บทที่ 63 ล้างมือทำแกงซุป

ความหมายของประโยคนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง

หลิวฝูเซิงอุ้มไป๋รั่วชูที่หลับสนิทไว้ แล้วพยักหน้า “งั้นผมขอขอบคุณท่านนายกเหอกับพี่ซ่งไว้ก่อนเลยครับ! ดึกแล้ว ผมไม่เชิญพี่ซ่งขึ้นข้างบนแล้วนะครับ!”

ซ่งซานซือกวาดตามองไป๋รั่วชูในอ้อมแขนของหลิวฝูเซิง แล้วหัวเราะ “ค่ำคืนวสันต์เพียงหนึ่งขณะมีค่าพันทอง ผมไม่พูดมากกับคุณแล้ว รีบไปเถอะ! ฮ่าๆ!”

รอจนหลิวฝูเซิงเดินเข้าประตูอาคารไปแล้ว ซ่งซานซือกลับไม่ได้ขับรถจากไปทันที หากนั่งอยู่ในรถแล้วโทรไปยังเบอร์ส่วนตัวของเหอเจี้ยนกั๋ว

ครู่หนึ่งต่อมา สายต่อติด เสียงของเหอเจี้ยนกั๋วดังขึ้น “เป็นยังไงบ้าง?”

“ไอ้หลิวฝูเซิงคนนี้ต้องรับผลประโยชน์จากฮั่วฉี่เซิงมาแน่นอน ปากแน่นมาก ไม่ยอมพูดอะไรเลยครับ” ซ่งซานซือหรี่ตาแล้วพูด

เหอเจี้ยนกั๋วเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถาม “เขาไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างฮั่วฉี่เซิงกับฉันใช่ไหม?”

ซ่งซานซือตอบ “เรื่องนี้เขาไม่น่าจะรู้ครับ ไม่งั้นคงไม่ปากแน่นขนาดนี้! ผมสะกิดเขาไปสองสามคำ เขาน่าจะเข้าใจความหมายผม ตอนนี้ในมือเขามีเบาะแสว่าฮั่วฉี่เซิงเกี่ยวข้องกับคดี ถ้าเขาฉลาดพอ ก็จะไม่กล้าไปใกล้ชิดกับฮั่วฉี่เซิงมากเกินไปอีก!”

เหอเจี้ยนกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไอ้ฮั่วฉี่เซิงเจ้าเล่ห์เก๋าเกมนี่! ข่าวที่ว่าหลิวฝูเซิงจะไปหาเขา เราเป็นคนบอกเขาเอง! แต่เขากลับข้ามหัวฉัน ติดต่อกับทางมณฑลโดยตรง! เรื่องนี้นายต้องสืบให้ชัดเจน ดูว่าในมือหลิวฝูเซิงกุมอะไรไว้กันแน่ และคนที่ให้คำให้การกับเขาคือใคร!”

“ผมเข้าใจครับ!”

ซ่งซานซือพยักหน้ายิ้ม “ผมว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะยากครับ”

“ไม่ยากเหรอ?” เหอเจี้ยนกั๋วชะงักเล็กน้อย

ซ่งซานซือหัวเราะเบาๆ “ตำรวจที่โลภเงินและเจ้าชู้ ย่อมไม่มีความรับผิดชอบ ก็แค่ราคาจะทำให้เขาใจสั่นได้หรือไม่เท่านั้น! ขอแค่เขากล้ารับสักครั้ง ต่อไปเขาก็อยู่ในกำมือเราแล้ว!”

“หือ? หลิวฝูเซิงรับเงินของนายแล้วเหรอ? เท่าไหร่?” เหอเจี้ยนกั๋วถาม

ทั้งสองย่อมไม่ได้นับรวมเงินที่หายไปจากบ้านของเหอเจี้ยนกั๋วก่อนหน้านี้ เงินก้อนนั้นเป็นเงินที่เปิดเผยไม่ได้ จึงไม่เป็นภัยคุกคามต่อหลิวฝูเซิง แต่ถ้าหลิวฝูเซิงรับอีกครั้ง นั่นก็จะกลายเป็นจุดอ่อนที่ถูกจับได้!

ซ่งซานซือส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ได้รับครับ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขารับของฮั่วฉี่เซิงได้ ย่อมรับของผมได้เช่นกัน”

……

ชั้นบน หลิวฝูเซิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองรถของซ่งซานซือค่อยๆ ขับออกไปจากชั้นล่าง ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา

สุภาพบุรุษใจกว้างขวาง คนต่ำช้ามักกังวลระแวง

ฮั่วฉี่เซิงกับเหอเจี้ยนกั๋วสองคนนี้ คนหนึ่งอยู่ในวงการเมือง คนหนึ่งอยู่ในวงการธุรกิจ ดูเผินๆ ราวกับไข่มุกร้อยกับหยกที่ประกบกันพอดี แต่คนที่วิ่งตามผลประโยชน์ ย่อมอดไม่ได้ที่จะถูกผลประโยชน์ล่อลวง การเกิดรอยร้าวจึงเป็นเพียงเรื่องของเวลา

การเดินเกมของหลิวฝูเซิงในวันนี้ ก็คือการเอาค้อนทุบลงอย่างแรงตรงจุดที่รอยร้าวยังไม่ปรากฏ เพื่อให้มันโผล่ขึ้นมา!

หลังถอนหายใจเบาๆ หลิวฝูเซิงก็หันไปมองเตียงเดี่ยวเพียงเตียงเดียวในห้องของเขา

ตอนนี้ไป๋รั่วชูนอนอยู่บนเตียงนั้น เพราะฤทธิ์ยา ทั้งใบหน้างามและผิวหนังบริเวณลำคอขาวราวหิมะ ล้วนเรื่อรองด้วยสีชมพูที่ทำให้ใจสั่น แน่นอนว่านอกจากบริเวณเหล่านี้ เดิมทียังมีที่อื่นอีกมาก

ต่อให้หลิวฝูเซิงจะเป็นชายแก่ที่ถือว่าผ่านโลกมาแล้ว เขาก็ยังกลัวว่าตัวเองจะควบคุมไว้ไม่อยู่ สิ่งแรกที่ทำหลังเข้าห้องคือใช้ผ้าห่มคลุมขาเรียวยาวงดงามคู่นั้นของไป๋รั่วชู รวมทั้งทิวเขาซ้อนชั้นที่ขึ้นลงตามลมหายใจไว้ให้มิด

หลิวฝูเซิงเคยได้ยินมาตั้งแต่ชาติที่แล้วว่า "น้ำเชื่อฟัง" ชนิดนี้ ถึงฤทธิ์ยาจะแรง แต่ทำอันตรายต่อร่างกายไม่มากนัก เขาจึงไม่ได้พาไป๋รั่วชูไปตรวจที่โรงพยาบาล จนทำให้ซ่งซานซือเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้

หลังจากที่ไป๋รั่วชูถูกหลิวฝูเซิงสาดน้ำเย็นจนตื่นก่อนหน้านี้ ที่จริงเธอฝืนทนมาตลอด จนกระทั่งหลัวเหาจากไป เธอถึงกลั้นไม่ไหวอีกต่อไปและหมดสติไป

หลิวฝูเซิงเดินไปที่หน้าเตียง มองใบหน้างามล้ำที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แล้วยกมุมปากพูดเบาๆ “เด็กน้อย เธอทำแบบนี้ไปทำไม? ผมบอกแล้วว่าจะดูแลเธอ ก็ต้องดูแลเธอแน่นอน ชาตินี้ผมได้เจอเธอแล้ว ก็จะไม่ปล่อยให้เธอเหยียบรอยล้อเดิมอีก”

พูดจบ หลิวฝูเซิงก็มองไป๋รั่วชูอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง แล้วปิดไฟ หันหลังเดินออกจากห้องนอนไป

เมื่อเผชิญหน้ากับสุดยอดหญิงงามในโลกมนุษย์เช่นนี้ หากบอกว่าไม่ใจสั่นเลยก็เหลวไหลสิ้นดี หลิวฝูเซิงไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ แต่สมองของเขาแจ่มใสมาก

ชาติกำเนิดของไป๋รั่วชูไม่ธรรมดา เมื่อใดที่ตระกูลของเธอได้รับการล้างมลทิน ก็จะมีอำนาจล้นฟ้าอย่างแน่นอน!

ในยุคสมัยนี้ การใช้ความสัมพันธ์ทางกายมัดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างไป๋รั่วชู เป็นความคิดที่โง่เขลาที่สุด หรือกระทั่งจะทำให้เธอรู้สึกรังเกียจอย่างมหาศาล และสร้างแรงต้านบนเส้นทางราชการที่จินตนาการไม่ถึงด้วย

สองสิ่งนี้อย่างไหนเบาอย่างไหนหนัก หลิวฝูเซิงมองเห็นชัดเจน และคิดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาจึงอดกลั้นไว้ได้

……

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลิวฝูเซิงที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงชั่วคราวซึ่งทำจากเก้าอี้สามตัวต่อกัน จู่ๆ ก็ถูกกลิ่นหอมของอาหารปลุกจนหิวตื่นขึ้นมา

มีคนทำกับข้าวเหรอ? ชั้นบนหรือชั้นล่าง? หลิวฝูเซิงครุ่นคิดโดยสัญชาตญาณอย่างงัวเงีย จากนั้นใจก็กระเพื่อม กลิ่นหอมของอาหารนี้ มาจากบ้านของเขาเองนี่นา!

เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วก็เห็นไป๋รั่วชูที่ผูกผ้ากันเปื้อน กำลังยกกับข้าวสองจานมาวางบนโต๊ะ

เห็นหลิวฝูเซิงตื่นแล้ว เธอก็พูดอย่างเรียบเฉย “ตื่นได้ถูกเวลาพอดี ไปล้างหน้าแล้วมากินข้าว”

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความห้วนหรือความกระอักกระอ่วนเลยแม้แต่น้อย แต่หลิวฝูเซิงกลับมึนงงอยู่บ้าง “คุณนี่…”

“ยังไม่ตื่นอีกเหรอ? ฉันบอกว่าไปล้างหน้าแล้วมากินข้าว” เสียงของไป๋รั่วชูยังคงเรียบเฉย เธอหันไปยกชามซุปใบใหญ่มาอีกใบ แล้วพูด “ดูออกว่าปกตินายไม่ค่อยทำกับข้าว ที่บ้านมีแต่ของป่า ยังดีที่มีไข่ มันฝรั่ง และข้าวฟ่างอยู่ ฉันเลยหยิบมาสองอย่างทำส่งๆ ไป ดื่มซุปเห็ดก่อน ในหม้อมีข้าวต้มข้าวฟ่างด้วย”

พร้อมกับที่พูด ไป๋รั่วชูก็ตักซุปเห็ดให้ตัวเองหนึ่งชาม แล้วค่อยๆ จิบทีละน้อย

หลิวฝูเซิงลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง เก้าอี้แข็งๆ ทำเอาเขาปวดเมื่อยทั้งตัว แต่ก็ยังกลบความตกใจในใจไม่ได้ ไป๋รั่วชูทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?

ในภาพจำของเขา ไป๋รั่วชูคือสาวงามภูเขาน้ำแข็ง คือกุหลาบมีหนาม คือแสงจันทร์ขาวในใจของตำรวจหนุ่มนับไม่ถ้วนในกองตำรวจ… แต่กลับนึกไม่ออกเลยว่าเธอจะทำกับข้าวเป็น! นี่ไม่ใช่สิ่งที่ภรรยาที่ดีแม่ที่ดีเท่านั้นควรทำหรอกเหรอ?

วิ่งไปห้องน้ำล้างหน้าอย่างแรง หลิวฝูเซิงถึงจะตื่นขึ้นมาบ้าง จากนั้นก็อดยิ้มเยาะตัวเองในกระจกไม่ได้ ดูเหมือนปฏิกิริยาเมื่อกี้จะมากไปหน่อย

แต่เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขารีบเดินจากไป ใบหน้างามของไป๋รั่วชูก็แต้มด้วยสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเงียบๆ เช่นกัน นับตั้งแต่เธอเกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำกับข้าวให้คนที่ไม่ใช่คนในครอบครัว ไม่เคยมีใครทำให้เธอเกิดความรู้สึกอยากล้างมือทำแกงซุปให้ มีเพียงหลิวฝูเซิงเท่านั้น

พอกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยกันหมด

“อร่อยไหม?” ไป๋รั่วชูถาม

หลิวฝูเซิงพยักหน้าชม “เห็ดที่ตากแห้งแล้วแท้ๆ ยังทำให้ได้รสหวานสดขนาดนี้! ไป๋น้อย คุณนี่เป็นพ่อครัวใหญ่ที่ถูกอาชีพตำรวจถ่วงไว้ชัดๆ เลย!”

ที่มุมปากของไป๋รั่วชูปรากฏรอยยิ้มที่สังเกตได้ยาก “ทั้งหมดนี้แม่ฉันสอนไว้ตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านบอกว่า… ว่า…”

“บอกว่าอะไรครับ?”

“ไม่มีอะไร” ใบหน้างามของไป๋รั่วชูแดงขึ้นอีกครั้ง เธอก้มหน้าดื่มข้าวต้ม แล้วพูดอย่างคลุมเครือ “วัตถุดิบที่บ้านนายดีมากเลยนะ โดยเฉพาะไข่ ต้องเป็นไก่ที่เลี้ยงปล่อยแน่นอน”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “นี่เป็นไก่ที่บ้านผมเลี้ยงเอง ตอนกลางวันจะวิ่งกันทั่วภูเขา! ตอนเด็กๆ สิ่งที่ผมชอบทำที่สุดคือการเดินหาไข่ไก่ไปทั่วภูเขา! ไม่ว่าแม่ไก่พวกนั้นจะเจ้าเล่ห์แค่ไหน ผมก็หาที่ที่มันแอบไปออกไข่เจอได้เสมอ!”

ไป๋รั่วชูถูกหลิวฝูเซิงทำเอาหลุดขำออกมา หางตาและปลายคิ้วราวกับภูเขาน้ำแข็งละลาย ดอกไม้ร้อยพันธุ์เบ่งบาน

หลิวฝูเซิงรู้สึกใจวูบไปชั่วขณะ เกือบจะมองจนหลงใหลไปเลย

เห็นสายตาของหลิวฝูเซิง ไป๋รั่วชูก็ชะงักเล็กน้อย เธอทอดสายตาลงต่ำแล้วเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อวาน ขอบคุณนะ”

หลิวฝูเซิงเบนสายตากลับ แล้วส่ายหน้ายิ้ม “อย่างน้อยผลลัพธ์ก็ยังดี ผมกับหลัวเหาต่อสายกันติดแล้ว”

เรื่องเหล่านี้ไป๋รั่วชูยังจำได้ เธอเงยหน้าแล้วพูดจากใจจริง “ก่อนหน้านี้ฉันใจร้อนเกินไปเอง ฉันควรไว้ใจนาย นายคู่ควรกับความไว้ใจ”