บทที่ 56 ผมจะสอนให้เขารู้จักเป็นคน

จุดประสงค์ที่หลิวฝูเซิงมากลุ่มบริษัทว่านหลงครั้งนี้คือการตีหญ้าให้งูตื่น

แต่การตีหญ้าให้งูตื่นไม่ได้มีเพียงวิธีข่มขวัญอย่างเดียว บางครั้งการได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่าย แล้วค่อยเคาะข้างตีขอบ ก็บรรลุจุดประสงค์ได้เช่นกัน

หลิวฝูเซิงแลบลิ้นแล้วพูด “ชาของท่านประธานฮั่วดีจริงๆ ครับ! แต่วันนี้ผมมากับเพื่อนร่วมงาน จะให้ผมนั่งดื่มชาอยู่ตรงนี้ ส่วนเขาอยู่ข้างนอกดื่มลมตะวันตกเฉียงเหนือไม่ได้มั้งครับ?”

ฮั่วฉี่เซิงเข้าใจทันทีแล้วยิ้ม “คุณตำรวจหลิววางใจได้ ชาดีผมมีเหลือเฟือ! เดี๋ยวผมจะให้คนขนชาไปขึ้นรถให้พวกคุณ ส่วนคุณตำรวจอีกท่านก็มีเหมือนกัน เพียงแต่ปริมาณย่อมเอามาพูดวันเดียวกับคุณตำรวจหลิวไม่ได้”

“งั้นก็ขอบคุณมากครับ” หลิวฝูเซิงยิ้มอย่างพอใจ

ฮั่วฉี่เซิงชงชาไปพลาง ถามไปพลาง “ไม่ทราบว่าคุณตำรวจหลิวมาหาผมครั้งนี้ ต้องการสอบสวนสถานการณ์ด้านไหนของกลุ่มบริษัทว่านหลงครับ?”

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย “ท่านประธานฮั่วต้อนรับด้วยชาดี งั้นผมก็จะพูดตรงๆ เลย มีคนบอกผมว่ากลุ่มบริษัทว่านหลงเกี่ยวข้องกับคดีฉ้อโกงมูลค่ามหาศาลที่เกิดขึ้นในเมืองเหลียวหนานช่วงนี้! คุณรู้จักคดีนี้อยู่แล้ว กรมตำรวจประจำมณฑลให้ความสำคัญอย่างยิ่ง แม้แต่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะก็ขึ้นทะเบียนติดตาม! ในเมื่อมีเบาะแส ผมก็ต้องสืบเป็นธรรมดาครับ!”

ฮั่วฉี่เซิงแกล้งทำเป็นตกใจ “กลุ่มบริษัทว่านหลงของเราฉ้อโกงเหรอ? นี่มันเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดชัดๆ! คุณตำรวจหลิวก็รู้ กลุ่มบริษัทว่านหลงของเรามากกว่านี้ผมไม่กล้าพูด แต่สินทรัพย์ยังไงก็มีหลายพันล้าน! คดีฉ้อโกงคดีนั้นเงินเท่าไหร่กัน? แค่พันกว่าล้านเท่านั้น! ผมฮั่วฉี่เซิงคงไม่ถึงขั้นต้องเสี่ยงทำเรื่องผิดกฎหมายเพื่อเงินแค่นี้มั้งครับ?”

“ท่านประธานฮั่วอย่าเพิ่งตื่นเต้น! ที่จริงผมก็รู้สึกว่าเบาะแสนี้ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเหมือนกัน! แต่หน้าที่บังคับ ก็ไม่มีทางเลือก! ในเมื่อคุณบอกว่าไม่ใช่ ก็ต้องไม่ใช่แน่นอนครับ!” หลิวฝูเซิงยิ้ม

สีหน้าของฮั่วฉี่เซิงผ่อนคลายลงบ้าง แล้วยิ้ม “คุณตำรวจหลิวบอกผมได้ไหมว่าคำพูดเหล่านี้ใครเป็นคนพูด? นี่มันเป็นการใส่ร้ายกลุ่มบริษัทว่านหลงและตัวผมฮั่วฉี่เซิงนะ! ต่อให้ไม่เอาความ ผมก็ควรมีสิทธิ์รู้ใช่ไหมครับ?”

“เรื่องนี้…” หลิวฝูเซิงทำท่าลำบากใจอยู่บ้าง

ฮั่วฉี่เซิงยิ้ม “คุณตำรวจหลิวลองชิมชาที่ผมชงนี้ดูสิว่าเป็นยังไง? เรื่องหนึ่งก็เรื่องหนึ่ง ถ้าคุณดื่มแล้วถูกใจ ชาแบบนี้ผมจะให้คุณเพิ่มอีกต่างหาก”

ความหมายย่อมชัดเจนอย่างยิ่ง

แต่หลิวฝูเซิงกลับถอนหายใจแล้วพูด “ช่างเถอะครับ ชาแบบนี้ผมคงไม่กล้าเสพ แต่ท่านประธานฮั่วเป็นคนใจถึง ผมก็จะเผยเบื้องลึกให้ฟังหน่อย สายข่าวคนนี้ไม่ธรรมดา มีเส้นทางถึงเบื้องบน!”

“เบื้องบน? หรือว่าจะเป็น… คนของมณฑล?” ฮั่วฉี่เซิงชะงัก

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “ผมพูดได้แค่นี้แหละครับ! ท่านประธานฮั่วฟังแล้วก็แล้วกันไป อย่าบอกว่าผมเป็นคนพูดเด็ดขาดนะครับ!”

พูดพลางเขาก็ดูนาฬิกา แล้วลุกขึ้นยืน “เวลาก็พอสมควรแล้ว ผมยังต้องกลับไปเขียนรายงานการสอบสวนที่กอง ขอบคุณชาของท่านประธานฮั่วมากครับ ขอตัวก่อน!”

ฮั่วฉี่เซิงก็ไม่ได้รั้งไว้ เขาโค้งตัวเล็กน้อยแล้วพูด “งั้นผมไม่ไปส่งไกลนะครับ พอคุณตำรวจหลิวลงไปข้างล่าง จะมีคนขนชาไปขึ้นรถให้คุณเองครับ”

“เฮอะๆ งั้นก็ให้ท่านประธานฮั่วต้องเสียเงินแล้วครับ! อ้อใช่ แล้วเรื่องฮั่วเจิ้งเปียวหลานของคุณล่ะครับ?” หลิวฝูเซิงยิ้มถาม

ฮั่วฉี่เซิงพูดอย่างเรียบเฉย “น้องชายคนที่สองของผมจากไปเร็ว ฮั่วเจิ้งเปียวขาดการอบรมจากทางบ้าน คุณตำรวจหลิวอยากจัดการยังไงก็ได้ ขอแค่อย่าให้เขาพูดจาเพ้อเจ้ออีกก็พอ”

หลิวฝูเซิงพยักหน้าแล้วผลักประตูออกไป ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่สังเกตได้ยาก! การตีหญ้าให้งูตื่นครั้งนี้ เขาไม่เพียงจะทำให้ฮั่วฉี่เซิงกับเหอเจี้ยนกั๋วสองตัวนี้ตื่น แต่ยังจะทำให้ตัวที่ใหญ่กว่านั้นตื่นด้วย!

……

ลานจอดรถชั้นล่าง

หลี่เหิงพาบอดี้การ์ดของฮั่วฉี่เซิงมาวางลังไม้ใบหนึ่งไว้ในกระโปรงหลังรถของหลิวฝูเซิงกับพวกด้วยตัวเอง

“พวกเขาใส่อะไรไว้เหรอ?” หวังกว่างเซิงถามอย่างสงสัย

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “ชาครับ”

“ชาเหรอ?”

“ไม่งั้นล่ะ? หรือพี่คิดว่าจะเป็นเงินหนึ่งลัง?” หลิวฝูเซิงย้อนถาม

หวังกว่างเซิงหัวเราะเยาะ “ไปให้พ้นเลย! คนระดับฮั่วฉี่เซิง จะมาเฝ้าส่งเงินมากมายขนาดนั้นให้ตำรวจตัวเล็กอย่างพวกเราเหรอ? นอกจากสมองเขาจะน้ำเข้า!”

หลิวฝูเซิงยักไหล่ “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน… อ้อใช่ พี่หวัง เดี๋ยวขอยืมรถหน่อยนะครับ ผมจะไปเยี่ยมป้าสะใภ้ที่โรงพยาบาล”

หวังกว่างเซิงมองหลิวฝูเซิงอย่างลึกซึ้ง แล้วพูดด้วยความหวังดีอย่างจริงจัง “หลิวน้อย! มีคำหนึ่งที่ฉันคิดว่าควรบอกนาย พวกเราที่เป็นตำรวจ จะเสียหลักการเพราะบุญคุณเล็กน้อยของคนอื่นไม่ได้นะ! ชาหนึ่งลังถึงจะเงินไม่มาก แต่ถ้านายปล่อยฮั่วเจิ้งเปียวเพราะเรื่องนี้ ฉันจะดูถูกนายเลยนะ!”

“ถ้าเป็นเงินหนึ่งลังล่ะครับ?” หลิวฝูเซิงยิ้มถาม

หวังกว่างเซิงหัวเราะลั่น “ถ้าเป็นเงินหนึ่งลัง ฉันไปเป็นลูกบุญธรรมให้ฮั่วฉี่เซิงเลยก็ได้!”

……

ห้องทำงานประธานกรรมการของกลุ่มบริษัทว่านหลง ฮั่วฉี่เซิงยืนอยู่ริมหน้าต่างบานสูงจรดพื้น มองรถของหลิวฝูเซิงและพวกขับออกไป สีหน้าหม่นมืด

ฮั่วเจิ้งหลงยืนอยู่ข้างเขา แล้วถาม “พ่อ! พ่อว่าที่ไอ้หนุ่มนี่พูดเป็นความจริงเหรอ? เป็นฝีมือของฝ่ายโน้นจริงเหรอ? แต่คนของฝ่ายโน้นจะไปหาเขาทำไม?”

ฮั่วฉี่เซิงพูดด้วยเสียงเย็นชา “ถ้าไม่ใช่คนของฝ่ายโน้น ไอ้หนุ่มนี่จะรู้ได้ยังไงว่าคดีนี้พัวพันกับการต่อสู้ของสองขั้วอำนาจในมณฑล? ต่อให้เขาใจกล้าแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลต่อหน้าฉันแน่นอน!”

“งั้นตอนนี้เราจะทำยังไงครับ? บอกเรื่องนี้กับท่านนายกเหอไหม?”

“อย่าเพิ่งรีบ!” ฮั่วฉี่เซิงส่ายหน้า “ที่ผ่านมาเหอเจี้ยนกั๋วกดฉันไว้ตลอด ทำให้ฉันพูดกับท่านผู้ใหญ่เบื้องบนคนนั้นไม่ได้! คราวนี้กลับเป็นโอกาส แถมยังสืบภูมิหลังของไอ้หลิวฝูเซิงคนนี้ไปด้วยได้!”

ฮั่วเจิ้งหลงถามอย่างสงสัย “หลิวฝูเซิงไม่ใช่คนของเหอเจี้ยนกั๋วเหรอครับ?”

ฮั่วฉี่เซิงหัวเราะในลำคอ “เขาบอกว่าใช่ แล้วมันจะใช่จริงเหรอ? เหอเจี้ยนกั๋วให้บุญคุณกับหลิวฝูเซิงไปบ้างจริง แต่ฉันรู้สึกอยู่ตลอดว่าที่มาของไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดา! ไม่อย่างนั้นจะเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะได้ข่าวจากคนของฝ่ายโน้น? นี่ชัดเจนว่าคนของฝ่ายโน้นอยากยืมมือหลิวฝูเซิงมาเล่นงานฝ่ายเรา แล้วให้หลิวฝูเซิงได้ความดีความชอบไปบ้าง! อ้อ แล้วในลังนั้นแกใส่ไปเท่าไหร่?”

ฮั่วเจิ้งหลงยิ้ม “ไม่มาก สามร้อยครับ! ไอ้ฮั่วเจิ้งเปียวไอ้ไร้ค่านั่นก็มีค่าแค่นี้แหละ! อีกทั้งต่อให้มีคำให้การของมัน แต่ไม่มีพยานหลักฐานและผู้เสียหาย ตำรวจก็ทำอะไรผมไม่ได้อยู่ดี!”

“แค่สามล้านเองเหรอ?” ฮั่วฉี่เซิงพูดอย่างไม่พอใจ “ฉันบอกแกบ่อยๆ ว่าให้ใจกว้างหน่อย! เรื่องของฮั่วเจิ้งเปียวถึงจะไม่ใช่เรื่องอะไร แต่หลิวฝูเซิงคู่ควรที่จะดึงมาเป็นพวก! แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เขารับเงินของเราแล้ว ก็ลงเรือไม่ได้อีกแล้ว!”

……

หลิวฝูเซิงย่อมไม่ได้ขับรถไปโรงพยาบาล หลังจากหวังกว่างเซิงลงรถ เขาก็ขับวนอยู่ข้างนอกรอบหนึ่ง แล้วกลับมาที่สำนักงานตำรวจประจำเมืองอีกครั้ง

ที่ห้องควบคุมตัวของสำนักงานตำรวจประจำเมือง ลูกตาของซุนไห่ถลนกลมโต โกรธจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นมา!

“ฮั่วเจิ้งเปียว แกอย่าหยิ่งผยองเกินไป! อย่าคิดว่าฉันจัดการแกไม่ได้!” ซุนไห่เท้าสะเอวชี้ไปที่ฮั่วเจิ้งเปียวในห้องควบคุมตัว

ฮั่วเจิ้งเปียวหัวเราะเย็น “ตำรวจตัวเล็ก! แค่มึงก็กล้าบอกว่าจะจัดการกูเหรอ? กูแซ่ฮั่ว เป็นคนตระกูลฮั่วตัวจริงเสียงจริง! มึงไปถามดูสิ ในเหลียวหนานมีใครกล้าแหย่ตระกูลฮั่วของเราบ้าง! ไม่ใช่แค่มึง ยังมีไอ้ขยะที่ชื่อหลิวฝูเซิงอีก! รอกูออกไปเมื่อไหร่ กูจะให้พวกมึงคุกเข่าต่อหน้ากู แล้วหักนิ้วมือพวกมึงทีละนิ้วให้หมดเลย!”

เมื่อครู่นี้เอง ซุนไห่มาส่งข้าวเที่ยงให้ฮั่วเจิ้งเปียว แต่ไม่คิดว่าฮั่วเจิ้งเปียวจะคว่ำซุปทั้งชามลงบนหัวของเขาเลย!

ตำรวจในสำนักงานถึงจะมีเยอะ แต่ก็อย่างที่ฮั่วเจิ้งเปียวพูด นอกจากซุนไห่แล้ว ไม่มีใครอยากไปแหย่คนตระกูลฮั่ว ดังนั้นต่อให้หมอนี่จะบ้าบิ่นขนาดนี้ ก็ไม่มีใครพูดแทนซุนไห่

ซุนไห่โกรธจนลูกตาแดงก่ำ แล้วพูด “ไอ้แซ่ฮั่ว! แกก็ดีใจไปเถอะที่ตอนนี้อยู่ในสำนักงานตำรวจ! ถ้าอยู่ข้างนอกล่ะก็ ฉัน ฉันตีแกจนต้องหาฟันเกลื่อนพื้นแน่!”

“แค่มึงเนี่ยนะ ถ้าอยู่ข้างนอก กูฆ่ามึงไม่ตายเหรอ!” ฮั่วเจิ้งเปียวเบ้ปากพูดอย่างหยิ่งผยอง “อยากตีกูใช่ไหม? แม่งเข้ามาตีสิ! ไอ้ขยะ แม่งมึงมีน้ำยาไหมล่ะ!”

“ฉัน…” ซุนไห่โกรธจนตัวสั่น!

ในเวลานี้เอง ด้านหลังเขาก็มีเสียงเรียบๆ ของหลิวฝูเซิงดังขึ้น “เปิดประตู ผมจะสอนให้เขารู้จักเป็นคน”