บทที่ 60 ฉันคือบรรพบุรุษของแก

ในเวลาเดียวกัน ไป๋รั่วชูอยู่ในห้องส่วนตัวปลายทางเดิน สวมเสื้อรัดรูปสีดำและกระโปรงหนังสีดำ

ถึงการแต่งตัวแบบนี้จะยังห่างจากมาตรฐานของไนต์คลับตี้เหาอยู่มาก แต่นี่ก็เป็นขีดจำกัดของไป๋รั่วชูแล้ว และถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ยังทำเอาโหวเสี่ยวจฺวิน ผู้จัดการของไนต์คลับ น้ำลายแทบไหลอยู่ดี! เขาไม่เคยเห็นเด็กสาวที่สวยเท่าไป๋รั่วชูมาก่อนเลย!

ตอนที่ไป๋รั่วชูมาสมัครงาน เธอใช้นามแฝงว่าแซ่หลิว โหวเสี่ยวจฺวินจึงพูดด้วยความหวังดีอย่างจริงจัง “หลิวน้อย! เธอรู้ไหมว่าลูกค้าที่เธอตีเป็นคนสถานะแบบไหน? รู้ไหมว่าไนต์คลับของเราเสียเงินไปเท่าไหร่เพราะเรื่องนี้?”

“แล้วยังไงคะ?” ไป๋รั่วชูเห็นได้ชัดว่าไม่กินมุกนี้

โหวเสี่ยวจฺวินก็ไม่ถือสา เขาหัวเราะ “แต่เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือในเมื่อเธอมาทำงานที่ร้านเรา ก็ต้องเตรียมใจว่าจะถูกลูกค้าลูบคลำเอาเปรียบ! ลูกค้าที่มาร้านเรา มีใครบ้างที่ไม่ได้มาหาความสนุก?”

ไป๋รั่วชูส่ายหน้า “ตอนสมัครงาน ฉันบอกไว้แล้วว่าฉันนั่งร้องเพลงเป็นเพื่อนอย่างเดียว อย่างอื่นไม่ได้ทั้งนั้น”

“ได้ๆๆ! ฉันกลัวเธอแล้วได้ไหม?” โหวเสี่ยวจฺวินทำสีหน้าจนใจ แล้วถอนหายใจ “เธอทำแบบนี้ทำให้ฉันลำบากมากนะ แต่ใครให้ฉันรู้สึกว่ามีบุญวาสนากับเธอล่ะ? ตอนนี้คนของเรากำลังแก้เรื่องของลูกค้าอยู่ เธอออกไปข้างนอกไม่สะดวก นั่งพักตรงนี้ก่อน ดื่มน้ำสักแก้วพักผ่อนสักหน่อย”

พูดพลาง โหวเสี่ยวจฺวินก็หยิบแก้วสะอาดใบหนึ่ง รินน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว แล้วยื่นให้ไป๋รั่วชู

ไป๋รั่วชูลังเลเล็กน้อย แต่การเคลื่อนไหวทั้งหมดของโหวเสี่ยวจฺวินเป็นธรรมชาติลื่นไหล แก้วก็เป็นแก้วใหม่ ไม่มีจุดใดน่าสงสัยเลย

“ทำไม? แม้แต่น้ำที่ฉันให้ยังไม่ดื่มเหรอ? ถ้าเธอไม่ไว้ใจฉันจริงๆ งั้นก็ขอเชิญไปหางานที่ดีกว่านี้แล้วกัน” โหวเสี่ยวจฺวินแกล้งทำเป็นไม่พอใจ แล้วพูด

ไป๋รั่วชูส่ายหน้า “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”

พอเห็นไป๋รั่วชูรับแก้วน้ำไปแล้วจิบเบาๆ หนึ่งอึกเล็กๆ โหวเสี่ยวจฺวินก็หัวเราะ “นั่นแหละถูกต้อง! ระหว่างเพื่อนร่วมงาน ต้องไว้ใจกัน ถึงจะทำงานได้ดีนี่นา!”

ไป๋รั่วชูไม่ได้สนใจเขา

แต่โหวเสี่ยวจฺวินก็ไม่ร้อนใจ เขาหัวเราะเย็นแล้วยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ

เวลาผ่านไปทีละวินาที จู่ๆ ร่างของไป๋รั่วชูก็โงนเงนเล็กน้อย ความรู้สึกวิงเวียนถาโถมเข้าสู่สมองของเธอเป็นระลอก!

ในเวลานี้เอง เสียงหัวเราะเย็นของโหวเสี่ยวจฺวินก็ดังขึ้น “หลิวน้อย ตอนนี้เธอรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยใช่ไหม?”

“แก… ในน้ำที่แกให้ฉัน…” ไป๋รั่วชูถอยหลังไปครึ่งก้าว ทั้งตัวร้อนรุ่มขึ้นมากะทันหันจนทนไม่ไหว สายตาก็ค่อยๆ พร่ามัวลง! เธอรู้ว่าถูกวางแผนร้ายแล้ว! แต่โหวเสี่ยวจฺวินทำได้ยังไงกัน?

โหวเสี่ยวจฺวินหัวเราะเย็น “น้ำไม่มีปัญหาหรอก เพียงแต่แก้วในห้องนี้ ล้วนเคลือบยาชนิดหนึ่งที่เรียกว่าน้ำเชื่อฟังไว้ ต่อให้เธอเป็นสตรีบริสุทธิ์เด็ดเดี่ยว ขอแค่ดื่มเข้าไปนิดเดียว ก็ต้องเชื่อฟังอย่างว่าง่าย หรือกระทั่งร่านยิ่งกว่าหญิงสำส่อนที่สำส่อนที่สุดเสียอีก!”

“แก… ไร้ยางอาย!” ไป๋รั่วชูกัดฟันคำรามต่ำ แต่ทั้งตัวกลับไม่มีแรงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย!

สิ่งที่ทำให้เธอตกใจกลัวยิ่งกว่าคือ ตอนนี้เธอรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าคำพูดของโหวเสี่ยวจฺวินขัดขืนไม่ได้ และเกิดความคิดที่จะเชื่อฟังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว!

เห็นได้ชัดว่าไอ้โหวเสี่ยวจฺวินคนนี้ไม่ได้ใช้ "น้ำเชื่อฟัง" นี้เป็นครั้งแรก พอเห็นสีหน้าของไป๋รั่วชู เขาก็รู้ว่าจังหวะเหมาะแล้ว!

“หลิวน้อย เธอมาทำงานที่ร้านเรา ก็ควรจะรู้ว่าการอยากหาเงินมันไม่ง่ายขนาดนั้น! โดยเฉพาะผู้หญิง ถ้าไม่ยอมจ่าย จะมีผลตอบแทนได้ยังไง? เพราะฉะนั้น เธอคิดว่าเธอควรทำยังไงล่ะ?” โหวเสี่ยวจฺวินถามอย่างชักจูงทีละขั้นราวกับการสะกดจิต

“จ่าย…” ใบหน้างามของไป๋รั่วชูแดงระเรื่อ ราวกับเมามาย ดวงตาว่างเปล่าเล็กน้อย พึมพำอย่างงุนงง

“นั่นแหละ! อยากมีผลตอบแทน ก็ต้องยอมจ่าย! มานี่ ให้พี่ลองฝีมือเธอก่อน แล้วค่อยไปอยู่เป็นเพื่อนลูกค้า” โหวเสี่ยวจฺวินหมายตาความงามของไป๋รั่วชูมานานแล้ว ถึงจะรับปากว่าจะส่งให้ซ่งซานซือลูกค้ารายใหญ่คนนั้น แต่ก็อดใจไม่ไหวที่จะชิมก่อน!

พร้อมกับที่พูด เขาก็ปลดเข็มขัดออกแล้ว ส่วนไป๋รั่วชูที่ถูกยาควบคุมไว้ ก็เดินเข้าหาเขาอย่างเลื่อนลอยเช่นกัน!

ทันใดนั้น!

เสียงโครมดังสนั่น!

ประตูห้องส่วนตัวที่ล็อกไว้ ถูกแรงมหาศาลกระแทกเปิดออกทันที!

คนที่พุ่งเข้ามาย่อมเป็นหลิวฝูเซิงนั่นเอง!

“แม่งแกเป็นใค…”

ตุบ!

โหวเสี่ยวจฺวินที่ตกใจยังพูดไม่ทันจบ หลิวฝูเซิงก็เหวี่ยงเท้าเตะเข้าที่หน้าเขาทันที!

“ฉันคือบรรพบุรุษของแก!” หลิวฝูเซิงพูดจบ ก็คว้าที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วฟาดลงบนหัวของโหวเสี่ยวจฺวินทันที!

ตุบ! ตุบๆ!……

ไม่กี่ทีต่อมา โหวเสี่ยวจฺวินก็หน้าเลือดโชกไปหมด กอดหัวหดตัวอยู่บนพื้น แล้วร้องไห้ขอชีวิต “พี่! พี่ใหญ่อย่าตีแล้ว! อย่าตีแล้ว!”

หลิวฝูเซิงฟาดอีกหลายที จนกระทั่งโหวเสี่ยวจฺวินเริ่มชักกระตุกและพูดไม่เป็นคำแล้ว เขาถึงโยนที่เขี่ยบุหรี่ทิ้งไปข้างๆ แล้วหันไปเข้าห้องน้ำในห้องส่วนตัวเพื่อรองน้ำเย็นมาสาดใส่หน้าไป๋รั่วชูทันที!

แชะ!

ความเย็นของน้ำกระตุ้นให้ไป๋รั่วชูสั่นสะท้านอย่างแรง ในดวงตากลับมามีประกายอีกครั้ง!

“หลิวฝูเซิง? นายมาได้ยัง…” ไป๋รั่วชูเบิกตากว้าง มองหลิวฝูเซิงอย่างตะลึงงัน

หลิวฝูเซิงไม่ได้พูดอะไร เขาจับมือเธอดึงขึ้น แล้วหันหลังเดินไปทางประตู “ตามผมมาก่อน!”

ถึงเขาจะโกรธ แต่ก็ไม่ได้เสียสติ เสียงร้องโหยหวนของโหวเสี่ยวจฺวินย่อมดึงนักเลงรับจ้างของไนต์คลับมาในไม่ช้าแน่นอน! ถ้าถูกปิดล้อมอยู่ในห้องจะยุ่งยาก!

แต่เขาก็ไม่ได้เลือกที่จะหนีออกไปตรงๆ หากดึงไป๋รั่วชูกลับมาที่ห้องส่วนตัวที่ซ่งซานซืออยู่อีกครั้ง

ตอนเข้าประตู ซ่งซานซือกดพี่หลานลงไปแล้ว พอเห็นมือของหลิวฝูเซิงเปื้อนเลือดไปหมด แถมยังจูงมือเด็กสาวที่สวยจนไม่น่าเชื่อมาด้วย ซ่งซานซือก็ชะงักทันที “น้องชาย นี่มัน?”

“คุณ ออกไป!” หลิวฝูเซิงกวาดตามองพี่หลาน

พี่หลานที่สายตาเลื่อนลอยตื่นขึ้นมาทันที เธอรีบดึงกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งออกไป

ซ่งซานซือก็จัดเสื้อผ้าตัวเองเล็กน้อย แล้วขมวดคิ้วมองหลิวฝูเซิง

“เมื่อกี้ผมตีไอ้ชั่วคนหนึ่ง หมอนั่นวางยาเธอ” หลิวฝูเซิงจูงมือไป๋รั่วชูนั่งลงห่างจากซ่งซานซือ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไป๋รั่วชูปล่อยให้หลิวฝูเซิงจูงมือไว้ ใบหน้างามแต้มด้วยสีแดงระเรื่อ เธอไม่รู้ว่าหลิวฝูเซิงต้องการทำอะไร และทำไมถึงไม่ออกไป รู้แค่ว่าความรู้สึกที่ได้ถูกจูงมือแบบนี้ตลอด มันช่างดีเหลือเกิน

ซ่งซานซือเงียบไปหลายวินาที จู่ๆ ก็หัวเราะลั่น “ผมนึกว่าเรื่องอะไร? น้องชายตื่นเต้นเกินไปแล้วมั้ง? ด้วยสถานะของคุณกับผม ขอแค่ไม่ตีคนนั้นจนตาย ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรทั้งนั้น! ว่าแต่ นี่คุณเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงามเลยนะ!”

“คนที่ผมตี คือผู้จัดการที่นี่ครับ”

“อะ อะไรนะ! คุณตีผู้จัดการของไนต์คลับตี้เหาเหรอ?” ซ่งซานซือถึงตระหนักในที่สุดว่าเรื่องเริ่มร้ายแรงแล้ว

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย “เธอก็คือเด็กสาวที่พี่หลานพูดถึงนั่นแหละครับ”

คราวนี้ซ่งซานซือถึงเข้าใจ ที่แท้การที่หลิวฝูเซิงจะไปดูการปรับพฤติกรรม ไม่ใช่ไปเปิดหูเปิดตา แต่ไปตีคนต่างหาก!

“คนของไนต์คลับตี้เหาขึ้นชื่อเรื่องมือดำใจโหด! คุณกลับมาหาผมนี่ถูกแล้ว ขอผมโทรศัพท์ก่อน!” หลังครุ่นคิดเล็กน้อย ซ่งซานซือก็ควักโทรศัพท์ออกมา

……

ประมาณห้านาทีต่อมา นอกประตูห้องส่วนตัวของพวกเขาก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกอย่างดุร้ายดังขึ้น!

“แม่ง! ตีกูแล้ว ยังกล้าอยู่ในร้านของกูอีกเหรอ? แม่งคิดว่ากูไม่กล้าฆ่าพวกมึงจริงๆ เหรอ!”

โครม!

ประตูห้องส่วนตัวถูกเตะเปิดออก!

โหวเสี่ยวจฺวินที่พันผ้าพันแผลบนหัวและหน้าเลือดโชก ถือมีดพร้าพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก! ด้านหลังตามมาด้วยชายร่างกำยำหน้าตาโหดเหี้ยมราวอสูรหลายคนที่ถือมีดพร้าและสวมเสื้อยืดสีดำ!