บทที่ 65 ทำให้ขวัญกระเจิง

เมื่อได้ยินว่าชายหนุ่มตรงหน้าเรียกชื่อของตัวเองออกมาตรงๆ ร่างของชายวัยกลางคนก็สั่นสะท้านราวกับถูกไฟช็อตในทันที!

เขาคือยฺหวีเสี่ยวเฉียง ประธานกรรมการบริษัทลงทุนเหลียวหนานฉวนฉิว และเป็นผู้ต้องหาหลักที่ทางการออกหมายจับในคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน!

“แก แกเป็นใคร!” ลูกกระเดือกของยฺหวีเสี่ยวเฉียงเลื่อนขึ้นลงอย่างแรง แล้วถามด้วยเสียงสั่น

หลิวฝูเซิงไม่ได้พูดอะไร เพียงค่อยๆ ควักบัตรประจำตัวออกมาจากกระเป๋า กางออกตรงหน้ายฺหวีเสี่ยวเฉียง แล้วจ้องตาเขาพูดว่า “หนึ่ง!”

หนึ่ง?

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่หลิวฝูเซิงบอกว่าจะให้โอกาสเขายิงภายในการนับสามที!

แต่พอเขาเห็นตราตำรวจบนบัตรประจำตัวในมือของหลิวฝูเซิง ก็ตกใจจนรากผมตั้งชัน! กลัวอะไรก็เจออย่างนั้น ไอ้หนุ่มนี่เป็นตำรวจ แถมยังเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาของสำนักงานตำรวจประจำเมืองอีก!

“สอง!” หลิวฝูเซิงนับต่อ

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงกลืนน้ำลายอย่างแรง แล้วพูดด้วยเสียงแห้งผาก “แก แกอย่าบีบฉัน ฉันไม่อยากติดคุก…”

“สาม!”

พอหลิวฝูเซิงเปล่งตัวเลขสุดท้ายออกมา จู่ๆ ก็เอียงหัวไปด้านข้าง แล้วลงมือเร็วราวสายฟ้าแย่งปืนทำเองจากมือของยฺหวีเสี่ยวเฉียงมาได้ จากนั้นก็จ่อไว้ที่หน้าผากของยฺหวีเสี่ยวเฉียงทันที!

“ไว้ ไว้ชีวิตด้วย!”

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงตกใจจนทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าหลิวฝูเซิงดังตุบ พูดจนเสียงแตกไปเลย!

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “ท่านประธานยฺหวี ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้โอกาสคุณนะ แต่ให้โอกาสไปแล้วคุณก็ไม่ได้เรื่องเอง! ไอ้ขี้ขลาดแบบคุณ ยังกล้าฉ้อโกงทำร้ายคนอื่นด้วยเหรอ?”

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงขวัญกระเจิงไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะหัวถูกปืนจ่ออยู่ เกรงว่าคงเริ่มโขกหัวให้หลิวฝูเซิงไปแล้ว

“ผม ผมถูกใส่ร้ายนะคุณตำรวจ! ผมเป็นแค่ของประดับ เป็นหุ่นเชิด! คนที่ดำเนินการเรื่องนี้จริงๆ คือคนอื่น! ผม ผมก็ไม่ได้เงินมากมายอะไร ผมเป็นแค่แพะรับบาปนะครับ!”

พูดมาถึงตอนหลัง ยฺหวีเสี่ยวเฉียงก็ทรุดนั่งอยู่กับพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลนอง ตัวสั่นไม่หยุด

ตอนนี้เมียน้อยของยฺหวีเสี่ยวเฉียงก็ตั้งสติได้เช่นกัน เธอค่อยๆ ขยับเท้าอย่างเงียบๆ หมายจะหนี

หลิวฝูเซิงไม่ได้หันหลัง เขาพูดอย่างเรียบเฉย “กล้าก้าวออกจากลานไปหนึ่งก้าว ก็เป็นผู้ต้องหาหลบหนี หากเกิดอุบัติเหตุระหว่างการไล่จับ ต้องรับผลเอง”

ประโยคเดียวก็ตรึงผู้หญิงคนนี้ไว้กับที่! เธอหันตัวมาอย่างตัวสั่น แล้วพูดด้วยเสียงสะอื้น “คุณตำรวจ! ฉัน ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับยฺหวีเสี่ยวเฉียงเลยสักนิด แค่เพราะเงินถึงได้มาอยู่กับเขา… คุณตำรวจอยากรู้อะไรถามฉันได้เลยค่ะ! ฉัน ฉันบอกคุณทั้งหมด คุณปล่อยฉันไปเถอะ…”

“หญิงคณิกาไร้น้ำใจ…” ร่างของยฺหวีเสี่ยวเฉียงโงนเงนเล็กน้อย เกือบจะโกรธจนเป็นลม

“เข้าไปในบ้าน”

ภายใต้คำสั่งของหลิวฝูเซิง ยฺหวีเสี่ยวเฉียงกับเมียน้อยที่ชื่อเฝิงเจียวเจียวก็เข้าไปในบ้านทั้งคู่

บ้านชั้นเดียวหลังนี้ของพวกเขา ถึงข้างนอกจะดูเก่าโทรม แต่การตกแต่งภายในกลับหรูหรามาก แม้แต่พื้นก็ปูพรมขนยาว เหยียบแล้วทั้งอุ่นทั้งนุ่ม

หลิวฝูเซิงควักกุญแจมือออกมาใส่เฝิงเจียวเจียวไว้ในอีกห้องหนึ่ง แล้วถึงหันมามองยฺหวีเสี่ยวเฉียง “ท่านยฺหวีคิดว่าเล่นมุกมืดใต้ตะเกียงแล้วตำรวจจะหาคุณไม่เจอเหรอ?”

วิธีที่หลิวฝูเซิงเอาหน้าผากจ่อปากกระบอกปืนเมื่อครู่ ทำเอายฺหวีเสี่ยวเฉียงมึนงงไปแล้ว

ถึงยฺหวีเสี่ยวเฉียงจะเป็นคนรับเคราะห์แทน แต่ก็ถือว่าเคยเห็นโลกมาบ้าง แต่ตอนนี้กลับไม่มีกำลังใจเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง แล้วถอนหายใจ “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมจะพูดอะไรได้อีก?”

หลิวฝูเซิงยิ้มถาม “ไม่มีอะไรจะให้การเลยเหรอ?”

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงส่ายหน้ายิ้มขื่น “คุณตำรวจไม่ได้ล้อเล่นกับผมใช่ไหม? ผมไม่พูดอะไรเลย บางทีอาจจะยังรอดชีวิต แต่ถ้าพูดออกไป ก็คือทางตายแน่นอน ถ้าเปลี่ยนเป็นคุณ คุณจะเลือกยังไง?”

หลิวฝูเซิงไม่ได้พูดทันที หากควักบุหรี่ออกมายื่นให้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงหนึ่งมวน แล้วจุดให้ตัวเองมวนหนึ่งด้วย

หลังพ่นควันออกมาหนึ่งอึก เขาถึงพูดอย่างเรียบเฉย “คุณไม่อยากรู้เหรอว่าผมหาคุณเจอได้ยังไง และจุดประสงค์ที่แท้จริงที่ผมมาที่นี่คืออะไร?”

หาผมเจอได้ยังไง? จุดประสงค์ที่แท้จริง?

ใจของยฺหวีเสี่ยวเฉียงอดกระเพื่อมไม่ได้!

หลังจากเห็นบัตรประจำตัวของหลิวฝูเซิง เขาก็คิดโดยสัญชาตญาณว่าฝ่ายตำรวจค้นพบเขาแล้ว

แต่ตอนนี้พอย้อนคิดอย่างละเอียด ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงหลิวฝูเซิงคนเดียวที่ปรากฏตัว! หรือว่าเขาไม่ได้มาในฐานะตำรวจ…

พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ใบหน้าของยฺหวีเสี่ยวเฉียงก็ไม่เหลือเลือดฝาดในทันที เขามองหลิวฝูเซิงอย่างหวาดกลัว “คุณ คุณตำรวจ…”

“ฮั่วฉี่เซิงให้ผมมา เขารู้สึกว่าคุณหายตัวไปได้ไม่หมดจดพอ” หลิวฝูเซิงพูดด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม

ตุบ!

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงตกใจจนไถลลงจากเก้าอี้มานั่งกับพื้น เห็นได้ชัดว่าเป้ากางเกงของเขาเปียกไปเป็นแผ่นใหญ่! ทั้งตัวสั่นราวกับตะแกรงร่อนแป้ง!

หลิวฝูเซิงขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ “มีสง่าราศีหน่อยได้ไหม? ผมล้อเล่น”

หา? เรื่องแบบนี้ก็ล้อเล่นได้ด้วยเหรอ? นี่มันจะทำให้คนตกใจตายเอานะ!

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงทำปากเบ้อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ตำรวจตรงหน้าคนนี้ ตกลงคำไหนจริงคำไหนปลอมกันแน่?

การที่หลิวฝูเซิงโจมตีจิตใจยฺหวีเสี่ยวเฉียงครั้งแล้วครั้งเล่า จุดประสงค์ก็คือการทำให้เขาขวัญกระเจิงนั่นเอง!

เขาดับก้นบุหรี่ แล้วดึงผ้าปูโต๊ะโยนใส่ตัวยฺหวีเสี่ยวเฉียง พลางพูด “ที่จริงต่อให้คุณไม่พูดอะไรเลย ตอนนี้ก็เป็นทางตายอยู่ดี คุณคิดว่าฮั่วฉี่เซิงให้คุณซ่อนอยู่ที่นี่ แค่เพื่อมุกมืดใต้ตะเกียงเหรอ? เขาแค่ไม่อยากให้คุณหนีไปไกลเกินไป จะได้ไม่ลำบากเวลาต้องจัดการเมื่อไหร่ก็ได้ต่างหาก”

“เข้า เข้าใจแล้ว…”

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงถูกหลิวฝูเซิงเล่นจนพังไปหมดแล้ว เขารู้สึกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้ เขาราวกับเป็นเด็กสามขวบ อีกฝ่ายพูดไม่กี่คำก็ทำให้เขาซึ่งถือว่าเคยเห็นโลกมาบ้างในฐานะเจ้าของกิจการ ไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย!

อีกทั้งสิ่งที่หลิวฝูเซิงพูดก็ไม่ผิด เรื่องแบบนี้คิดตามได้ง่ายมาก เพียงแต่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงไม่อยากคิดไปทางนั้นเท่านั้นเอง ตอนนี้ที่จริงเขาก็คือลูกแกะที่รอเชือดตัวหนึ่ง

เห็นว่าทำลายแนวป้องกันทางจิตใจของยฺหวีเสี่ยวเฉียงไปเกือบหมดแล้ว

หลิวฝูเซิงถึงถาม “คุณอยากรอด ก็มีแต่ต้องฟังผม พูดความจริงกับผม เข้าใจไหม?”

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงพยักหน้ารัวๆ “ผมเข้าใจ! ผมเข้าใจ! เมื่อก่อนผมเป็นแค่คนทำธุรกิจเล็กๆ เดิมทีคิดว่าจะอาศัยความสัมพันธ์ของเพื่อนไปประจบคนตระกูลฮั่วแห่งกลุ่มบริษัทว่านหลง แต่ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้! บริษัทนี้ ฮั่วเจิ้งหลงเป็นคนสั่งให้ผมเปิด! พวกเขารับหน้าที่จัดหานโยบายใหม่ล่าสุดต่างๆ มาให้ เช่นผังการพัฒนาเขตเศรษฐกิจ การเปลี่ยนแปลงเขตพื้นที่บริการของโรงเรียน รวมถึงนโยบายเอื้อประโยชน์ประชาชนต่างๆ! ส่วนผมรับหน้าที่อยู่ข้างหน้า ออกแบบผลิตภัณฑ์บริหารการเงินแบบต่างๆ ตามนโยบายเหล่านี้ แล้วปลอมสัญญาโครงการลงทุนสารพัดขึ้นมาเพื่อระดมเงินทุน…”

หลิวฝูเซิงถามอย่างเรียบเฉย “สำเนาเอกสารนโยบายที่บริษัทพวกคุณหยิบออกมาแสดง ได้มาจากไหน?”

“ทั้งหมดนั้นฮั่วเจิ้งหลงเป็นคนจัดหามาให้ผม ผมเองก็ไม่กล้าถามมาก! ตระกูลฮั่วของพวกเขาเงินหนาลมแรง มือยาวสายตาถึงฟ้า อีกทั้งนโยบายหลายอย่างเป็นของจริงด้วย! บางอย่างอีกไม่กี่เดือนก็ประกาศออกมาจริงๆ…”

หลิวฝูเซิงรู้ว่าสิ่งที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงพูดล้วนเป็นความจริง

หากข้อมูลวงในที่เขาหยิบออกมาแสดงไม่มีความน่าเชื่อถือเลยแม้แต่น้อย ก็คงไม่มีคนมากมายขนาดนั้นหลงกล ทุ่มเงินเข้าไปทีละหลายหมื่น หลายแสน หรือกระทั่งเป็นล้าน

ผังการพัฒนาหลายอย่างเป็นของจริง แต่สัญญาเป็นของปลอม และโครงการก็ไม่มีอยู่จริง! ดังนั้นผลตอบแทนการลงทุนสูงระดับสิบกว่าถึงยี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ที่ว่ากันนั้น จึงเป็นเพียงดอกไม้ในกระจกจันทร์ในน้ำทั้งสิ้น

ทั้งหมดนี้คือกลลวงขนาดมหึมาโดยสิ้นเชิง!

แต่เมื่อนักลงทุนตระหนักถึงจุดนี้ ก็สายไปเสียแล้ว เงินพันกว่าล้านหายไปจากอากาศ

นั่นอาจเป็นเงินเก็บทั้งชีวิตของใครบางคน เป็นเงินค่าโลงศพที่คนแก่สะสมไว้ เป็นเงินรักษาชีวิตที่เดิมทีเตรียมไว้รักษาโรค หรือกระทั่งเป็นเงินที่จำนองบ้านตัวเองแล้วไปกู้ยืมมาจากที่อื่น…

พอล่มสลายในชั่ววันเดียว ก็เหลือแต่ขนไก่เกลื่อนพื้น เสียงครวญครางดังทั่วทุ่ง คนนับไม่ถ้วนสิ้นเนื้อประดาตัวเพราะเรื่องนี้ แบกหนี้ก้อนมหาศาล บ้างก็ไฟร้อนพุ่งใจจนล้มป่วยหนักราวภูเขาถล่ม บ้างก็ใจสลาย สิ้นหวังกับชีวิตและการมีชีวิตอยู่อย่างสิ้นเชิง…

พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ สายตาของหลิวฝูเซิงก็ค่อยๆ เย็นเยียบลง “พวกสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกแก ตายแล้วยังไม่หมดโทษ”