บทที่ 66 ไปดูบ้าน

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงตกใจจนหุบปากไม่กล้าพูดอะไรทันที

หลิวฝูเซิงถอนหายใจเบาๆ เขาเป็นตำรวจ ไม่ใช่เพชฌฆาต หรือกระทั่งในแง่หนึ่ง เขาก็ถือว่าช่วยชีวิตยฺหวีเสี่ยวเฉียงไว้ด้วย

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงในชาติที่แล้วไม่ได้โชคดีขนาดนี้ สามปีต่อมาโครงสร้างอำนาจในมณฑลเปลี่ยนแปลง คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานถูกหยิบขึ้นมาสอบสวนใหม่อีกครั้ง เพื่อตัดปัญหาในภายหลัง ยฺหวีเสี่ยวเฉียงกับเมียน้อยของเขาจึงถูกถ่วงลงก้นแม่น้ำหลิ่วเหอทั้งคู่!

จากคำให้การของยฺหวีเสี่ยวเฉียง หลิวฝูเซิงรู้ว่าที่ซ่อนตัวแห่งนี้คนตระกูลฮั่วเป็นคนหาให้

ในตอนแรกๆ ตระกูลฮั่วจะส่งคนมาบ่อยๆ แต่ช่วงหลังมานี้กลับมาไม่บ่อยนัก ราวกับไม่กังวลอีกแล้วว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงจะถูกตำรวจพบ

หลังถามสถานการณ์อีกบางส่วน หลิวฝูเซิงก็ควักโทรศัพท์ออกมาโทรหาเก๋อจิ้นจง

ทั้งสถานีตำรวจ คนที่เขาไว้ใจได้มีไม่มาก ซุนไห่ยังหนุ่มเกินไปและทำอะไรหุนหัน เขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ไป๋รั่วชูมาเกี่ยวข้องด้วย เก๋อจิ้นจงตำรวจสืบสวนเก่าแก่จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา นอกประตูลานก็มีเสียงรถจอด

หลิวฝูเซิงเดินออกไป ก็เห็นเก๋อจิ้นจงลงจากรถแล้วมองซ้ายแลขวาพอดี

“เก๋อเอ๊ย” หลิวฝูเซิงเรียกหนึ่งครั้ง แล้วโบกมือ

เก๋อจิ้นจงก้าวเข้ามาในลานอย่างรวดเร็วทันที แล้วถาม “ยฺหวีเสี่ยวเฉียงจริงเหรอ?”

หลิวฝูเซิงย้อนถาม “ไม่มีใครรู้ว่าผมโทรหาคุณใช่ไหมครับ?”

เก๋อจิ้นจงยิ้ม “ฉันถูกเตะออกจากคณะทำงานเฉพาะกิจ ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำ สบายตัว ขนาดออกมายังไม่มีใครถามเลย”

“เข้าไปในบ้าน” หลิวฝูเซิงยิ้มแล้วหันเข้าบ้าน

……

ในบ้าน เมื่อเห็นยฺหวีเสี่ยวเฉียงกับเฝิงเจียวเจียวสองคนที่ถูกใส่กุญแจมือไว้กับท่อทำความร้อน เก๋อจิ้นจงก็อดชูนิ้วโป้งให้หลิวฝูเซิงไม่ได้ แล้วชมอย่างทึ่ง “ขนาดพวกเขานายยังหาเจอ เก่งเกินไปแล้ว! ขนาดฉันที่เป็นตำรวจสืบสวนเก่าแก่ยังอยากยกนายเป็นอาจารย์เลย!”

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “โชคดีเท่านั้นเองครับ”

“จับพวกเขาได้แล้ว คดีนี้ก็เท่ากับคลี่คลายแล้วใช่ไหม?” เก๋อจิ้นจงถาม

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “ไม่ง่ายขนาดนั้นครับ ยฺหวีเสี่ยวเฉียงติดต่อแค่กับคนตระกูลฮั่ว ไม่รู้เลยว่าใครคือร่มคุ้มกันเบื้องหลัง! เมื่อไหร่ที่ข่าวว่าเขาถูกจับแพร่ออกไป อีกฝ่ายมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะรีบตัดการติดต่อทั้งหมดทันที! อีกทั้งยฺหวีเสี่ยวเฉียงชี้ตัวได้แค่ตระกูลฮั่ว ถ้าไม่ขุดร่มคุ้มกันที่อยู่หลังตระกูลฮั่วออกมา ตระกูลฮั่วก็ล้มไม่ได้!”

เก๋อจิ้นจงขมวดคิ้ว “งั้นนายหมายความว่ายังไง?”

“คุณมีที่ที่เหมาะสมไหมครับ สองคนนี้ผมขอฝากไว้กับคุณก่อน” หลิวฝูเซิงพูด

เก๋อจิ้นจงฟังเข้าใจแล้ว เขาลังเลไปครู่หนึ่งแล้วพูด “ฉันมีบ้านในเขตโรงเรียนดีอยู่หลังหนึ่งที่ซื้อไว้ลงทุน อยู่ชั้นล่างของบ้านฉันเลย พื้นที่เล็กมาก แล้วก็ไม่มีคนอยู่ด้วย! นายไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงถูกจับเหรอ?”

“กวนน้ำให้ขุ่นแล้ว ปลาใหญ่ถึงจะโผล่ขึ้นมาครับ” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

……

หลังสองคนตัดสินใจแล้ว ก็คุมตัวยฺหวีเสี่ยวเฉียงและพวกขึ้นรถตำรวจทันที มุ่งหน้ากลับเขตเมืองเหลียวหนาน

ช่วงเวลาที่ผ่านมา หลิวฝูเซิงได้บันทึกเสียงคำให้การของยฺหวีเสี่ยวเฉียงและบันทึกการสอบสวนไว้ทั้งหมด และให้เขาเซ็นชื่อกำกับแล้วด้วย

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว สิ่งที่เขาให้การไปนั้นเพียงพอที่จะทำให้คนตระกูลฮั่วคิดฆ่าเขาแล้ว เขามีทางเดียวคือให้ความร่วมมือกับหลิวฝูเซิงเท่านั้น!

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็พอดีถึงเวลาเลิกงาน เร็วกว่าที่หลิวฝูเซิงคาดไว้เล็กน้อย

พอดีกับตอนที่หลิวฝูเซิงกำลังจะกลับบ้าน จู่ๆ โทรศัพท์จากซ่งซานซือก็โทรเข้ามา

“น้องชายเลิกงานแล้วใช่ไหม? พี่พาไปดูบ้านหน่อยไหม?” ซ่งซานซือพูดยิ้มๆ ในโทรศัพท์

หมอนี่กระตือรือร้นไม่เบานะ?

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “ได้เลยครับ! แต่ผมไม่ได้อยู่ที่สำนักงาน ออกมาสอบถามตามพื้นที่อยู่ครับ!”

“ผมขับรถไปรับคุณ!” ซ่งซานซือพูดจบก็วางสาย

……

แทบจะในเวลาเดียวกัน จางเจิ้งถิง รองหัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง ขับรถด้วยตัวเอง พาภรรยาและจางเหวินเหวินลูกสาว มาถึงหน้าสำนักงานขายของหมู่บ้านจัดสรรระดับหรูแห่งหนึ่งที่กำลังเปิดขาย

“จางเอ๊ย บ้านที่นี่ฉันเคยได้ยินมา ไม่ถูกเลยนะ!” แม่ของจางเหวินเหวินพูดอย่างลังเลอยู่บนรถ

จางเจิ้งถิงหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง “บ้านของเราก็ไม่ถูกเหมือนกัน ถ้าเป็นของถูก ฉันยังไม่เอาเลย!”

“แต่เงินนี่…”

“แม่! แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก! น้องเมียของหัวหน้าฝ่ายหวังแห่งสำนักงานสอบคัดเลือกที่อยู่ใต้บังคับบัญชาพ่อ เป็นรองผู้บริหารสูงสุดอยู่ที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้านี้พอดี! ไม่กี่วันก่อนพ่อเคาะเตือนหัวหน้าฝ่ายหวังไปสองสามคำ บอกว่าจะย้ายตำแหน่งเขา ทำเอาเขาตกใจแล้วรีบมาเลือกบ้านให้พ่ออย่างว่าง่ายทันที!” จางเหวินเหวินหัวเราะอย่างได้ใจ

แม่ของจางเหวินเหวินชะงัก “มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? งั้นบ้านหลังนี้ หัวหน้าฝ่ายหวังเป็นคนซื้อให้เราเหรอ?”

จางเหวินเหวินส่ายหน้า “เขาจะกล้าส่งเงินให้อย่างโจ่งแจ้งได้ยังไง? เขาให้น้องเมียของเขาลดราคาให้เราครึ่งหนึ่งต่างหาก! พอเราซื้อบ้านมาแล้วขายต่อ ก็ได้เงินแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ครึ่งหนึ่ง! นั่นก็หลายแสนเลยนะ!” ดวงตาของแม่จางเหวินเหวินสว่างวาบ เธอรีบพูดกับจางเจิ้งถิง “จางเอ๊ย! ต่อไปคุณต้องเคาะเตือนพวกลูกน้องพวกนี้ให้มากๆ นะ! พวกนี้สันดานต่ำทั้งนั้น ไม่เคาะก็ไม่ส่งเงินให้เรา!”

จางเจิ้งถิงหัวเราะในลำคอ “สำนักงานสอบคัดเลือกมีผลประโยชน์งอกงามมาก โควตาข้าราชการหนึ่งที่ เขาขายได้อย่างน้อยหลายหมื่น! เงินแค่นี้จะไปสำคัญอะไร! ก่อนหน้านี้ไอ้หมอนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเกินไป ตอนนี้พอได้ยินว่าฉันจะได้เลื่อนเป็นหัวหน้าฝ่าย ถึงมาประจบ รอฉันดูบ้านก่อนค่อยว่ากัน! ถ้าดูแล้วไม่ดี ฉันก็ปลดมันเหมือนเดิม!”

พูดคำนี้จบ จางเจิ้งถิงก็หันไปมองจางเหวินเหวินอีก “แล้วก็แก เรื่องพวกนี้ห้ามพูดกับคนนอก รู้ไหม?”

จางเหวินเหวินหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “รู้แล้วค่ะ! คุณพ่อหัวหน้าฝ่ายของหนู!”

สามคนตระกูลจางคุยหัวเราะกันไปพลาง ก้าวเดินเข้าสำนักงานขายอย่างโอ่อ่าไปพลาง

“ท่านหัวหน้าจาง! ท่านมาแล้ว! โอ๊ะ นี่คือพี่สะใภ้กับลูกสาวใช่ไหมครับ? ลูกสาวท่านชื่อเสียงไม่เกินจริงจริงๆ เติบโตมางามดั่งดอกไม้ประดุจหยกเลยนะครับ!” คนที่ยิ้มเต็มหน้าแล้วก้าวเข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว ก็คือหัวหน้าฝ่ายหวังแห่งสำนักงานสอบคัดเลือกของฝ่ายจัดตั้งบุคลากรนั่นเอง

จางเหวินเหวินได้ยินดังนั้นก็เบ้ปากอย่างรังเกียจ “ไม่มีความรู้จริงๆ! สมัยนี้ใครยังใช้คำว่างามดั่งดอกไม้ประดุจหยกที่เชยขนาดนี้มาประจบกันอีก? เชอะ!”

รอยยิ้มของหัวหน้าฝ่ายหวังแข็งค้างบนใบหน้าทันที บรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

จางเจิ้งถิงมองโมเดลจำลองโครงการในสำนักงานขาย แล้วถามอย่างเชิดหน้าชูตา “หวังน้อย บ้านที่นายแนะนำให้ฉันคือหลังไหน?”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหัวหน้าฝ่ายหวังกระตุก เขารีบยิ้มเต็มหน้าอีกครั้ง แล้วพูด “ที่แนะนำให้ท่านย่อมเป็นบ้านที่ดีที่สุดของทั้งโครงการครับ! ท่านดูตรงโน้นสิ นั่นเป็นยูนิตที่ดีที่สุดของทั้งหมู่บ้านเลยนะครับ พื้นที่สามร้อยกว่าตารางเมตร!”

พูดพลาง หัวหน้าฝ่ายหวังก็ลดเสียงลง “ท่านหัวหน้า บ้านที่นี่ท่านซื้อได้เลยครับ! เสร็จแล้วท่านเอาเอกสารมอบให้น้องเมียผม เขาจะรับหน้าที่ขายต่อให้ท่านเอง…”

“อื้ม” จางเจิ้งถิงพยักหน้าอย่างพอใจ

หัวหน้าฝ่ายหวังเห็นดังนั้นก็รีบหันไปมองพนักงานขายที่อยู่ใกล้ๆ แล้วพูด “ไปเร็ว เรียกท่านหลี่ของพวกเธอมา! ผู้ใหญ่ของเรามาแล้ว!”

พนักงานขายคนนั้นลังเลไปเล็กน้อย แล้วพูด “ขอโทษด้วยค่ะคุณหวัง เมื่อกี้ท่านหม่าของเราก็มาเหมือนกัน ตอนนี้ท่านหลี่อยู่กับท่านหม่า…”

ท่านหม่าคือผู้บริหารสูงสุดของบริษัทผู้พัฒนาโครงการนี้ ส่วนน้องเมียของหัวหน้าฝ่ายหวังเป็นแค่รองผู้บริหารคนหนึ่งที่ทำงานอยู่ใต้ท่านหม่า

พอได้ยินคำนี้ หัวหน้าฝ่ายหวังก็พูดอะไรไม่ได้ เขาหันไปยิ้มกับจางเจิ้งถิง “ท่านหัวหน้า หรือว่าท่านกับพี่สะใภ้รอสักครู่ก่อนดีไหมครับ?”

“ฮึ่ม! วางท่าใหญ่จริงนะ!” จางเจิ้งถิงหน้าบึ้ง แล้วหัวเราะเย็นในลำคอหนึ่งครั้ง

จางเหวินเหวินพูดกับหัวหน้าฝ่ายหวังอย่างเหยียดหยาม “คุณทำงานเป็นหรือเปล่า? ยังจะให้พ่อฉันรอน้องเมียคุณอีกเหรอ? ไอ้พวกโคลนเละที่พยุงติดกำแพงไม่ได้จริงๆ!”

นี่มันในสำนักงานขายนะ ต่อหน้าธารกำนัล! ยังไงน้องเมียของหัวหน้าฝ่ายหวังก็เป็นรองผู้บริหารที่นี่ คำพูดนี้ของจางเหวินเหวินเท่ากับตบหน้าหัวหน้าฝ่ายหวังต่อหน้าชัดๆ!

หน้าของหัวหน้าฝ่ายหวังแดงก่ำขึ้นมาในทันใด เขาอยากประจบจางเจิ้งถิงก็จริง แต่ส่งของขวัญใหญ่ขนาดนี้ก็ถือว่ามีน้ำใจพอแล้ว! แต่ครอบครัวจางเจิ้งถิงกลับยังทำหน้าไม่รับแขก รังแกกันเกินไปแล้วมั้ง!

“ทำไม เธอยังไม่พอใจอีกใช่ไหม…”

“เหวินเหวินดูเร็ว!”

จางเหวินเหวินกำลังจะกดดันหัวหน้าฝ่ายหวังอีกสองสามคำ แต่จู่ๆ แม่ของเธอก็สะกิดแขนเธอ สายตามองไปนอกประตู

จางเหวินเหวินหันไปมองโดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็ชะงักไปทันที! ตอนนี้ชายหนุ่มที่ล้วงมือสองข้างใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้ามาจากนอกประตูอย่างสบายอกสบายใจ ก็คือหลิวฝูเซิงนั่นเอง!