บทที่ 57 ซุนไห่ที่ร้อนใจ

“อาจารย์ กลับมาแล้วเหรอครับ!” ซุนไห่ปาดซุปผักบนหน้าไปหนึ่งที แล้วหันมาพูดอย่างดีใจ

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “เปิดประตู”

ซุนไห่ลังเลเล็กน้อย “อาจารย์ แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ? ที่นี่คือสำนักงานตำรวจประจำเมือง ถ้าคนตระกูลฮั่วโวยวายขึ้นมา…”

พอเห็นหลิวฝูเซิงอีกครั้ง ไอ้ฮั่วเจิ้งเปียวคนนี้ก็ตกใจจนสั่นสะท้าน แต่จากนั้นเขากลับหยิ่งผยองขึ้นมาอีก “แกชื่อหลิวฝูเซิงใช่ไหม? แม่งจะมาขู่ใคร เมื่อวานทนายบอกกูแล้วว่าวันนี้จะให้แกปล่อยกูออกไปด้วยมือแกเอง! ตอนนี้แกรู้ความร้ายกาจของตระกูลฮั่วเราหรือยัง? ไอ้หมา!”

พอได้ยินคำนี้ ทุกคนที่อยู่แถวนั้นต่างขมวดคิ้วกันหมด!

พวกเขาไม่กล้าไปแหย่ตระกูลฮั่ว แต่ไม่ได้แปลว่าไม่รังเกียจคนตระกูลฮั่วที่อหังการเหิมเกริมเหล่านี้ คนแบบนี้ยังปล่อยได้อีก มันอัดอั้นเกินไป!

หลิวฝูเซิงไม่ได้อธิบาย เขามองไปที่ซุนไห่แล้วพูด “ยังไม่เปิดประตูอีก?”

“นี่… ก็ได้ครับ!” ซุนไห่ถอนหายใจยาว ควักกุญแจออกมา แล้วเดินมาเปิดประตู

แชะ!

ประตูเหล็กเปิดออก!

พอดีกับตอนที่ทุกคนคิดว่าหลิวฝูเซิงจะปล่อยฮั่วเจิ้งเปียว

หลิวฝูเซิงกลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวกะทันหัน แล้วอัดหมัดเข้าที่หน้าของฮั่วเจิ้งเปียวทันที!

“แก แม่งแกยังกล้าตีกูอีกเหรอ? แม่งแก…” ฮั่วเจิ้งเปียวถูกต่อยจนมึนหัวหมุน แล้วคำรามลั่น

ตุบ!

เขายังพูดไม่ทันจบ หมัดของหลิวฝูเซิงก็อัดเข้าที่หน้าเขาอีกครั้ง!

สำหรับสวะแบบนี้ หลิวฝูเซิงย่อมไม่ปรานี สองหมัดก็ตีเขาล้มลงกับพื้น จากนั้นก็คร่อมบนตัวเขา หมัดถล่มลงมาราวกับสายฝน!

ในห้องควบคุมตัวมีเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังขึ้นทันที เจ้าหน้าที่ตำรวจรอบข้างตะลึงงันกันหมด! ได้ยินมานานแล้วว่าหลิวฝูเซิงแห่งกองสืบสวนคดีอาญาบ้าบิ่น แต่ไม่คิดว่าจะโหดขนาดนี้! แต่พอมองสภาพที่ฮั่วเจิ้งเปียวร้องโหยหวน ทำไมในใจถึงสะใจอย่างนี้ล่ะ!

ซุนไห่ก็ตั้งสติได้เช่นกัน เขาวิ่งเข้าไปห้ามพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ “อาจารย์ อาจารย์! อย่าตีแล้วครับ ตีอีกเดี๋ยวเขาตาย…”

พร้อมกับที่พูด หมอนี่ก็เตะเข้าที่หน้าฮั่วเจิ้งเปียวไปหลายที เขาใส่รองเท้าหนัง ส้นรองเท้าแข็งเป๊ก เตะจนฟันของฮั่วเจิ้งเปียวกระเด็นออกมา!

ประมาณห้านาทีต่อมา ในที่สุดหลิวฝูเซิงก็เช็ดเลือดบนมือ แล้วเดินออกมาจากห้องควบคุมตัวอย่างช้าๆ

เขากวาดตามองตำรวจที่มามุงดูรอบข้าง แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “ทุกคนอย่าเข้าใจผิด เมื่อกี้ผู้ต้องหาจู่ๆ ก็เอาหัวโขกกำแพงเอง มีเจตนาจะขัดขืนการบังคับใช้กฎหมายด้วยวิธีทำร้ายตัวเอง ผมกับสหายซุนไห่จำเป็นต้องเข้าไปห้ามเขา”

ซุนไห่ก็พูดยิ้มร่า “ใช่ๆ! หมอนี่สมองคงมีปัญหา หน้าโขกจนเบี้ยวไปเลย พวกเราออกแรงเท่าวัวเก้าตัวเสือสองตัวถึงจะทำให้เขาสงบลงได้! ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจรอบข้างได้ยินดังนั้น ต่างพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วหัวเราะแยกย้ายกันไป

หลังประตูเหล็กถูกล็อกอีกครั้ง ซุนไห่ถึงพูดกับหลิวฝูเซิง “อาจารย์ คำพูดเมื่อกี้ เพื่อนร่วมงานในสำนักงานเราจะให้ความร่วมมือแน่นอน! แต่ยังไงตระกูลฮั่วก็มีทั้งเงินทั้งอำนาจ ถ้าพวกเขามาหาเรื่อง…”

ฮั่วเจิ้งเปียวที่ถูกตีจนหน้าบวมเป็นหัวหมูแล้ว นอนคว่ำอยู่บนพื้น แล้วกัดฟันพูด “ลุง ลุงใหญ่ของกูไม่ปล่อยพวกมึงไปแน่ พว พวกมึงพังหมดแน่!”

หลิวฝูเซิงไม่สนใจฮั่วเจิ้งเปียว เขายื่นกุญแจรถให้ซุนไห่แล้วพูด “ไปที่กระโปรงหลังรถของฉัน เอาลังไม้ใบนั้นไปลงบันทึกไว้เป็นหลักฐานที่นายด้วย! ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด!”

ซุนไห่พยักหน้าถาม “ในลังมีอะไรครับ?”

“เงิน ฮั่วฉี่เซิงให้มา” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

ซุนไห่หน้าตาตะลึงงัน แล้วรีบเดินจากไป

หลิวฝูเซิงถึงย่อตัวลง แล้วหัวเราะเย็นใส่ฮั่วเจิ้งเปียว “เมื่อเช้าผมเพิ่งไปพบลุงใหญ่ของคุณมา อยากรู้ไหมว่าเขาพูดอะไรกับผมบ้าง?”

“แก แกไปพบลุงใหญ่กูเหรอ?” ฮั่วเจิ้งเปียวชะงัก

หลิวฝูเซิงพูด “ฮั่วฉี่เซิงบอกว่าไอ้ไร้ค่าอย่างคุณ ไม่คู่ควรจะเป็นคนตระกูลฮั่ว”

ฮั่วเจิ้งเปียวสั่นสะท้านอย่างแรง แล้วตะโกนเสียงลั่น “ไม่! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ลุงใหญ่กูกับแม่กู ไม่มีทางไม่สนใจกูแน่นอน!”

“งั้นคุณก็ลองดูสิว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะมีคนตระกูลฮั่วสักคนมาเยี่ยมคุณไหม” หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ แล้วลุกขึ้นยืน เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

……

บนดาดฟ้าของสำนักงานตำรวจประจำเมือง ซุนไห่ทำปากเบ้พูดกับหลิวฝูเซิง “อาจารย์! อาจารย์รู้ไหมครับว่าในลังนั้นมีเงินเท่าไหร่? สามล้าน!”

หลิวฝูเซิงรู้ว่าสิ่งที่ทำให้ซุนไห่ตกใจไม่ใช่ตัวเลขนี้ แต่เป็นนัยลึกที่ตัวเลขนี้แทนอยู่ต่างหาก! เพราะการให้สินบนและรับสินบนก็มีกฎเกณฑ์ของมันเหมือนกัน!

เรื่องเล็กๆ ทั่วไป พันกว่าหยวนก็ถือว่าราคาสูงแล้ว หากจำนวนเงินถึงหมื่น โดยพื้นฐานล้วนเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง ถ้าเกินแสน นั่นย่อมเป็นคดีอาญาแน่นอน พลาดขึ้นมาก็เป็นเรื่องที่ต้องติดคุกแปดปีสิบปี! ถ้าถึงหลักล้าน โทษถึงหัวขาดก็เป็นไปได้!

หลิวฝูเซิงเกิดใหม่ในยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นเงินเดือนของข้าราชการทั่วไปหลายคนยังยากที่จะเกินพันหยวนด้วยซ้ำ!

ฮั่วฉี่เซิงลงมือครั้งเดียวก็ให้หลิวฝูเซิงสามล้าน นี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหน? แล้วหลิวฝูเซิงต้องจ่ายอะไรตอบแทน? รวมทั้งผลที่ตามมาหากไม่ทำตามข้อตกลงคืออะไร? ซุนไห่แทบจินตนาการไม่ออกเลย!

แต่หลิวฝูเซิงกลับยิ้มเรียบๆ “สามล้านเหรอ? วิสัยทัศน์ของคนตระกูลฮั่วยังคับแคบไปหน่อยนะ”

“นี่ยังคับแคบอีกเหรอ? มันเรื่องอะไรกันแน่ครับอาจารย์!” ซุนไห่ร้อนใจจนแทบคลั่ง เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเรื่องนี้ใหญ่แค่ไหน?

ในสายตาของหลิวฝูเซิง การให้แค่สามล้านนั้นวิสัยทัศน์ไม่ได้กว้างจริงๆ

ทุกเรื่องล้วนมีราคาของมัน ถึงหลิวฝูเซิงจะเป็นแค่ตำรวจตัวเล็กที่เพิ่งเข้าทำงาน แต่ในมือเขามีคำให้การของสายข่าว อีกทั้งยังมีความเป็นไปได้สูงว่ามีเส้นสายที่มณฑล เขาเชื่อว่าฮั่วฉี่เซิงเชื่อสนิทใจในเรื่องเหล่านี้

ตำแหน่งจะเล็กหรือใหญ่ไม่สำคัญ ขอแค่อยู่ในตำแหน่งที่เป็นกุญแจสำคัญ และถือสิ่งที่เป็นกุญแจสำคัญไว้ นั่นต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

เมื่อเทียบกับมูลค่าที่เกี่ยวข้องกับคดีนับพันล้าน เกณฑ์การกำหนดโทษที่จินตนาการไม่ถึง และเป็นคดีใหญ่ที่พัวพันกับผู้ใหญ่ระดับสูงมากมาย การใช้สามล้านดึงคนสำคัญคนหนึ่งมาเป็นพวก ก็ถือว่าไม่มากจริงๆ

เพียงแต่เรื่องเหล่านี้ หลิวฝูเซิงจะไม่อธิบายให้ซุนไห่ฟัง

เขายิ้มเรียบๆ “วันนี้ผมไปเคาะเตือนฮั่วฉี่เซิงมาหน่อย”

เรื่องนี้ซุนไห่ได้ยินมาบ้างแล้ว เป็นเพราะไอ้หวังกว่างเซิงปากโป้งเกินไป กลับมาถึงกองสืบสวนคดีอาญาก็เริ่มคุยโวทันที

“แต่ต่อให้เป็นแบบนั้น ฮั่วฉี่เซิงก็ไม่ใช่คนโง่ และยิ่งไม่ใช่คนที่จะข่มขวัญได้ง่ายๆ นะครับ!” ซุนไห่ยังคงไม่เชื่อ

หลิวฝูเซิงควักบุหรี่ออกมาจุด สูบไปหนึ่งอึกแล้วยิ้ม “นั่นต้องดูว่าคนที่ไปขู่เขาเป็นใครด้วย… รู้ไหมว่าทำไมผมถึงให้นายเอาเงินก้อนนี้ไปลงบันทึกเป็นหลักฐาน แล้วห้ามบอกใคร? เพราะในกองตำรวจมีไส้ศึกไงล่ะ”

“ไส้ศึกเหรอ?” ซุนไห่ชะงัก

หลิวฝูเซิงพูด “เมื่อวานผมพูดในที่ประชุมคณะทำงานเฉพาะกิจว่าผมกุมพยานหลักฐานสำคัญที่กลุ่มบริษัทว่านหลงเข้าร่วมการฟอกเงินไว้แล้ว เห็นได้ชัดว่าฮั่วฉี่เซิงรู้ข่าวนี้ทันที เขาถึงได้ยอมให้ผมเคาะเตือนอย่างเต็มใจ แล้วลากผมลงน้ำ”

คำอธิบายนี้ก็ยังถือว่าฟังขึ้น

ซุนไห่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเพิ่งเข้าใจ “ผมเข้าใจแล้วครับ! อาจารย์เล่นบทเจี่ยงกันขโมยจดหมายนี่เอง! อาจารย์จงใจให้ไส้ศึกปล่อยข่าวออกไป ทำให้ฮั่วฉี่เซิงต้องดึงอาจารย์มาเป็นพวก และการที่เขาดึงอาจารย์มาเป็นพวกนั่นเอง ก็พิสูจน์พอดีว่าเขาคือผู้ต้องสงสัยในคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานจริงๆ! เหนือชั้น! เหนือชั้นจริงๆ ครับ!”