บทที่ 61 หลัวเหายมบาล

โหวเสี่ยวจฺวินกวาดตามองคนทั้งสามในห้องส่วนตัว สุดท้ายก็หยุดสายตาไว้ที่ซ่งซานซือ “เจ้านายซ่ง! อย่าโทษที่วันนี้ผมโหวเสี่ยวจฺวินไม่ให้หน้าคุณ! วันนี้ต่อให้เทพเจ้าองค์ไหนมาก็ใช้ไม่ได้! เรื่องนี้คุณจัดการไม่ได้!”

ตอนนี้สีหน้าของซ่งซานซือสงบลงแล้ว เขายิ้มย้อนถาม “ผมจัดการไม่ได้เหรอ?”

โหวเสี่ยวจฺวินได้ยินดังนั้น ในดวงตาก็มีแววโหดเหี้ยมวาบขึ้นมาทันที “พูดแบบนี้ คุณจะปกป้องไอ้เด็กเวรนี่งั้นสิ? งั้นก็อย่าโทษผมที่ไม่เกรงใจ!”

ซ่งซานซือถอดแว่นตาออกมาเช็ด แล้วส่ายหน้ายิ้ม “ผู้จัดการโหวเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้จะปกป้องเขา แต่กำลังช่วยคุณต่างหาก ถ้าคุณลงมือจริงๆ คนที่จะเสียใจคือคุณ”

“ผมจะเสียใจเหรอ? แม่งพูดละเมออะไรอยู่! ไม่ดูด้วยว่านี่เป็นถิ่นของใคร!”

โหวเสี่ยวจฺวินหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ใช้มีดพร้าชี้ไปที่หลิวฝูเซิง “ไอ้เด็กเวร! แม่งคุกเข่าคลานมาหากูเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นกูฟันมึงตาย! แล้วก็อีนี่ ผู้หญิงที่กูอยากเล่น แม่งไม่มีคนไหนที่กูเล่นไม่ได้! มาคุกเข่าด้วยกันเลย!”

ตอนนี้หลิวฝูเซิงกับไป๋รั่วชูยังคงจับมือกันนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าของทั้งสองคนหนึ่งล้อเลียนหนึ่งเย็นชา ไม่มีใครเอาโหวเสี่ยวจฺวินและพวกมาใส่ใจเลย

โหวเสี่ยวจฺวินเห็นว่าคำขู่ของเขาใช้ไม่ได้ผล ก็อดโกรธไม่ได้ “แม่ง! คิดว่ากูพูดเหมือนตดใช่ไหม? ฟันมันให้กู!”

คำสั่งเดียว!

นักเลงชุดดำเหล่านั้นก็ถือมีดพร้าจะพุ่งเข้ามา!

หลิวฝูเซิงวางมือแตะที่เขี่ยบุหรี่ข้างตัวไว้หลวมๆ ส่วนไป๋รั่วชูก็ใช้หางตามองขวดเหล้านอกที่อยู่ไม่ไกล ส่วนไอ้ซ่งซานซือนั้น อย่าดูว่าเมื่อกี้ทำท่าสงบนิ่ง แต่ตอนนี้กลับถอยหดไปข้างหลังเลย

พอดีกับจังหวะที่เส้นผมกั้นพันชั่ง!

จู่ๆ ที่ประตูก็มีเสียงคำรามดังขึ้น “แม่งหยุดกันให้หมด!”

เสียงนี้มีพลังข่มขวัญมาก โหวเสี่ยวจฺวินสั่นสะท้านทันที นักเลงเหล่านั้นก็หยุดการเคลื่อนไหวกันหมดในทันที!

“พี่เหา!” นักเลงที่อยู่แถวนั้นต่างโค้งตัวเล็กน้อยทักทาย

โหวเสี่ยวจฺวินก็รีบโค้งตัวเช่นกัน “พี่เหา ทำไมคุณมาที่นี่ล่ะครับ…”

คนที่เดินเข้ามาคนนี้ สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก คล้องสร้อยทองเส้นใหญ่ หน้าตาบูดบึ้งดุร้าย เขาคือหลัวเหา เจ้าของไนต์คลับตี้เหา ที่คนในยุทธภพเรียกกันว่า "หลัวเหายมบาล" นั่นเอง!

เขามองโหวเสี่ยวจฺวินแวบหนึ่ง “บาดเจ็บไม่เบาเลยนี่”

โหวเสี่ยวจฺวินกัดฟันพูดทันที “พี่เหา! คนที่ตีผมคือไอ้เด็กเวรนี่แหละ! วันนี้ผมต้องสับมันแปด…”

เพียะ!

ยังพูดไม่ทันจบ หลัวเหาก็สะบัดมือกลับตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด!

ฝ่ามือนี้ตบจนโหวเสี่ยวจฺวินงุนงงไปทันที “พี่เหา คุณนี่?”

หลัวเหาหัวเราะเย็นในลำคอหนึ่งครั้ง ก้าวเดินมาที่หน้าซ่งซานซือ แล้วยิ้ม “น้องซ่ง! คนข้างล่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ล่วงเกินคุณกับเพื่อนคุณ ขอโทษด้วยนะ!”

ตอนนี้ซ่งซานซือวางท่าเรียบร้อยแล้ว เขาพยักหน้ายิ้ม “ไม่เป็นไร แค่ความเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้น รบกวนให้เจ้านายหลัวมาถึงที่เลย”

แค่สองประโยคสั้นๆ โหวเสี่ยวจฺวินก็เข้าใจทุกอย่างทันที!

ที่แท้ไอ้เจ้านายซ่งที่ใส่แว่นคนนี้ ไม่เพียงรู้จักกับหลัวเหาเจ้านายของเขา แต่แม้แต่หลัวเหาก็ยังต้องเกรงใจเขาสามส่วน! ที่มาของคนคนนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน!

ถ้าเป็นแบบนี้ การที่เขาโดนซ้อมไปเมื่อกี้ ไม่เท่ากับโดนฟรีหรือไง?

ตอนนี้หลัวเหาหันไปมองโหวเสี่ยวจฺวิน “พวกแกยังไม่ไสหัวไปอีก?”

โหวเสี่ยวจฺวินอัดอั้นอยู่ในใจ เขาจ้องหลิวฝูเซิงอย่างเคียดแค้นแวบหนึ่ง แล้วจะหันหลังเดินจากไป

แต่เขาคิดเรื่องง่ายเกินไป เขารู้สึกอัดอั้น แต่กลับไม่คิดว่าหลิวฝูเซิงก็ไม่ได้เตรียมจะปล่อยเขาไปเหมือนกัน!

“ผู้จัดการโหวใช่ไหมครับ? รอสักครู่” หลิวฝูเซิงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม แล้วพูด

การกระทำนี้ทำให้หลัวเหาและพวกชะงักไปทันที ต่างหันมามองหลิวฝูเซิงกับไป๋รั่วชูสองคน

โหวเสี่ยวจฺวินหยุดฝีเท้า แล้วกัดฟันถาม “แกยังจะเอายัง… อ๊าก!”

ตุบ! เพล้ง!

ขวดบรั่นดีชั้นดีขวดหนึ่ง ฟาดลงบนหัวของโหวเสี่ยวจฺวินอย่างแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ขวดเหล้าแตกกระจายตรงนั้น โหวเสี่ยวจฺวินกอดหัวกลิ้งไปมาบนพื้น ร้องโหยหวนไม่หยุด!

แต่คนที่ลงมือไม่ใช่หลิวฝูเซิง หากเป็นไป๋รั่วชู!

เธอโยนขวดเหล้าครึ่งท่อนในมือลงพื้น แล้วพูดอย่างเย็นชา “สวะ”

ภาพนี้ทำเอาทุกคนตะลึงงันไปหมด! เด็กสาวคนนี้เป็นใคร? ว่าแล้วก็ลงมือเลย แถมยังลงมือหนักขนาดนี้!

สีหน้าของหลัวเหาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เรื่องพูดกันเข้าใจแล้วยังลงมืออีก พวกคุณไม่เอาผมหลัวเหามาไว้ในสายตาเลยหรือไง?”

ไป๋รั่วชูมองหลัวเหาอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไร

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ผมจำเป็นต้องเอาคุณมาไว้ในสายตาด้วยเหรอ?”

ประโยคนี้ไม่ต่างอะไรกับการแหย่รังต่อ!

ลูกน้องของหลัวเหาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถลึงตากันหมด แม้แต่สีหน้าของซ่งซานซือก็ซีดขาวไปด้วย! ไอ้หลิวฝูเซิงนี่เป็นอะไรไป? ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจแม้แต่การรู้จักโลกรู้จักคนขั้นพื้นฐานที่สุดใช่ไหม!

หลัวเหากับหลิวฝูเซิงสบตากัน แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา “คนหนุ่ม รู้ไหมว่าผมเป็นใคร?”

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “หลัวเหา คนในวงการเรียกว่าหลัวเหายมบาล ใจโหดมือฉกาจ ได้ยินว่าชีวิตคนที่อยู่ในมือมีมากกว่าหนึ่ง ขึ้นชื่อว่ากินได้ทั้งสายขาวสายดำในเหลียวหนาน ไม่มีเรื่องอะไรที่คุณแก้ไม่ได้ แค่เรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับคุณอย่างเดียว กองสืบสวนคดีอาญาของเราก็มีเต็มตู้เอกสารหนึ่งตู้แล้ว ผมจะไม่รู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นใคร?”

“คุณเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาเหรอ!” แววตาของหลัวเหาวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง จู่ๆ ก็หันไปมองซ่งซานซือ

ซ่งซานซือเห็นดังนั้นก็ไม่วางท่าแล้ว เขารีบลุกขึ้นยืน แล้วยิ้ม “น้องหลิวอย่าพูดแล้ว! เป็นความเข้าใจผิดกันทั้งนั้น! เราเป็นเพื่อนกันทั้งหมด ให้หน้าผมสักหน่อย นั่งลงคุยกันเถอะ!”

เห็นได้ชัดว่าหลัวเหารู้สถานะที่แท้จริงของซ่งซานซือ เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วนั่งลงเป็นคนแรก จากนั้นก็โบกมือให้ลูกน้องในห้อง

รอจนนักเลงหามโหวเสี่ยวจฺวินที่ครวญครางออกไปแล้ว หลิวฝูเซิงถึงจูงไป๋รั่วชูมานั่งลงตรงข้ามหลัวเหา

“เธอยังอยู่ที่นี่ทำไม?” หลัวเหาเหลือบมองไป๋รั่วชู

ซ่งซานซือก็หัวเราะ “นั่นสิหนู ที่นี่ไม่มีเรื่องของเธอแล้ว เธอไปเถอะ”

“เธอไปไม่ได้ครับ” จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็ยื่นมือโอบเอวบางของไป๋รั่วชู แล้วยิ้ม “ปล่อยให้สาวสวยขนาดนี้ไป ผมเสียดายครับ”

ไป๋รั่วชูก็ไม่คิดว่าไอ้หลิวฝูเซิงคนนี้จะอวดดีขนาดนี้ แถมยังฉวยโอกาสลูบคลำอีก เธอจึงจะดิ้นทันที แต่หลิวฝูเซิงกลับแกล้งทำเป็นสนิทสนม กระซิบข้างหูเธอเบาๆ “อยากสืบภูมิหลังหลัวเหา ก็ฟังผม”

จุดประสงค์ที่ไป๋รั่วชูมาไนต์คลับตี้เหาก็เพื่อสืบข่าวของหลัวเหา พอได้ยินประโยคนี้ เธอจึงไม่ขยับทันที! ยิ่งเพราะลมหายใจของหลิวฝูเซิงพัดใส่หูของเธอ ทำให้เธอหน้าแดงใจเต้นและอ่อนระทวยไปทั้งตัว

และการกระทำนี้ของหลิวฝูเซิงก็ย่อมเป็นวิธีคลายบรรยากาศที่ยอดเยี่ยม เมื่อครู่หลัวเหายังหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ แต่พอเหลือบเห็นป้ายเจ้าหญิงของไนต์คลับตี้เหาที่ติดอยู่บนตัวไป๋รั่วชู จู่ๆ ก็หัวเราะลั่นขึ้นมา “ฮ่าๆๆ! ไม่คิดเลยว่าสหายหลิวท่านนี้ ก็เป็นคนตรงไปตรงมาตามอารมณ์เหมือนกัน!”

ซ่งซานซือก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ เขาแอบชูนิ้วโป้งให้หลิวฝูเซิง

เป็นเพราะการกระทำชุดนี้ของหลิวฝูเซิงเป็นธรรมชาติเกินไป ยกสูงแต่วางเบา ขนาดตัวเขาซ่งซานซือเองก็ยังทำได้ไม่กลมกล่อมเป็นธรรมชาติขนาดนี้!

หลิวฝูเซิงโอบไป๋รั่วชู แล้วยิ้มเรียบๆ กับหลัวเหา “ผมกับพี่ซ่งมาที่นี่ ย่อมเพื่อมาผ่อนคลายอยู่แล้ว หรือเจ้านายหลัวคิดว่าผมมาจับคุณครับ?”