บทที่ 64 อย่าหาว่าผมไม่ให้โอกาสคุณ

"นายคู่ควรกับความไว้ใจ" คำไม่กี่คำนี้มีค่ายิ่งกว่าคำพูดนับพัน โดยเฉพาะเมื่อออกมาจากปากของไป๋รั่วชู

เธอเคยคิดว่าในโลกนี้ นอกจากพ่อแม่และพี่ชายของเธอแล้ว ไม่มีใครคู่ควรกับคำเหล่านี้อีก แต่ตอนนี้มีเพิ่มมาอีกคนคือหลิวฝูเซิง

เวลาที่เธอรู้จักและอยู่ร่วมกับหลิวฝูเซิงไม่ได้นานนัก แต่หลิวฝูเซิงกลับราวกับมีเสน่ห์พิเศษบางอย่าง ที่ดึงดูดความคิดของเธอไว้อยู่ตลอดเวลา

เธอเคยโกรธตัวเองอย่างลับๆ เพราะความรู้สึกนี้ จึงตัดสินใจไปสืบที่ไนต์คลับตี้เหาด้วยตัวเอง อยากใช้ความสามารถของตัวเองสลัดความพึ่งพาที่มีต่อหลิวฝูเซิงในจิตใต้สำนึกออกไป

ตอนนี้ในที่สุดไป๋รั่วชูก็ปล่อยวางได้บ้าง เธอรู้สึกว่าหลิวฝูเซิงคู่ควร

ระหว่างกินอาหารเช้า ทั้งสองก็คุยกันเรื่องอื่นอีกบ้าง

“ผู้ชายแซ่ซ่งที่อยู่กับนายเมื่อวาน ดูเหมือนจะมีเส้นสายกว้างขวางมาก” ไป๋รั่วชูจำซ่งซานซือได้

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย “เขาเป็นเลขานุการของเหอเจี้ยนกั๋ว”

ไป๋รั่วชูไม่ได้ประหลาดใจ เพียงพยักหน้าอย่างสงบ “เลขานุการของรองนายกเทศมนตรี มิน่าถึงเป็นแบบนั้น… คดีลักทรัพย์ต่อเนื่องก่อนหน้านี้ เหอเจี้ยนกั๋วเป็นหนึ่งในผู้เสียหาย แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ด้วยสถานะของเลขานุการซ่ง ก็ไม่ถึงขั้นต้องไปที่แบบไนต์คลับตี้เหากับนาย แถมยังออกหน้าให้นายอีก เว้นแต่นายกับเขาหรือกับเหอเจี้ยนกั๋วจะมีผลประโยชน์ร่วมกัน”

หลิวฝูเซิงไม่ได้ประหลาดใจกับความสามารถในการวิเคราะห์ของไป๋รั่วชู

วิสัยทัศน์ของคนเกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมที่เติบโตมา เมื่อซึมซับจากสิ่งรอบตัว หลายเรื่องที่คนธรรมดาคิดไม่ตก บางคนกลับมองเห็นจุดสำคัญได้ในแวบเดียว

“ผมสงสัยว่าเหอเจี้ยนกั๋วเกี่ยวข้องกับคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน” หลิวฝูเซิงพูดอย่างสงบ

ดวงตางามของไป๋รั่วชูเคลื่อนไหว แล้วพยักหน้าอย่างเพิ่งเข้าใจ “คดีลักทรัพย์ต่อเนื่องทำให้นายเข้าไปอยู่ในสายตาของเหอเจี้ยนกั๋ว พอนายได้เป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจคดีใหญ่อันดับหนึ่ง เขาก็ส่งซ่งซานซือมาดึงนายไปเป็นพวก”

ถึงข้อสรุปนี้จะยังไม่ครบถ้วน แต่ตรรกะรัดกุมและสมเหตุสมผลทุกประการ

หลิวฝูเซิงพยักหน้าแล้วพูด “ซ่งซานซือไม่เพียงออกหน้าให้ผมที่ไนต์คลับตี้เหา เมื่อคืนยังจะให้บ้านผมอีกหนึ่งหลังด้วย”

“นายรับเหรอ?”

“เขายังไม่ได้ให้ ถ้าให้ ผมก็จะรับ”

“นาย…” ไป๋รั่วชูมองหลิวฝูเซิงอย่างโกรธเคืองเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าเขาไม่น่าจะเป็นคนที่ถูกซื้อได้ง่ายขนาดนี้

แต่ครู่หนึ่งต่อมา ไป๋รั่วชูกลับราวกับคิดอะไรออก เธอพยักหน้าแล้วพูด “นายควรรับจริงๆ ด้วย”

หลิวฝูเซิงยิ้ม แล้วยกชามข้าวขึ้นพูด “กินข้าวก่อนเถอะ! ยังไงคดีนี้ก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับคุณ ถ้าคุยต่อไปอีก เราสองคนจะไปสายกันทั้งคู่! ถึงตอนนั้นถ้าในสำนักงานมีเสียงลือเสียงเล่าอ้างอะไรออกมา คนที่จะโกรธก็คือคุณ”

……

ที่ไหนมีคนที่นั่นย่อมมีการนินทา ต่อให้เป็นสำนักงานตำรวจประจำเมืองที่เคร่งขรึมก็ไม่มีข้อยกเว้น

ถึงหลิวฝูเซิงกับไป๋รั่วชูจะไม่ใช่คนที่ใส่ใจเสียงลือเสียงเล่าอ้าง แต่ยังไงทั้งสองก็ยังไม่ได้กำหนดความสัมพันธ์กัน

ไป๋รั่วชูนั่งแท็กซี่ไปก่อน ส่วนหลิวฝูเซิงกลับไม่ได้รีบไปสถานีตำรวจ หากโทรหาหวังกว่างเซิง ให้ช่วยบอกที่กองว่าเขาไปคัดกรองเบาะแส แล้วจะกลับสำนักงานทีหลัง

สำหรับตำรวจสืบสวนคดีอาญาแล้ว คดีใหญ่กว่าฟ้า ขอแค่เริ่มทำคดี ก็ไม่มีกลางวันกลางคืน ข้อดีอย่างเดียวอาจจะเป็นการที่ไม่ต้องตอกบัตรเข้างานตรงเวลา

แน่นอนว่าหลิวฝูเซิงก็ไม่ได้ขี้เกียจ เขาจะไปสืบคดีจริงๆ

ในเมื่อตีหญ้าให้งูตื่นแล้ว ทำให้ฮั่วฉี่เซิง เหอเจี้ยนกั๋ว และร่มคุ้มกันในระดับมณฑลขยับตัวกันหมด ต่อไปหลิวฝูเซิงก็เตรียมจะไปพบบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งในคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน

ชื่อของคนคนนี้คือยฺหวีเสี่ยวเฉียง!

……

คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน ในตอนแรกถูกจัดเป็นคดีระดมทุนโดยผิดกฎหมาย ไม่จัดเป็นคดีอาญา จึงอยู่ในความรับผิดชอบของกองบังคับการสืบสวนคดีเศรษฐกิจ

แต่ต่อมาเพราะผลกระทบของคดีขยายตัวอย่างต่อเนื่อง มูลค่าที่เกี่ยวข้องกับคดีพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด ผู้เสียหายเริ่มเดินขบวนยื่นคำร้อง หรือกระทั่งมีคนเสียชีวิต จึงเริ่มได้รับความสนใจ และเปลี่ยนเป็นคดีอาญา อยู่ในความรับผิดชอบของกองบังคับการสืบสวนคดีอาญาเหลียวหนาน

ชายที่ชื่อยฺหวีเสี่ยวเฉียงคนนี้ ก็คือตัวหลักของคดี คือประธานกรรมการและผู้แทนนิติบุคคลของบริษัทลงทุนเหลียวหนานฉวนฉิว จำกัด!

หลังจากคดีเริ่มระเบิดออกมา ยฺหวีเสี่ยวเฉียงก็หายตัวไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครหาตัวเจอ แต่หลิวฝูเซิงกลับรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

เหตุที่เพิ่งมาหายฺหวีเสี่ยวเฉียงตอนนี้ ก็เพราะหลิวฝูเซิงเตรียมงานในช่วงแรกไว้เรียบร้อยหมดแล้ว!

ฮั่วฉี่เซิง เหอเจี้ยนกั๋ว และทุกคน ล้วนถูกเขาคนไปหมดแล้ว ต่อจากนี้ก็ถึงเวลาโยนระเบิดลูกใหญ่ลงบนผิวน้ำที่มีกระแสน้ำเชี่ยวไหลอยู่ข้างใต้!

……

หลิวฝูเซิงสวมชุดลำลองออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งผู้โดยสาร

จากความทรงจำในชาติที่แล้ว หลังคดีแตก ยฺหวีเสี่ยวเฉียงไม่ได้เลือกหลบหนีออกนอกประเทศทันที หากซ่อนตัวอยู่ในเมืองระดับอำเภอแห่งหนึ่งที่ขึ้นกับเมืองเหลียวหนาน เล่นมุกมืดใต้ตะเกียง

บ้านของหลิวฝูเซิงก็ขึ้นกับเมืองระดับอำเภอที่ชื่อสุ่ยเฉิงแห่งนี้เช่นกัน เพียงแต่ไม่ได้อยู่ในเขตเมือง หากอยู่ในชนบทที่ห่างไกลกว่านั้น เขาจึงคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดี ตามที่เขาประเมิน ก่อนฟ้ามืดก็น่าจะกลับมาได้

ในสุ่ยเฉิงไม่ได้มีน้ำมากมายอะไร มีเพียงแม่น้ำหลิ่วเหอสายเดียวที่ไหลผ่านชายเมือง

ที่ที่หลิวฝูเซิงมาถึง ก็คือย่านบ้านชั้นเดียวริมแม่น้ำหลิ่วเหอ

การพัฒนาของเมืองสุ่ยเฉิงค่อนข้างล้าหลัง การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ยังไม่เฟื่องฟู บ้านชั้นเดียวที่นี่ส่วนใหญ่เป็นบ้านที่ชาวบ้านในพื้นที่หรือคนต่างถิ่นบางส่วนสร้างเอง แต่ละบ้านมีลาน แต่เรียบง่ายมาก

หลิวฝูเซิงเดินไปตามถนนแคบๆ กวาดสายตามองข้ามกำแพงเตี้ยของแต่ละบ้าน สังเกตทุกลานบ้านและผู้คนในลาน

จู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าลงที่หน้าลานบ้านหลังหนึ่งที่ดูธรรมดา ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

เจอแล้ว!

ต่างจากลานบ้านหลังอื่นที่กองไปด้วยของเก่าของพัง ลานบ้านหลังนี้สะอาดเรียบร้อยกว่ามาก ก้อนกรวดใหญ่เล็กฝังอยู่บนพื้นซีเมนต์ แบ่งลานออกเป็นสัดส่วนอย่างมีชั้นเชิง ด้านตะวันออกเป็นแปลงดอกไม้ ส่วนด้านตะวันตกเป็นซุ้มองุ่น ใต้ซุ้มมีโต๊ะชาตั้งอยู่หนึ่งตัว

อยู่ที่นี่แต่ยังใช้ชีวิตอย่างสบายใจขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเข้ากันไม่ได้กับสภาพแวดล้อม

“มองอะไรของแก! หน้าตาเหมือนขโมย จะมาขโมยของหรือไง?” เสียงผู้หญิงที่ปากร้ายเสียดสีดังออกมาจากในบ้านชั้นเดียว

จากนั้นผู้หญิงอายุไม่ถึงสามสิบที่แต่งตัวจัดจ้านก็เดินออกมาจากในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วจ้องหลิวฝูเซิงด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

หลิวฝูเซิงจำได้รางๆ ว่าตอนที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงซ่อนตัวอยู่ในสุ่ยเฉิง ข้างตัวเขามีเมียน้อยอยู่คนหนึ่งจริงๆ ส่วนชื่ออะไรนั้นลืมไปแล้ว การแต่งกายและบุคลิกของผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ก็เข้ากับสถานะเมียน้อยพอดี

ผู้หญิงเห็นหลิวฝูเซิงไม่พูดอะไร ก็เท้าสะเอวตะโกนทันที “พูดกับแกอยู่นะ! ได้ยินไหม? มายืนอยู่หน้าบ้านฉันทำไม? รีบไสหัวไปเลย!”

หลิวฝูเซิงไม่สนใจเธอ ยื่นมือผลักประตูลานแล้วเดินเข้าไปเลย

ผู้หญิงเห็นดังนั้นก็ตะโกนทันที “ว้าย! แกยังกล้าเข้ามาอีก! หาที่ตายใช่ไหม? รู้ไหมว่าสามีฉันเป็นใคร? แม่งซวยจริงๆ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่กันดารจนๆ แบบนี้ ก็ไม่เคยสมใจสักเรื่อง! ไอ้จน หนังชาไม่โดนตีใช่ไหม!”

พร้อมกับที่พูด ผู้หญิงก็เงื้อมือจะตีหลิวฝูเซิง!

หลิวฝูเซิงจะยอมให้ผู้หญิงแบบนี้ตีได้ยังไง เขายกมือขึ้นคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วออกแรงที่ฝ่ามือเล็กน้อย ก็ทำให้ผู้หญิงเจ็บจนร้องลั่นขึ้นมา!

“อ๊าก! ฆ่าคนแล้ว! สามี ออกมาเร็ว! มีไอ้อันธพาลจะลวนลามฉัน!” ผู้หญิงก้มตัวลง แล้วตะโกนเสียงลั่น

เสียงตะโกนนี้ทำให้ในบ้านมีความเคลื่อนไหวขึ้นมาทันที!

ประตูบ้านเปิดออก ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าถือปืนทำเองเดินออกมา “แม่ง! กล้ามาก่อเรื่องที่บ้านกู กูฆ่ามึงตายแน่!”

พอเห็นชายคนนี้ หลิวฝูเซิงก็ปล่อยมือจากผู้หญิงในที่สุด

ผู้หญิงเพิ่งหายใจได้เป็นปกติ ก็รีบพุ่งเข้ามาจะตีหลิวฝูเซิงทันที “ไอ้จน! เมื่อกี้แม่งแกไม่ได้เก่งกาจนักหรือไง? ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ? แม่งกูจะตีแกให้ตาย…”

เพียะ!

หลิวฝูเซิงไม่แม้แต่จะมอง สะบัดมือกลับตบหน้าผู้หญิงไปหนึ่งฉาด ตบจนเธอหมุนอยู่กับที่สองรอบ หน้าบวมขึ้นมาทันที!

ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็โกรธจัด ยกปืนทำเองเล็งไปที่หลิวฝูเซิง “ไอ้เด็กเวร! แม่งหาที่ตาย! หัวหน้าสถานีตำรวจย่อยแถวนี้เป็นเพื่อนกู! ตีมึงตายก็ไม่มีใครมายุ่ง!”

“ประธานกรรมการบริษัทบริหารการเงินแท้ๆ ตอนนี้กลับถือปืนมาเป็นคนบ้าระห่ำไม่กลัวตายซะแล้ว…”

หลิวฝูเซิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หน้าผากแทบจะจ่อกับปากกระบอกปืน แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “ยฺหวีเสี่ยวเฉียง อย่าหาว่าผมไม่ให้โอกาสคุณ ผมจะนับสามที ถ้าไม่ยิง คุณก็เป็นลูกหลานผม!”