บทที่ 58 แต่งหน้าแล้ว

หลิวฝูเซิงอดขำไม่ได้ “ไม่คิดเลยว่านายจะรู้เรื่องสามก๊กด้วย”

ซุนไห่เกาหัวยิ้มอย่างเขินๆ “คุณปู่ที่บ้านผม ชอบสามก๊กที่สุดเลยครับ”

ชอบสามก๊กที่สุดเหรอ?

จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา!

เขาพูดโดยไม่แสดงอาการ “พ่อนายก็เป็นผู้มีรสนิยมเหมือนกันนะ”

“ไม่ใช่พ่อผมครับ เป็น… เฮอะๆ อ้อใช่ อาจารย์ อาจารย์กับดอกไม้ประจำกรมตำรวจไป๋คบกันแล้วจริงเหรอครับ?” ซุนไห่พูดไปได้ครึ่งประโยคก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

หลิวฝูเซิงไม่เคยสอบถามภูมิหลังของซุนไห่ แต่ไม่ได้แปลว่าเขาไม่อยากรู้

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ภูมิหลังของซุนไห่ก็ไม่เล็ก แต่หลิวฝูเซิงกลับนึกไม่ออกเลยว่าชาติที่แล้วมีคนแบบนี้อยู่

ในความทรงจำของเขา ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้บริหารระดับเมืองหรือระดับมณฑลที่แซ่ซุน แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครตรงกับซุนไห่เลย เขาจึงลองหยั่งเชิงดูเล็กน้อยเมื่อครู่

ดูท่าซุนไห่จะปิดบังเรื่องภูมิหลังทางบ้านอย่างลึกซึ้ง หลิวฝูเซิงจึงไม่หยั่งเชิงต่อเสียเลย

“ทำไมถามแบบนี้ล่ะ?” หลิวฝูเซิงย้อนถาม

ซุนไห่ยิ้ม “ผมพบว่าสองวันมานี้ดอกไม้ประจำกรมตำรวจไป๋สวยขึ้นเรื่อยๆ เลยครับ!”

“หือ?” หลิวฝูเซิงงุนงงเล็กน้อย

ซุนไห่ทำสีหน้าเหมือนคนผ่านโลกมาแล้ว “ผู้หญิงน่ะ โดยเฉพาะเด็กสาวๆ พอได้รับการหล่อเลี้ยงจากความรักเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นสาวงามภูเขาน้ำแข็ง หรืองามจนจันทร์หลบดอกไม้อาย ก็ล้วนอดแต่งตัวไม่ได้ทั้งนั้น! นี่เรียกว่าสตรีแต่งกายเพื่อผู้ที่ตนพอใจ! เมื่อก่อนดอกไม้ประจำกรมตำรวจไป๋ไม่เคยแต่งหน้าเลย แต่เมื่อวานผมพบว่าเธอแต่งหน้าแล้ว ถึงสีจะอ่อนมากและไม่ได้ทาลิปสติก แต่ก็หนีสายตาผมไม่พ้น!”

พูดถึงตรงนี้ หมอนี่ก็ยิ้มกริ่ม แล้วขยิบตาถาม “อาจารย์ อีกสักพักผมควรจะเปลี่ยนไปเรียกดอกไม้ประจำกรมตำรวจไป๋ว่าคุณแม่ครูหรือยังครับ?”

“ถึงตอนนั้นฉันจะแจ้งนายเอง” หลิวฝูเซิงยกมุมปาก โดยไม่ตอบคำถามนี้ตรงๆ

แต่ในใจเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมา ไป๋รั่วชูแต่งหน้าเหรอ? ทำไมล่ะ?

ชายแก่อย่างหลิวฝูเซิงย่อมไม่คิดไปเองว่าไป๋รั่วชูแต่งหน้าเพราะเขา และไม่เชื่อว่าไป๋รั่วชูจะหาแฟนได้เร็วขนาดนี้ด้วย!

ในเมื่อเรื่องผิดปกติ ก็ย่อมต้องมีปีศาจ!

หลังคุยเล่นกับซุนไห่อีกสองสามคำ หลิวฝูเซิงก็ออกจากดาดฟ้า

ตอนลงบันได เขาลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ตัดสินใจไปดูที่ห้องเอกสารสักหน่อย

……

ในห้องเอกสาร ยังคงมีเพียงไป๋รั่วชูอยู่คนเดียวเหมือนเดิม

หลิวฝูเซิงเคาะประตูเบาๆ ไป๋รั่วชูเงยหน้า “มีธุระอะไร?”

หลิวฝูเซิงไม่ได้พูดอะไร หากจ้องมองใบหน้าของไป๋รั่วชูแล้วพิเคราะห์อย่างละเอียด

ใครก็ตามที่ถูกจ้องแบบนี้ย่อมรู้สึกอึดอัด ไป๋รั่วชูขมวดคิ้ว “นายมองอะไร? หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ?”

“ไม่มีอะไรครับ แค่รู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไปเยอะจากไม่กี่วันก่อน” หลิวฝูเซิงเบนสายตากลับ แล้วส่ายหน้ายิ้ม

ไป๋รั่วชูถลึงตาใส่เขา “เปลี่ยนไปยังไง?”

“คุณแต่งหน้า”

ประโยคนี้ไม่มีหัวไม่มีหาง ถ้าเป็นคนอื่นได้ยิน มีความเป็นไปได้สูงว่าจะงงเป็นหมอกคลุมหัว

แต่ไป๋รั่วชูกลับตะลึงงันไปหนึ่งจังหวะ แล้วพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “มีปัญหาอะไรเหรอ?”

หลิวฝูเซิงถอนหายใจ แล้วพูด “ช่วงนี้ผมมีเรื่องเยอะมาก แต่ผมไม่ได้ลืมเรื่องที่นัดกับคุณไว้ คุณใจร้อนเกินไปแล้ว”

ว่าด้วยเรื่องการอ่านผู้หญิง หลิวฝูเซิงเหนือกว่าซุนไห่ที่ยังเป็นเด็กหนุ่มมาก

ซุนไห่แค่พบว่าไป๋รั่วชูแต่งหน้า แต่แต่งอ่อนมาก ส่วนหลิวฝูเซิงมองแวบเดียวก็เห็นว่าไป๋รั่วชูแต่งเมกอัพชั้นรองพื้น

เมกอัพชั้นรองพื้นเป็นส่วนหนึ่งของการแต่งหน้า มีผลในการปกปิดริ้วรอย ปรับสีผิว และเพิ่มมิติให้ใบหน้า แต่เห็นได้ชัดว่าไป๋รั่วชูไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้ จุดประสงค์ที่เธอแต่งชั้นรองพื้นน่าจะมีเพียงข้อเดียว คือเพื่อความสะดวกในการแต่งหน้าให้เสร็จอย่างรวดเร็ว!

จังหวะการทำงานและการใช้ชีวิตของไป๋รั่วชูเรียบง่ายมาก แทบไม่เคยคบหาสมาคมกับใคร และแทบไม่ค่อยไปเดินเที่ยว

ดังนั้นจุดประสงค์ที่เธอทำแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพื่อออกไปเที่ยวหลังเลิกงาน และยิ่งไม่ใช่การไปเดตกับแฟน

เมื่อเป็นเช่นนี้ คำตอบก็แทบจะเรียกออกมาได้แล้ว ไนต์คลับตี้เหา!

ถึงหลิวฝูเซิงจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ไป๋รั่วชูก็ฟังออกแล้ว เพียงแต่ไม่ยอมรับ

“เรื่องของฉัน ฉันจัดการเอง” ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย แล้วพูดด้วยท่าทีเย็นชา

หลิวฝูเซิงพูด “ที่แบบนั้นไม่เหมาะกับผู้หญิง โดยเฉพาะคุณ”

ไป๋รั่วชูชะงัก เธอเบนสายตาไปมองที่อื่น “ฉันก็เป็นตำรวจเหมือนกัน”

“คุณเป็นผู้ดูแลห้องเอกสาร”

“นาย…”

ไป๋รั่วชูอึ้งไปหนึ่งจังหวะ เธอถลึงตาใส่หลิวฝูเซิงแล้วพูด “นายเองก็เป็นแค่บัณฑิตจบใหม่ที่ไม่ได้เรียนสาขาที่เกี่ยวข้องไม่ใช่เหรอ? นายเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาได้ ทำไมฉันจะทำสิ่งที่ฉันอยากทำไม่ได้?”

เด็กสาวคนนี้ทำไมถึงไม่ยอมฟังคำเตือนเลยนะ?

หลิวฝูเซิงกำลังจะพูดต่อ แต่จู่ๆ นอกประตูก็มีเสียงของหวังกว่างเซิงดังมา “หลิวน้อย! นายอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย! อย่าเพิ่งคุยกันเลย หัวหน้ากองต่งเรียกประชุมอยู่!”

ไป๋รั่วชูได้ยินดังนั้นก็ทอดสายตาลงต่ำ “นายไปทำงานเถอะ เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้”

หลิวฝูเซิงเห็นดังนั้นก็ได้แต่พยักหน้า แล้วไปที่ห้องทำงานของต่งขุยพร้อมกับหวังกว่างเซิง

ต่งขุยตามพวกเขามาเพื่อสอบถามสถานการณ์การสืบสวน “เมื่อกี้หวังน้อยเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฉันฟังแล้ว แกไปพบฮั่วฉี่เซิงคนเดียว พวกแกคุยอะไรกันบ้าง?”

หลิวฝูเซิงตอบ “ผมแค่เคาะเตือนฮั่วฉี่เซิงหน่อยครับ”

“เคาะเตือนเหรอ?” ต่งขุยเห็นได้ชัดว่าประหลาดใจกับคำที่หลิวฝูเซิงเลือกใช้

ฮั่วฉี่เซิงเป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองเหลียวหนาน หลิวฝูเซิงเคาะเตือนเขาได้ด้วยเหรอ?

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ถ้าเป็นเวลาปกติ ผมมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะไม่ได้แม้แต่จะเห็นหน้าฮั่วฉี่เซิง แต่บังเอิญเมื่อวานผมจับฮั่วเจิ้งเปียวหลานของฮั่วฉี่เซิงไว้ได้ และฮั่วเจิ้งเปียวก็ยังพูดเรื่องที่ฮั่วเจิ้งหลงทำผิดกฎหมายผิดวินัยออกมาบางส่วนด้วย”

เรื่องเหล่านี้หวังกว่างเซิงย่อมเล่าให้ต่งขุยฟังแล้ว

ต่งขุยหัวเราะ “ไอ้ฮั่วเจิ้งเปียวนี่เป็นตัวช่วยเทพจริงๆ! อ้อ แล้วเขาพูดอะไรบ้าง?”

หลิวฝูเซิงตอบ “พูดไม่มากครับ จุดประสงค์ที่เขาพูดเรื่องพวกนี้คืออยากขู่ผม ให้ผมรู้ว่าคนตระกูลฮั่วโหดแค่ไหน แต่คำพูดพวกนี้อย่างมากก็เป็นแค่พยานแวดล้อม ไม่ใช่หลักฐานเหล็ก ใช้ได้แค่เคาะเตือนและข่มขวัญคนตระกูลฮั่วเท่านั้น”

ต่งขุยพยักหน้า แล้วถามอีก “ได้ยินว่าเมื่อวานแกจับฮั่วเจิ้งเปียวเพราะจะช่วยลูกชายของเก๋อจิ้นจง แกกับเก๋อจิ้นจงนี่?”

หลิวฝูเซิงตอบ “ที่จริงเมื่อวานผมกำลังสะกดรอยตามเก๋อจิ้นจงอยู่ครับ ผมสงสัยว่าเขามีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นไส้ศึกในกองตำรวจของเรา”

“อะไรนะ!” ยังไม่ทันให้ต่งขุยพูด หวังกว่างเซิงก็เบิกตากว้าง แล้วพูดอย่างไม่อยากเชื่อ “หลิวน้อย! คำพูดนี้ของนายเกินไปแล้วนะ! หัวหน้าหมวดเก๋อเป็นถึงหัวหน้าพนักงานสืบสวนที่อาวุโสที่สุดในกองสองของเรารองจากหัวหน้ากองต่ง! เขาจะเป็นไส้ศึกได้ยังไง!”

หลิวฝูเซิงย้อนถาม “อาวุโส แล้วจะต้องไม่ใช่ไส้ศึกแน่นอนเหรอครับ?”

“แต่ว่า…”

“พอแล้ว! เรื่องนี้พักไว้ก่อน อย่าเพิ่งถกกัน!” ต่งขุยตัดบทสนทนาของทั้งสอง แล้วพูดกับหลิวฝูเซิง “ไม่ว่าการวิเคราะห์ของแกจะมีมูลหรือไม่ ก็ไม่ควรลงมือเองตามอำเภอใจ! คราวนี้ยกไป แต่ห้ามมีครั้งต่อไป!”

พูดจบ ต่งขุยก็เปลี่ยนเรื่อง กลับมาคุยเรื่องการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงในวันนี้อีกครั้ง

สามคนถกกันในห้องทำงานจนถึงเวลาเลิกงาน ถึงจะจบลงในที่สุด

หลิวฝูเซิงเพิ่งเดินออกจากห้องทำงานของต่งขุย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

คนที่โทรมาคือซ่งซานซือ พอสายต่อติด ในโทรศัพท์ก็มีเสียงหัวเราะของซ่งซานซือดังมา “หลิวน้อยเลิกงานหรือยัง? หาที่สักที่ เราไปคุยกันหน่อย”

คุยกันหน่อยเหรอ?

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก ดูท่าผลของการไปตีหญ้าให้งูตื่นที่กลุ่มบริษัทว่านหลงคราวนี้ เริ่มปรากฏแล้ว

“ได้เลยครับ ไนต์คลับตี้เหาเป็นไงครับ?” หลิวฝูเซิงพูดอย่างยิ้มแย้ม