บทที่ 62 คนชงชาคือใคร

ประโยคนี้หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉยราวสายลม แต่มุมปากของหลัวเหากลับกระตุกเล็กน้อย

ซ่งซานซือรีบกลบเกลื่อนแล้วหัวเราะ “เฮอะๆ น้องหลิวของผมคนนี้ ชอบพูดเล่นน่ะครับ! วันนี้ผมเป็นคนนัดเขามา เดิมทีตั้งใจจะคุยกันเฉยๆ แต่ไม่คิดว่าจะก่อเรื่องยุ่งยากขนาดนี้! ผมขอปรับตัวเองหนึ่งแก้ว!”

เลขานุการคนสนิทของรองนายกเทศมนตรียังมีท่าทีถึงขนาดนี้ ทำเอาหลัวเหาจับทางสถานะของหลิวฝูเซิงไม่ถูกขึ้นมาทันที!

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นมาแก้วหนึ่งเช่นกัน “เหล้าแก้วนี้ให้น้องซ่งดื่มคนเดียวไม่ได้! ผมดื่มเป็นเพื่อนหนึ่งแก้ว! ถ้าน้องหลิวไม่รังเกียจ ก็ดื่มด้วยกันเลยไหม?”

ยังไม่ทันให้หลิวฝูเซิงเอ่ยปาก ซ่งซานซือก็ชิงพูดก่อน “เจ้านายหลัว! เหล้าแก้วนี้เราสองคนดื่มก็พอ น้องหลิวมีหน้าที่ติดตัว ไม่สะดวกดื่มเหล้าครับ! เฮอะๆ!”

ซ่งซานซือกลัวจริงๆ ว่าหลิวฝูเซิงจะยั่วโทสะหลัวเหาขึ้นมาอีก!

หลัวเหาเป็นคนบ้าระห่ำไม่กลัวตาย ถ้าพลิกหน้าขึ้นมาจริงๆ ต่อให้ยกเหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรีมาก็ข่มไม่อยู่!

แต่หลิวฝูเซิงกลับไม่เคยพูดจาอ่อนข้อ พูดอะไรออกมาสักคำก็ยัดคนจนอึ้งได้ทั้งนั้น! ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมาอีก ก็จะไม่มีทางเก็บกวาดได้เลย!

ยังดีที่คราวนี้หลิวฝูเซิงไม่ได้สวนหลัวเหา หากยกเครื่องดื่มตรงหน้าขึ้นมาอย่างยิ้มแย้ม แล้วพูด “ถ้าพี่ใหญ่หลัวไม่ถือสา ผมขอใช้เครื่องดื่มแทนเหล้า ดื่มกับคุณหนึ่งแก้วครับ”

หลัวเหามองซ่งซานซืออย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะพยักหน้า “ฮ่าๆ ดี! งั้นเราสามพี่น้อง ก็ดื่มแก้วนี้ให้หมดเลย!”

เหล้านอกทั้งแก้วถูกดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นหลัวเหาก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูด “ผมชอบนิสัยปากตรงกับใจของน้องหลิว! วันนี้มื้อเหล้านี้ผมเลี้ยงเอง! ต่อไปน้องต้องมาอุดหนุนที่ร้านผมบ่อยๆ นะ! ขอแค่น้องอยู่ในเหลียวหนาน ไม่ว่าเจอเรื่องอะไร มาหาผมได้เลย!”

หลิวฝูเซิงก็ยิ้มลุกขึ้นยืนเช่นกัน “ตกลงตามนั้นครับ ต่อไปคงต้องรบกวนอีกไม่น้อย”

“เรื่องเล็กน้อย!” หลัวเหาโบกมือ แล้วก้าวยาวๆ เดินออกจากห้องส่วนตัวไป

เขาเป็นกำลังเสริมที่ซ่งซานซือโทรตามมาอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะสงสัยในสถานะของหลิวฝูเซิงและอยากผูกมิตรไว้ เหล้าแก้วนี้เขาก็ขี้เกียจจะดื่มด้วยซ้ำ

ซ่งซานซือเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วหันไปยิ้มกับหลิวฝูเซิง “หลิวน้อย เมื่อกี้คุณทำเอาผมตกใจจะ…”

ตุบ!

จู่ๆ บนโซฟาข้างๆ ก็มีเสียงเบาๆ ดังขึ้น ปรากฏว่าร่างของไป๋รั่วชูเอียงลงแล้วล้มลงไป

หลิวฝูเซิงรีบเข้าไปดูอาการ

ซ่งซานซือขมวดคิ้วถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

หลิวฝูเซิงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูด “ไม่เป็นไรครับ ยาของไอ้โหวเสี่ยวจฺวินมันแรงเกินไป ฤทธิ์ที่ตามมาทีหลังเพิ่งขึ้น!”

ซ่งซานซือได้ยินดังนั้นก็หัวเราะอย่างคลุมเครือทันที “งั้นก็ยิ่งสมใจน้องพอดีเลยไม่ใช่เหรอ?”

หากไม่ใช่เพราะไอ้ซ่งซานซือคนนี้ยังมีคุณค่าอยู่ หลิวฝูเซิงคงตบหน้าเต็มแรงไปแล้ว สมใจพ่อแกสิ! พี่เป็นคนแบบนั้นเหรอ? ไอ้สวะที่แต่งตัวสุภาพเรียบร้อย!

“พี่ซ่งขับรถมาใช่ไหมครับ? ไปส่งเราหน่อยได้ไหม?” หลิวฝูเซิงผลักเรือตามน้ำ

ซ่งซานซือพยักหน้า “ไม่มีปัญหา พอดีที่นี่ค่อนข้างวุ่นวาย เราไปคุยกันบนรถ”

……

บนรถของซ่งซานซือ หลิวฝูเซิงนั่งเบาะหลัง ให้ไป๋รั่วชูหนุนตักของเขาไว้เพื่อไม่ให้กระเทือน

ซ่งซานซือหัวเราะ “คุณนี่ทะนุถนอมหญิงงามจริงๆ นะ”

“วันนี้พี่ซ่งตามผมมา ตกลงอยากพูดอะไรกันแน่ครับ?” หลิวฝูเซิงยกมุมปาก แล้วถามตรงๆ

ซ่งซานซือเข้าเรื่อง “ก็ไม่มีอะไรใหญ่โต แค่ได้ยินว่าวันนี้คุณไปกลุ่มบริษัทว่านหลง เลยอยากเตือนคุณสักสองสามคำ”

“เตือนเหรอครับ?”

“ใช่! ผมรู้ว่าฝ่ายตำรวจของพวกคุณสนใจแต่การสืบคดี แต่ในขณะที่สืบคดี ก็ต้องมีประสาทรับรู้ทางการเมืองด้วย และต้องมองที่ภาพรวมด้วย! กลุ่มบริษัทว่านหลงเป็นบริษัทดาวเด่นของเมืองเหลียวหนานเรา เป็นหนึ่งในนามบัตรของเมืองที่เหลียวหนานเอาไปอวดในระดับมณฑลได้! ทุกความเคลื่อนไหวของพวกคุณ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ภายนอกของทั้งเมืองเหลียวหนาน!”

หลิวฝูเซิงถูกคำพูดรักษาหน้าอันยืดยาวลื่นไหลของซ่งซานซือทำเอาขำ “พี่ซ่ง ถ้าคุณยังไม่พูดเนื้อๆ อีก ผมจะถึงบ้านแล้วนะครับ”

ซ่งซานซือยิ้มแห้ง “นี่แหละคือสิ่งที่ผมจะพูดไงครับ!”

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ อยากเล่นลูกไม้ก็อ้อมไปเรื่อยเถอะ ฉันไม่สนใจนายแล้ว!

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ก้มลงมองไป๋รั่วชูที่หลับสนิท แสงเงาจากนอกรถเคลื่อนผ่านใบหน้างามของเธอไม่หยุด งดงามราวกับงานศิลปะชิ้นหนึ่ง หญิงงามเช่นนี้ ก็ไม่เสียเปล่าที่ชายแก่อย่างฉันต้องมาวุ่นวายอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยควันดำหมอกพิษนานขนาดนี้

พอดีกับตอนที่เขากำลังชื่นชมหญิงงามที่หลับใหล ในที่สุดซ่งซานซือก็ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

“น้องหลิว บางคำผมไม่ควรพูด แต่ด้วยความสัมพันธ์ของเรา ผมก็อดพูดไม่ได้! คุณรู้ไหม? วันนี้คนของกลุ่มบริษัทว่านหลงโทรศัพท์ไปถึงศาลาว่าการเมือง ร้องเรียนคุณแล้วนะ!” ซ่งซานซือพูดด้วยความหวังดีอย่างจริงจัง

หลิวฝูเซิงหัวเราะเย็นในใจ แต่แกล้งทำเป็นประหลาดใจ “พวกเขาร้องเรียนผมเหรอ?”

ซ่งซานซือพยักหน้า “ใช่สิ! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านนายกเหอกดเรื่องนี้ไว้ด้วยตัวเอง เกรงว่าคืนนี้คนที่มาหาคุณคงไม่ใช่ผม แต่เป็นเจ้าหน้าที่สอบสวนของศาลาว่าการเมือง หรือฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง หรือกระทั่งคณะกรรมการตรวจสอบวินัยแล้ว!”

“ผมไม่เข้าใจครับ” หลิวฝูเซิงรู้ว่าซ่งซานซือกำลังทำเป็นลึกลับ แต่ก็ไม่แฉออกมา

ซ่งซานซือส่ายหน้ายิ้ม “ที่จริงผมเองก็คิดไม่ตกเหมือนกัน ตกลงคุณทำให้กลุ่มบริษัทว่านหลงโกรธได้ยังไง? วันนี้คุณไปพบฮั่วฉี่เซิง คุณพูดอะไรไปกันแน่?”

ประโยคที่ดูเหมือนพูดลอยๆ นี้ ต่างหากคือสิ่งที่ซ่งซานซืออยากถามจริงๆ!

มุมปากของหลิวฝูเซิงยกขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มเรียบๆ “ก็ไม่มีอะไรครับ แค่ผมจับฮั่วเจิ้งเปียวได้ แล้วซักถามเรื่องที่ไม่สวยงามของคนตระกูลฮั่วออกมาจากปากเขาได้นิดหน่อย”

“แค่นี้เหรอ?”

เรื่องเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าซ่งซานซือรู้อยู่แล้ว

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “แค่นี้ครับ”

ซ่งซานซือดูเหมือนจะผิดหวังอยู่บ้าง เขาลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วพูด “น้องหลิว ผมได้ยินว่าตอนที่คุณออกจากกลุ่มบริษัทว่านหลง มีคนขนของลังหนึ่งไปให้คุณ?”

ถึงเหอเจี้ยนกั๋วกับฮั่วฉี่เซิงจะเป็นพวกเดียวกัน แต่ก็ระแวดระวังกันและกันเช่นกัน

หลิวฝูเซิงพูดอย่างสงบ “ใช่ครับ ขนชาไปหนึ่งลัง”

“แค่ชาหนึ่งลังเหรอ?”

“แค่ชาหนึ่งลังครับ ผมบอกฮั่วฉี่เซิงว่าชาของเขาไม่เลว เขาอาจจะเข้าใจผิดว่าผมกำลังเรียกร้องของจากเขา เลยขนมาให้ผมหนึ่งลัง ไม่คิดเลยว่าเขาจะร้องเรียนผมเพราะเรื่องนี้? ขี้เหนียวจริงๆ” หลิวฝูเซิงพูดอย่างยิ้มแย้ม

ซ่งซานซือเงยหน้ามองกระจกมองหลังแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเย็น “ชาหนึ่งลังย่อมไม่สำคัญ เรื่องพูดกันเข้าใจแล้ว ก็แก้ไขได้ง่าย แต่มีคำหนึ่งที่ผมยังต้องเตือนน้อง ชาของฮั่วฉี่เซิงไม่ได้ดื่มง่ายขนาดนั้น อีกทั้งต่อให้ชาของเขาจะดื่มอร่อยกว่าของท่านนายกเหอสักหน่อย คุณก็ต้องคิดให้ชัดเจนว่าคนชงชาคือใคร! มีเพียงคนที่ชงชาเป็นเท่านั้น ที่จะทำให้กลิ่นหอมของชาคงอยู่ได้นาน หากวิธีชงชาไม่ได้เรื่อง ต่อให้ชาดีแค่ไหน ดื่มไปก็ท้องเสียอยู่ดี”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “คำพูดนี้ของพี่ซ่ง ผมจดจำไว้แล้วครับ ผมไม่เคยพูดสักคำว่าชาของท่านนายกเหอไม่อร่อย”

ซ่งซานซือพยักหน้า แล้วค่อยๆ จอดรถลงที่ชั้นล่างของที่พักหลิวฝูเซิง “น้องเข้าใจก็ดีแล้ว ถึงที่แล้ว ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่เหรอ?”

พร้อมกับที่พูด ซ่งซานซือก็กวาดตามองอาคารที่พักเก่าโทรมหลังนี้และสภาพแวดล้อมโดยรอบ แล้วขมวดคิ้ว

หลิวฝูเซิงเปิดประตู อุ้มไป๋รั่วชูลงจากรถอย่างระมัดระวัง แล้วพยักหน้ายิ้ม “บ้านผมไม่ได้อยู่ในเมือง มีที่ซุกหัวนอนก็พอครับ ผมไม่เลือก”

ซ่งซานซือส่ายหน้ายิ้ม “เรื่องกินอยู่หลับนอนและการเดินทางล้วนเป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต จะทำตามสบายได้ยังไง? เรื่องนี้ยกให้ผมแล้วกัน ไว้วันหลังผมจะจัดการให้ เปลี่ยนไปอยู่บ้านที่ดีกว่านี้! อยู่แล้วสบายด้วย!”

“จะดีเหรอครับ?” หลิวฝูเซิงแกล้งปฏิเสธ

ซ่งซานซือยิ้ม “ก่อนหน้านี้คุณช่วยท่านนายกเหอคลี่คลายคดี กู้ความเสียหายกลับคืนมาได้ ท่านนายกอยากเชิญคุณดื่มชาเพื่อขอบคุณด้วยตัวเองมาตลอด เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงหรอกครับ”