บทที่ 55 ชาเป็นอย่างไรบ้าง

คำพูดเหล่านี้ของหลิวฝูเซิงมีพลังสะเทือนมาก!

อีกทั้งดูเหมือนเขาจะไม่ได้ล้อเล่นด้วย เพราะยื่นมือไปคลำกุญแจมือที่เอวแล้ว!

พอเห็นว่ากุญแจมือกำลังจะถูกควักออกมา จู่ๆ ฮั่วเจิ้งหลงก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หลี่เหิง! ไปดูซิว่าท่านประธานฮั่วกลับมาหรือยัง อย่าไปถ่วงงานสอบสวนของสหายตำรวจ!”

หลี่เหิงชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบพยักหน้ารัวๆ “ผมไปเดี๋ยวนี้ครับ! คุณตำรวจหลิว ใจเย็นก่อนนะครับ! เมื่อกี้ผมเหมือนได้ยินคนบอกว่าท่านประธานกลับมาแล้ว ผมจะไปดูให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ไม่ต้องรบกวนให้ผู้อำนวยการหลี่วิ่งไปวิ่งมาหรอกครับ คุณพาเราไปห้องทำงานของท่านประธานก็พอ”

“นี่…”

หลี่เหิงมองไปที่ฮั่วเจิ้งหลง รอจนคนหลังกัดฟันพยักหน้า จึงพูด “ก็ได้ครับ! งั้นคุณตำรวจทั้งสองท่านเชิญตามผมมาครับ”

พอดีกับตอนที่หลิวฝูเซิงและพวกกำลังจะเดินออกไปนอกประตู จู่ๆ ฮั่วเจิ้งหลงก็ถาม “คุณตำรวจหลิว! ข่าวลือที่คุณพูดเมื่อกี้ ฮั่วเจิ้งเปียวเป็นคนพูดใช่ไหม? ไอ้หนุ่มนั่นเป็นลูกพี่ลูกน้องผม แต่สภาพจิตมีปัญหาอยู่บ้าง มักจะพูดจาเพ้อเจ้อ คุณอย่าไปเชื่อเขานะ!”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “ผมควรเชื่อใคร ไม่ต้องรบกวนให้ท่านฮั่วเป็นห่วงหรอกครับ”

หลังหลิวฝูเซิงและพวกจากไป ฮั่วเจิ้งหลงก็ต่อยหมัดหนึ่งลงบนประตูไม้จริง แล้วคำรามต่ำอย่างกัดฟัน “แม่ง! ไอ้ฮั่วเจิ้งเปียวคนโง่นั่น! กล้าขายฉันได้ด้วย!”

……

ความผิดที่หลิวฝูเซิงพูดเมื่อครู่ ย่อมเป็นของฮั่วเจิ้งหลงจริงๆ!

เพียงแต่ไม่ใช่ฮั่วเจิ้งเปียวเป็นคนพูด หากเป็นสิ่งที่ถูกเปิดเผยออกมาหลังจากคนตระกูลฮั่วรับโทษตามกฎหมายในชาติที่แล้วต่างหาก!

หลังจากเมื่อวานรู้ว่าฮั่วเจิ้งเปียวเป็นหลานของฮั่วฉี่เซิง หลิวฝูเซิงก็ตัดสินใจจับฮั่วเจิ้งเปียวกลับสถานีตำรวจทันที

ด้านหนึ่ง แบบนี้จะทำให้เขาสามารถพูดความผิดของคนตระกูลฮั่วออกมาได้อย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย สะดวกต่อการข่มขวัญตระกูลฮั่ว อีกด้านหนึ่งก็เป็นการลงโทษฮั่วเจิ้งเปียวที่ดีที่สุดด้วย นับจากนี้คนตระกูลฮั่วไม่เพียงจะไม่ปกป้องเขาอีก ตรงกันข้ามยังมีความเป็นไปได้สูงที่จะลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับเขาด้วย!

ตอนนี้หลิวฝูเซิงข่มฮั่วเจิ้งหลงได้สำเร็จแล้ว และในที่สุดก็ได้พบตัวจริงคือฮั่วฉี่เซิง

ฮั่วฉี่เซิงไม่ได้ออกไปข้างนอกแน่นอน เขาดื่มชาอยู่ในห้องทำงานของตัวเองมาโดยตลอด

หลังฟังรายงานจากเลขานุการ ฮั่วฉี่เซิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “ให้หลิวฝูเซิงเข้ามาเถอะ”

เลขานุการหันหลังออกไปนอกประตูทันที แล้วยิ้ม “เชิญคุณตำรวจหลิวเข้าไปค่ะ”

แต่พอดีกับตอนที่หลิวฝูเซิงกับหวังกว่างเซิงสองคนกำลังจะเดินเข้าห้องทำงานพร้อมกัน จู่ๆ เลขานุการก็ยกมือขึ้น แล้วพูด “ท่านประธานบอกว่า เชิญคุณตำรวจหลิวเข้าไปค่ะ”

สีหน้าของหลิวฝูเซิงเย็นลง

หวังกว่างเซิงรีบหัวเราะ “เฮอะๆ ถ้าเป็นแบบนี้ งั้นผมยังไม่เข้าไปก่อนก็ได้! พอดีผมปวดฉี่ ต้องเข้าห้องน้ำ หลิวน้อยนายเข้าไปคุยก่อนเลย ไม่ต้องรอฉัน!”

หมอนี่ถูกเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าทำเอากลัวไปแล้ว!

ต่อให้มีหลิวฝูเซิงอยู่ พวกเขาไม่เพียงไม่เสียเปรียบ แต่ยังทำให้ฝ่ายฮั่วเจิ้งหลงเสียเปรียบหนักด้วย แต่นั่นก็น่ากลัวอยู่ดี!

ทั้งผู้บริหารหน่วยงานต่างๆ ทั้งผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจประจำเมือง… ถ้าเข้าประตูไปแล้วเจอนายกเทศมนตรีอีกสักคน หัวใจของหวังกว่างเซิงคงรับไม่ไหว!

หลิวฝูเซิงเห็นดังนั้นก็ยิ้ม แล้วผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของฮั่วฉี่เซิงเลย

ต่างจากความหรูหราแบบเศรษฐีใหม่ในห้องทำงานของฮั่วเจิ้งหลง ห้องทำงานของฮั่วฉี่เซิงกลับประณีตงดงามมาก

แต่นี่ไม่ได้แปลว่าเงินที่ใช้ตกแต่งห้องทำงานนี้น้อย หลิวฝูเซิงรู้ว่าแค่โต๊ะชาไม้มะเกลือขนาดใหญ่ตัวนั้นตัวเดียว ก็มีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งล้านขึ้นไปแล้ว!

ตอนนี้ฮั่วฉี่เซิงไม่ได้อยู่หลังโต๊ะทำงาน หากนั่งอยู่ตำแหน่งประธานของโต๊ะชา ชงชาด้วยสีหน้าสงบ

ตอนที่หลิวฝูเซิงเดินเข้าประตูมา เขาเงยหน้ามองแวบหนึ่ง แล้วยิ้ม “ได้ยินมานานแล้วว่าสำนักงานตำรวจประจำเมืองมีคนชื่อหลิวฝูเซิง วันนี้ได้เห็นตัวจริง สมแล้วที่เป็นคนหนุ่มผู้มีความสามารถ เชิญนั่งครับ”

“ชาไม่เลวนะครับ” หลิวฝูเซิงนั่งลงตรงข้ามฮั่วฉี่เซิงอย่างไม่เกรงใจ แล้วมองชาและชุดน้ำชาบนโต๊ะ

ฮั่วฉี่เซิงยิ้ม “ชาหอมย่อมรอเพียงแขกผู้ควรค่า”

หลิวฝูเซิงไม่ยืนยันและไม่ปฏิเสธ “ท่านประธานฮั่ว ปกติต้อนรับแขกผู้ควรค่าแบบนี้เหรอครับ? การจะพบคุณสักครั้ง ราวกับยากยิ่งกว่าไปอัญเชิญพระคัมภีร์ที่ชมพูทวีปเสียอีก”

ฮั่วฉี่เซิงหัวเราะลั่น “คุณตำรวจหลิวชมเกินไปแล้ว! การไปอัญเชิญพระคัมภีร์ที่ชมพูทวีปคือการไปพบพระพุทธเจ้าองค์จริง ผมเป็นเพียงคนแก่กระจอก จะกล้าเรียกตัวเองว่าพระพุทธเจ้าองค์จริงได้ยังไง? เกินตัวผมไปมากแล้ว!”

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “ท่านประธานฮั่วเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้บอกว่าคุณคือพระพุทธเจ้าองค์จริง เพียงแต่จะบอกว่าปีศาจภูตผีใต้บังคับบัญชาคุณนั้น มีเยอะเหลือเกิน”

คำพูดนี้รับต่อไม่ได้แล้ว รอยยิ้มของฮั่วฉี่เซิงจึงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

ส่วนหลิวฝูเซิงยังคงเรียบเฉยราวสายลม เขาหยิบถ้วยกลางขึ้นมารินชาให้ตัวเองราวกับเป็นบ้านตัวเอง จิบหนึ่งอึกแล้วชม “ชาไม่เลวจริงๆ ด้วย!”

ฮั่วฉี่เซิงสูดหายใจลึก แล้วพูด “วันนี้คุณตำรวจหลิวมาที่นี่ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรครับ?”

หลิวฝูเซิงวางถ้วยชาลง แล้วยิ้ม “เท่าที่ผมทราบ ท่านประธานฮั่วตั้งตัวได้ตอนอายุห้าสิบกว่า จนถึงตอนนี้ก็เกือบสิบปีแล้ว แต่ก่อนตั้งตัวได้ คุณทำงานรับเหมาก่อสร้างมาโดยตลอด พูดกันตรงๆ ก็คือหัวหน้าผู้รับเหมารายเล็ก อีกทั้งระดับการศึกษาของคุณก็ไม่สูง เหมือนว่าประถมยังไม่จบด้วยซ้ำ?”

“ตกลงคุณจะพูดอะไรกันแน่?” ฮั่วฉี่เซิงขมวดคิ้ว

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “ก็ไม่มีอะไรครับ ผมแค่สะเทือนใจว่าพลังของเงินตรานี่ยิ่งใหญ่จริงๆ! ชายลูกทุ่งห้าวหาญที่เดิมทีในอกไม่มีหมึกสักหยด พอมีเงินขึ้นมา ก็สามารถพลิกร่างกลายเป็นผู้มีรสนิยมที่ต้มชาชิมชา เปิดปากมาก็มีแต่บทกวีตำราได้”

“แกอวดดี!” ฮั่วฉี่เซิงทุบโต๊ะ!

เขาใช้ชีวิตแบบลูกทุ่งบ้านป่ามาค่อนชีวิต ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องห้ามที่สุดก็คือการที่คนอื่นพูดว่าเขาเป็นเศรษฐีใหม่ที่ไร้การศึกษา!

หลิวฝูเซิงไม่สะทกสะท้าน แถมยังพยักหน้ายิ้ม “นั่นแหละครับ! ท่านประธานฮั่วเดิมทีก็เป็นคนตรงไปตรงมาตามอารมณ์อยู่แล้ว จะไปแกล้งบ่มเพาะตนทำไมล่ะครับ? เป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น ใช้ชีวิตแบบนี้ถึงจะสบายใจ! เสแสร้งวางท่าไปมันเหนื่อยจะตายนะครับ!”

“แก!” ฮั่วฉี่เซิงโกรธจนหน้าดำคล้ำ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หลิวฝูเซิง! อย่าคิดว่าได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อของฮั่วเจิ้งเปียวมาบ้าง ก็จะทำตัวไม่เกรงกลัวอะไรต่อหน้าผมได้!”

หลังหลิวฝูเซิงจากไป ฮั่วเจิ้งหลงโทรหาฮั่วฉี่เซิงทันที แล้วบอกเรื่องทั้งหมดที่หลิวฝูเซิงกุมอยู่ในมือให้ฟัง!

เมื่อเผชิญกับความโกรธของฮั่วฉี่เซิง หลิวฝูเซิงกลับส่ายหน้ายิ้ม “คำให้การเหรอ? ฮั่วเจิ้งเปียวไม่ได้ให้คำให้การอะไรกับผมนี่ครับ? ท่านประธานฮั่วฟังใครมาครับ?”

ไม่มีคำให้การของฮั่วเจิ้งเปียวเหรอ?

ฮั่วฉี่เซิงชะงักไปหนึ่งจังหวะ แต่จากนั้นดวงตาก็หรี่ลง จู่ๆ ก็เปลี่ยนจากโกรธเป็นยิ้ม “เฮอะๆ คุณตำรวจหลิวพูดถูก ผมจำผิดไปเอง! ดูสมองผมสิ ไม่รู้ทำไมถึงชอบนึกถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องขึ้นมามั่วๆ! มาครับ เรามาดื่มชากัน!”

สมองของฮั่วฉี่เซิงย่อมไม่ได้โง่

ฮั่วฉี่เซิงรู้สึกว่าหลิวฝูเซิงกำลังใช้คำพูดสะกิดเขาว่า คำพูดเหล่านั้นของฮั่วเจิ้งเปียวจะกลายเป็นคำให้การก็ได้ หรือจะเป็นคำพูดเพ้อเจ้อก็ได้ ขึ้นอยู่กับท่าทีของเขาเท่านั้น!

ในเวลาเดียวกัน ฮั่วฉี่เซิงก็รู้ด้วยว่าหลิวฝูเซิงเป็นคนของเหอเจี้ยนกั๋ว ในเมื่อเป็นสุนัขจิ้งจอกด้วยกันทั้งคู่ ก็ไม่มีตัวไหนที่ไม่อยากกินเนื้อ! อีกทั้งจากการแสดงออกของหลิวฝูเซิงหลังมาถึงกลุ่มบริษัทว่านหลง ก็คู่ควรที่จะให้เนื้อมันๆ ชิ้นหนึ่งแก่เขาจริงๆ

“คุณตำรวจหลิวน่าจะเป็นคนที่ดื่มชาเป็นนะครับ ชาของผมนี้ ต่อให้ท่านรองนายกเทศมนตรีเหอดื่มแล้วก็ยังชมไม่ขาดปาก” ฮั่วฉี่เซิงพูดอย่างยิ้มแย้ม

หลิวฝูเซิงส่ายหน้ายิ้ม “ผมเป็นแค่ตำรวจตัวเล็กๆ จะกล้าเอามาเทียบกับท่านนายกได้ยังไงครับ? ชาของท่านประธานฮั่วอย่าให้เสียของเลยครับ ต้อนรับผมใช้ที่ด้อยกว่านี้หน่อยก็พอ”

ไอ้หนุ่มนี่รู้จักกาลเทศะ! ดูท่าเมื่อกี้ผมประมาทไปเอง ไอ้หนุ่มนี่ถึงได้ประชดผมขนาดนั้น!

ฮั่วฉี่เซิงคิดคำนวณในใจ แล้วยิ้มพูด “จะได้ยังไงล่ะ! ชาดีก็ต้องให้คนที่รู้จักมาชิม! คุณตำรวจหลิวเป็นคนรู้จักชา งั้นก็ต้องยกชาดีมาเสิร์ฟ! ถ้าชาดีแล้ว คำพูดของบางคนก็ย่อมน้อยลงเป็นธรรมดา! ใช่ไหมครับ?”

พอได้ยินประโยคนี้ ในใจของหลิวฝูเซิงก็อดหัวเราะเย็นไม่ได้ ท่านประธานฮั่วคนนี้กำลังจะติดกับแล้ว