บทที่ 67 บารมีข้าราชการใหญ่จริงนะ

หลิวฝูเซิงย่อมมาดูบ้านกับซ่งซานซือนั่นเอง

เพียงแต่ก่อนลงจากรถ ซ่งซานซือรับโทรศัพท์สายหนึ่ง จึงให้หลิวฝูเซิงเข้าไปดูในสำนักงานขายก่อน

หลิวฝูเซิงก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแค่มาดูบ้านก็ยังเจอคู่กรณีได้ แต่เขาก็ไม่ได้ถือสาอะไร ตอนนี้เขากำลังทุ่มเทกับคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน ขอแค่จางเจิ้งถิงไม่มาแหย่เขา เขาก็ขี้เกียจสนใจคนครอบครัวนี้

แต่คนตระกูลจางกลับไม่คิดแบบนั้น โดยเฉพาะจางเหวินเหวิน!

นับตั้งแต่การสอบระดับมณฑลเป็นต้นมา ช่วงเวลานี้หลิวฝูเซิงพูดได้ว่าตบหน้าจางเหวินเหวินจนบวมเป็นหัวหมูไปแล้ว!

โดยเฉพาะฝ่ามือที่ไป๋รั่วชูตบเธอที่ว่านหลงพลาซ่า ทุกครั้งที่นึกถึง หน้าของจางเหวินเหวินก็แสบร้อนไปหมด แค้นจนรากฟันคัน!

ตอนนี้มีพนักงานขายเดินเข้ามาต้อนรับแล้ว “สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มาดูบ้านหรือเปล่าคะ?”

“ใช่ครับ!” หลิวฝูเซิงยิ้มพยักหน้า

จางเหวินเหวินกัดฟัน แล้วจู่ๆ ก็พูดเสียงแหลม “หลิวฝูเซิง นายยังจะเอาหน้าหรือเปล่า? ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเลย ดูสภาพซอมซ่อของนายสิ! นี่เป็นที่ที่นายมาได้เหรอ?”

พอเธอพูดขึ้นมา พนักงานขายที่กำลังจะต้อนรับก็ตกใจไปทันที

หลิวฝูเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “จางเหวินเหวิน วันนี้ฉันอารมณ์ดี ขี้เกียจสนใจเธอ เธออย่าหาเรื่องให้ถูกตบ”

ยังไงก็เสียเปรียบมามากเกินไปแล้ว จางเหวินเหวินถูกสายตาของหลิวฝูเซิงเพียงแวบเดียวก็ตกใจจนถอยหดไปเล็กน้อย

แต่เธอนึกขึ้นได้ทันทีว่าพ่อของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย ต่อให้หลิวฝูเซิงเก่งแค่ไหน จะเก่งกว่าจางเจิ้งถิงพ่อของเธอได้เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังรู้จักผู้บริหารสูงสุดของที่นี่ด้วย!

พอคิดถึงตรงนี้ จางเหวินเหวินก็มั่นใจเต็มเปี่ยมขึ้นมาทันที เธอหัวเราะเย็น “หลิวฝูเซิง อย่าคิดว่าเป็นตำรวจแล้วจะมาหยิ่งผยองต่อหน้าฉันได้! ต่อหน้าพ่อฉัน นายยังไม่นับเป็นหมาสักตัวด้วยซ้ำ! ข่มขู่ฉันน่ะ นายคู่ควรหรือ!”

ข่มขู่?

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก แล้วมองไปที่จางเจิ้งถิง

จางเจิ้งถิงเห็นหลิวฝูเซิงตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด หลังจากเรื่องของเย่หรงเฉิงคราวก่อน เขายิ่งจับทางหลิวฝูเซิงไม่ถูกเข้าไปใหญ่ ตอนนี้จึงยิ่งไม่อยากก่อเรื่องเพิ่ม

แต่ต่อให้สุนัขจิ้งจอกเฒ่าอย่างจางเจิ้งถิงจะระมัดระวังแค่ไหน ก็ทานไม่ไหวที่ข้างตัวยังมีตัวก่อเรื่องอีกสองคน

จางเหวินเหวินเพิ่งพูดจบ แม่ของเธอก็คึกคักขึ้นมา แล้วพูดเสียงแหลม “หลิวฝูเซิง! เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? ยังจะตีลูกสาวสุดที่รักของฉันอีกเหรอ? แกเหิมเกริมแล้ว! ลองพูดอีกทีสิ! ฉันจะฉีกปากแก!”

สองแม่ลูกคู่นี้ราวกับหล่อออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน ร้ายพอๆ กัน! วันนี้การจับกุมยฺหวีเสี่ยวเฉียงราบรื่นมาก อารมณ์ของหลิวฝูเซิงเดิมทีก็ดีอยู่ แต่ตอนนี้กลับเริ่มไม่พอใจขึ้นมา

“จางเจิ้งถิง หมาที่บ้านคุณเห่าคึกคักขนาดนี้ ไม่คิดจะจัดการหน่อยเหรอ?” หลิวฝูเซิงขี้เกียจเปลืองน้ำลายกับหญิงปากร้ายสองคน จึงชี้เป้าไปที่จางเจิ้งถิงตรงๆ เสียเลย!

หากไม่ใช่เพราะรู้สึกว่ามีจางเจิ้งถิงเป็นคนหนุนหลัง หญิงปากร้ายสองคนนี้ก็คงไม่ตะโกนอย่างหยิ่งผยองขนาดนี้

เรื่องมาถึงตอนนี้ ต่อให้จางเจิ้งถิงไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ไม่พูดอะไรไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะเมียของเขาที่ยังตะโกนลั่น “จางเอ๊ย! คุณได้ยินไหม? ไอ้เด็กเวรนี่ด่าเมียกับลูกสาวคุณเป็นหมาแล้วนะ คุณยังฟังลงคออีกเหรอ? คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า!”

“หลิวฝูเซิง! นายอย่าหยิ่งผยองเกินไป! นายยังไม่มีคุณสมบัติจะมาอวดดีต่อหน้าฉัน!” ในที่สุดจางเจิ้งถิงก็หน้าดำคล้ำ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

หลิวฝูเซิงอดขำไม่ได้ “ท่านรองหัวหน้าจาง นี่จะใช้บารมีข้าราชการกดผมเหรอ?”

จางเจิ้งถิงหัวเราะเย็นแล้วพยักหน้า “นายพูดถูก! ไม่ว่าจะระดับชั้นหรือตำแหน่ง ฉันล้วนอยู่เหนือนายทั้งนั้น! ฉันใช้บารมีข้าราชการกดนายนี่แหละ แล้วนายจะทำยังไงล่ะ!”

ตอนนี้จางเจิ้งถิงก็คิดได้แล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับหลิวฝูเซิง เขาย่อมเอาชนะด้วยฝีปากไม่ได้แน่นอน ถ้าอยากได้หน้ากลับคืนในสถานการณ์นี้ ก็ต้องเล่นแบบแข็งกร้าว!

เขาพูดต่อ “นายจะบอกใช่ไหมว่านายไม่ใช่ลูกน้องฉัน ฉันจัดการนายไม่ได้และกดนายไม่ลง? หลิวฝูเซิง นายยังหนุ่มเกินไป ไม่รู้เลยว่าหลายครั้งอำนาจมันเชื่อมถึงกัน! อย่างเช่นตอนนี้ ฉันสามารถให้นายไสหัวออกไปจากที่นี่ได้ทันที! ต่อให้นายคาดเอวด้วยเงินหมื่นพวง ก็ซื้อบ้านที่นี่ไม่ได้!”

คำนี้จางเจิ้งถิงย่อมมีความมั่นใจที่จะพูด น้องเมียของหัวหน้าฝ่ายหวังลูกน้องเขา ก็เป็นรองผู้บริหารสูงสุดที่นี่!

จางเหวินเหวินก็หยิ่งผยองขึ้นมา “ฮึ่มๆ! หลิวฝูเซิง นายได้ยินไหม? พ่อฉันบอกให้นายไสหัวไป! รู้ไหมว่าบ้านที่นี่ตารางเมตรละเท่าไหร่? เงินเดือนนายทั้งปี ซื้อแค่ห้องน้ำยังไม่ได้เลย! ไอ้จน! ไอ้บ้านนอกคอกนา!”

ส่วนแม่ของจางเหวินเหวินก็หันไปมองหัวหน้าฝ่ายหวัง แล้วพูด “หวังน้อย! ยังยืนเหม่ออยู่ทำไม? มีไหวพริบดูสถานการณ์บ้างไหม? ต้องให้ผู้ใหญ่พูดออกมาตรงๆ ด้วยเหรอ!”

หัวหน้าฝ่ายหวังก็เริ่มมองครอบครัวจางเจิ้งถิงไม่ลงเหมือนกัน แต่ก็ไม่กล้าสร้างศัตรูกับผู้บังคับบัญชาโดยตรง จึงได้แต่ฝืนใจก้าวไปข้างหน้า แล้วพูดกับผู้จัดการสำนักงานขาย “คนนี้เป็นพวกก่อกวน คุณเรียกยามหน่อย…”

พอได้ยินคำนี้ บนใบหน้าของครอบครัวจางเจิ้งถิงก็เผยรอยยิ้มเย็นชาอย่างได้ใจกันหมดทันที

คราวนี้ในที่สุดก็ทำให้หลิวฝูเซิงหน้าแตก และระบายความแค้นออกมาได้แล้ว! จางเหวินเหวินถึงกับเริ่มคิดคำนวณแล้วว่าจะกระจายเรื่องนี้ออกไปยังไง ให้เพื่อนร่วมงานในหน่วยงานของหลิวฝูเซิง หรือกระทั่งเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยรู้กันหมด ให้หลิวฝูเซิงไม่มีหน้าไปเจอใครอีก!

ในเวลานี้เอง ประตูสำนักงานขายก็เปิดออก

แต่คนที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่ยาม หากเป็นชายที่ใส่แว่นตาและดูสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้ได้ยินบทสนทนาบางส่วนในสำนักงานขาย เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “ท่านรองหัวหน้าจาง บารมีข้าราชการใหญ่จริงๆ นะครับ! ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินเลยว่าสำนักงานขายก็ขึ้นกับฝ่ายจัดตั้งบุคลากรด้วย?”

พอได้ยินประโยคนี้ หลิวฝูเซิงก็ยิ้มบางๆ ไม่ต้องหันกลับไปมอง เขาก็รู้ว่าซ่งซานซือมาถึงแล้ว!

จางเจิ้งถิงย่อมรู้จักซ่งซานซือ สีหน้าจึงเปลี่ยนไปในทันที!

แต่จางเหวินเหวินกลับไม่รู้ว่าซ่งซานซือเป็นใคร เธอถลึงตาแล้วตะโกน “คุณเป็นใคร! กล้าพูดกับพ่อฉันแบบนี้…”

“เหวินเหวิน!”

จางเจิ้งถิงเหงื่อเย็นแตกขึ้นมาทันที เขารีบดึงลูกสาวไว้ แล้วยิ้มกับซ่งซานซือ “เลขาฯ ซ่ง คุณมาได้ยังไงครับ? หรือว่า… หรือว่าท่านนายกเหอจะมาดูบ้านที่นี่ด้วย?”

พอได้ยินคำว่าท่านนายกเหอ จางเหวินเหวินและคนอื่นๆ ก็ตะลึงงันไปหมดทันที!

ทั้งเมืองเหลียวหนาน มีนายกเทศมนตรีเพียงคนเดียวที่แซ่เหอ!

ในเมืองเหลียวหนานมีคำพูดที่เล่าลือกันประโยคหนึ่งว่า "นายกฯ กับเลขาฯ ไหลผ่านดั่งสายน้ำ มีเพียงเจี้ยนกั๋วที่หล่อด้วยเหล็ก"

คำว่า "เจี้ยนกั๋ว" นี้ก็คือชื่อของรองนายกเทศมนตรีเหอ นั่นคือเหอเจี้ยนกั๋ว! หลายปีมานี้ เมืองเหลียวหนานเปลี่ยนเลขาธิการพรรคและนายกเทศมนตรีมาหลายสมัย มีเพียงเหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรีอาวุโสคนนี้ที่มั่นคงดั่งภูเขาไท่ซาน!

เพียงจุดนี้จุดเดียว ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าสถานะของเหอเจี้ยนกั๋วในเมืองเหลียวหนานนั้น รากลึกขั้วแน่นเพียงใด!

คนตรงหน้าคนนี้ กลับเป็นเลขานุการของรองนายกเทศมนตรีเหอ! อย่าดูว่าระดับชั้นทางการบริหารของเลขานุการไม่สูง แต่อำนาจที่แท้จริงกลับมากกว่าจางเจิ้งถิงรองหัวหน้าฝ่ายคนนี้อย่างแน่นอน!

หัวหน้าฝ่ายหวังที่อยู่ข้างๆ ย่อมเคยเห็นซ่งซานซือมาก่อนเช่นกัน เขาตกใจจนรีบถอยหดไปข้างหลัง ไม่กล้าปริปาก

“ท่านรองหัวหน้าจางสนใจชีวิตส่วนตัวของท่านนายกเหอด้วยเหรอครับ?” ซ่งซานซือที่นั่งเก้าอี้เลขานุการคนสนิทของเหอเจี้ยนกั๋วได้อย่างมั่นคง ย่อมไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน

สำหรับข้าราชการอย่างจางเจิ้งถิง เขาไม่ได้เกรงใจเหมือนที่ทำกับหลิวฝูเซิง ประโยคเดียวก็สวนจนจางเจิ้งถิงเงียบไปเลย

หลังหัวเราะเย็นในลำคอหนึ่งครั้ง ซ่งซานซือก็หันไปยิ้มกับหลิวฝูเซิง “น้องชายอย่าถือสานะ วันนี้พี่ประมาทเอง ทำให้น้องเจอเรื่องกวนใจ หรือว่าวันนี้ไม่ต้องดูบ้านแล้ว พี่พาไปดื่มชาแทน”

น้องชาย? พี่?

พอได้ยินคำที่ซ่งซานซือใช้เรียกหลิวฝูเซิง รวมทั้งจางเจิ้งถิงด้วย หนังหัวของทุกคนก็ชาไปหมดในทันที!