ที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นแค่กับแกล้มเรียกน้ำย่อย ไพ่ในมือจริงๆ ของเขาน่าจะเป็นคนที่อยู่ในห้องทำงานเขาตอนนี้” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

สีหน้าของหวังกว่างเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “นายหมายความว่าคนที่เขากำลังพบอยู่ตอนนี้ ถึงจะเป็นการข่มขวัญที่แท้จริงที่เขาเตรียมไว้ให้เราเหรอ?”

พอดีกับตอนที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จู่ๆ ประตูห้องทำงานของฮั่วเจิ้งหลงก็เปิดออก!

จากนั้นในห้องก็มีเสียงหัวเราะร่าเริงดังออกมา “ท่านผู้บัญชาการหลี่เกรงใจเกินไปแล้วครับ! การแบ่งเบาภาระให้ตำรวจ สร้างประโยชน์ให้ประชาชน เดิมทีก็เป็นความรับผิดชอบต่อสังคมที่บริษัทใหญ่อย่างพวกเราพึงมีอยู่แล้ว! กลุ่มบริษัทว่านหลงของเราปฏิเสธไม่ได้เด็ดขาดครับ!”

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่ผมก็ยังต้องขอบคุณท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วและกลุ่มบริษัทว่านหลงอยู่ดี!”

พอได้ยินเสียงที่สอง หลิวฝูเซิงก็อดหรี่ตาเล็กน้อยไม่ได้ ส่วนหวังกว่างเซิงกลับลุกขึ้นยืนตรงและทำท่าวันทยหัตถ์โดยสัญชาตญาณ!

คนที่พูดก็คือหลี่เหวินป๋อ ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองเหลียวหนาน! เขามาอยู่ที่นี่ด้วย แถมยังเป็นแขกผู้มีเกียรติของฮั่วเจิ้งหลงอีก!

ตอนนี้ฮั่วเจิ้งหลงกับหลี่เหวินป๋อสองคนเดินออกมาจากห้องทำงานตามกันแล้ว ยังไงก็เป็นผู้ใหญ่ หลิวฝูเซิงจึงลุกขึ้นยืนเช่นกัน

หลี่เหวินป๋อเห็นทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะตกใจอยู่บ้าง “หลิวฝูเซิง? พวกคุณนี่…”

หวังกว่างเซิงทำความเคารพทันที แล้วพูด “รายงานท่านครับ! ผมกับหลิวฝูเซิงสองคนได้รับมอบหมายจากคณะทำงานเฉพาะกิจ ให้มาสอบถามสถานการณ์ที่กลุ่มบริษัทว่านหลงครับ!”

“ทราบแล้ว” หลี่เหวินป๋อพยักหน้า

ฮั่วเจิ้งหลงมองหลิวฝูเซิงและพวกอย่างแกล้งหยอก แล้วหัวเราะ “ที่แท้สหายทั้งสองมาหาผมนี่เอง คุณว่าจะลำบากไปทำไม มีปัญหาอะไรก็ให้ท่านผู้บัญชาการหลี่ถามผมโดยตรงไม่ได้เหรอ?”

หลี่เหวินป๋อส่ายหน้า “ท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วอย่าถือสา การทำคดีของฝ่ายตำรวจเรามีกระบวนการที่กำหนดไว้ บางคดีไม่จำเป็นต้องรายงานผม”

“โอ๊ย! ท่านผู้บัญชาการหลี่เข้าใจผิดแล้ว! เข้าใจผิดแล้ว! ผมไม่ได้ตำหนิท่านเลยนะครับ! การให้ความร่วมมือกับตำรวจเป็นหน้าที่ที่พลเมืองอย่างพวกเราพึงปฏิบัติ! สหายตำรวจมาสอบถามสถานการณ์กับผม ผมยินดีต้อนรับเป็นหมื่นเท่าครับ!” ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะ

ยังไม่ทันให้หลี่เหวินป๋อแสดงท่าที จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็ถาม “ท่านผู้บัญชาการหลี่กับคุณฮั่วเจิ้งหลงเป็นเพื่อนกันเหรอครับ?”

พอได้ยินคำถามนี้ หน้าของหวังกว่างเซิงก็ซีดขาวไปในพริบตา! คำถามนี้แหลมคมเกินไป นั่นเป็นถึงผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจประจำเมือง ผู้นำสูงสุดของกองตำรวจทั้งเมืองเหลียวหนาน! หลิวฝูเซิงตำรวจตัวเล็กระดับล่างสุด กลับกล้าถามผู้ใหญ่แบบนี้เหรอ? นี่มันจังหวะของคนที่ไม่อยากทำงานแล้วหรือไง?

หลี่เหวินป๋อกับฮั่วเจิ้งหลงสองคนก็ตะลึงงันไปเช่นกัน

ฮั่วเจิ้งหลงหรี่ตาเล็กน้อย ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่สังเกตได้ยาก เขาก็รู้สึกว่าหลิวฝูเซิงกำลังหาที่ตายเหมือนกัน

แต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงคือ หลี่เหวินป๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่ได้โกรธ และไม่ได้สะบัดแขนเสื้อจากไป หากพูดอย่างเรียบเฉยว่า “กลุ่มบริษัทว่านหลงมีแผนบริจาครถสายตรวจหนึ่งร้อยคันให้กองตำรวจเหลียวหนานของเรา ผมจึงมาที่นี่ในนามสำนักงานตำรวจประจำเมืองเพื่อแสดงความขอบคุณ เข้าใจแล้วหรือยัง?”

“เข้าใจแล้วครับ” หลิวฝูเซิงพยักหน้ายิ้ม

หลี่เหวินป๋อพูดโดยไม่แสดงอาการ “งั้นก็ทำงานต่อไป อีกอย่างท่านฮั่วงานยุ่ง ไม่ต้องมาส่งผมก็ได้”

พูดจบ หลี่เหวินป๋อก็หันหลังเดินออกจากประตูใหญ่ของพื้นที่รอไปเลย

ตอนนี้ในพื้นที่รอเงียบสงัดไปหมด!

หวังกว่างเซิงหน้ามึนงง ส่วนสีหน้าของฮั่วเจิ้งหลงกลับดูไม่ดีเลย!

เขาคิดยังไงก็คิดไม่ถึงว่าหลี่เหวินป๋อที่เป็นถึงผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจประจำเมือง จะตอบคำถามของหลิวฝูเซิงตำรวจตัวเล็กคนนี้จริงๆ! ในวงราชการ นี่แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้! หรือว่าหลิวฝูเซิงจะไม่ใช่แค่คนของท่านรองนายกเทศมนตรีเหอ แต่เขากับหลี่เหวินป๋อก็มีความสัมพันธ์กันด้วย?

สิ่งที่ทำให้ฮั่วเจิ้งหลงไม่พอใจยิ่งกว่าคือ การข่มขวัญหลิวฝูเซิงที่เขาเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กลับถูกสลายไปอย่างง่ายดายขนาดนี้!

จากนั้นฮั่วเจิ้งหลงก็พบว่าในพื้นที่รอไม่มีใครเหลืออยู่เลยสักคน เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันที “หลี่เหิง! เมื่อกี้แกไม่ได้บอกเหรอว่ามีคนมาหาฉัน? แล้วคนล่ะ?”

หลี่เหิงทำปากเบ้ทันที “ท่านฮั่วขอโทษด้วยครับ! ผู้มาเยือนพวกนั้น ทั้งหมด… ทั้งหมด…”

“ทั้งหมดมีธุระเลยกลับไปก่อนแล้วครับ” หลิวฝูเซิงรับคำของหลี่เหิงต่อ แล้วพูดกับฮั่วเจิ้งหลงด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม

ฮั่วเจิ้งหลงเข้าใจทันทีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของไอ้หลิวฝูเซิงคนนี้อีกแน่นอน! ดูท่าไอ้หนุ่มนี่จะรับมือยากกว่าที่คิดไว้มาก!

หลังความคิดแล่นวูบในใจ ฮั่วเจิ้งหลงก็เผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง “เฮอะๆ งั้นก็พอดีเลย! คุณตำรวจทั้งสองท่านไม่ได้มาสอบถามสถานการณ์กับผมหรอกเหรอ? เชิญข้างในครับ”

แต่จู่ๆ หลิวฝูเซิงกลับส่ายหน้า แล้วยิ้ม “ท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วเข้าใจผิดแล้วครับ พวกเรามาสอบถามสถานการณ์กับท่านประธานฮั่ว หรือก็คือคุณฮั่วฉี่เซิงพ่อของคุณ ไม่ใช่คุณ”

“คุณหมายความว่าผมไม่มีคุณสมบัติพอเหรอ?” สีหน้าของฮั่วเจิ้งหลงจมลงอีกครั้ง

อากาศระหว่างทุกคนแข็งตัวขึ้นมาอีกครั้ง!

คราวนี้ถึงคิวหวังกว่างเซิงที่แทบจะร้องไห้ วันนี้หลิวฝูเซิงเป็นอะไรไป? จำเป็นต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยเหรอ?

หลี่เหิงผู้อำนวยการสำนักงานก็พูดขึ้น “คุณตำรวจหลิว! แบบนี้คุณไม่ถูกแล้วนะครับ! คุณมาสอบถามสถานการณ์ที่กลุ่มบริษัทว่านหลงของเรา ปกติเราส่งผู้จัดการฝ่ายสักคนมาให้ความร่วมมือกับพวกคุณ ก็ถือว่าทำดีถึงที่สุดแล้ว! วันนี้ท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วของเราต้อนรับคุณด้วยตัวเอง คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ? ช่วงนี้ท่านฮั่วของเราเป็นคนบริหารบริษัทมาโดยตลอดเลยนะ!”

หลิวฝูเซิงดูเหมือนไม่ได้สังเกตว่าบรรยากาศไม่ดี เขายกมุมปากแล้วพูด “ผมไม่ได้มีเจตนาจะเล่นงานท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่ว และไม่ได้บอกว่าท่านฮั่วไม่มีคุณสมบัติพอ สิ่งที่ผมอยากบอกคือ เรื่องที่ผมมาสอบสวนวันนี้ นอกจากฮั่วฉี่เซิงประธานกรรมการแล้ว ไม่มีใครมีคุณสมบัติพอที่จะมาต้อนรับได้ครับ”

“คุณนี่!” ฮั่วเจิ้งหลงเกือบถูกหลิวฝูเซิงยั่วจนเลือดพุ่ง!

หากเป็นเวลาปกติ เขาต้องระเบิดขึ้นมาตรงนั้นแน่นอน ยังไงเสียในห้องทำงานของเขา ผู้บริหารระดับผู้อำนวยการกองที่ถูกเขาด่าจนเป็นลูกหลานมีนับไม่ถ้วน ไม่ต้องพูดถึงหลิวฝูเซิงตำรวจตัวเล็กคนหนึ่ง!

แต่พอนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับฮั่วฉี่เซิงผู้เป็นพ่อเมื่อคืน ฮั่วเจิ้งหลงก็สูดหายใจลึกแล้วพูด “ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ตอนนี้ก็ไปได้แล้ว ท่านประธานฮั่วไม่อยู่ที่บริษัท! หลี่เหิง ส่งแขก!”

พูดจบฮั่วเจิ้งหลงก็จะกลับเข้าห้องทำงาน

แต่ในเวลานี้เอง จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็พูดขึ้นอย่างเรียบเฉย “เดือนตุลาคมเมื่อห้าปีก่อน กลุ่มบริษัทว่านหลงพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ว่านหลงการ์เดน ชาวบ้านในพื้นที่ไม่ยอมย้ายออก คุณเป็นคนสั่งด้วยตัวเองให้จัดกลุ่มแก๊งอาชญากรรมบุกเข้าไปในชุมชนแออัดกลางดึกเพื่อรื้อถอนโดยใช้กำลัง ทำร้ายคนบาดเจ็บสามสิบกว่าคน ในนั้นบาดเจ็บสาหัสเจ็ดคน พิการสองคน! เดือนเมษายนเมื่อสามปีก่อน ที่ร้านคาราโอเกะลี่ตู คุณไปลวนลามนักศึกษาหญิงในห้องข้างๆ แล้วสั่งให้คนหักแขนหักขานักศึกษาชายห้าคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ พร้อมทั้งล่วงละเมิดนักศึกษาหญิงคนนั้นต่อหน้าคนทั้งหลาย! เดือนมิถุนายนเมื่อสามปีก่อน…”

“พอแล้ว!” ฮั่วเจิ้งหลงหันกลับมากะทันหัน จ้องหลิวฝูเซิงอย่างเคียดแค้น “อย่าพูดจาเหลวไหล! เรื่องพวกนี้ใครบอกคุณ!”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “เรื่องนี้คุณไม่จำเป็นต้องรู้! ผมถามคุณแค่ข้อเดียว ตอนนี้ผมมีคุณสมบัติพอที่จะพบฮั่วฉี่เซิงหรือยัง? ถ้ายังไม่มี ผมก็ได้แต่ใส่กุญแจมือคุณกลับสถานีตำรวจ แล้วให้เขามาพบผมที่สถานีตำรวจแทน!”