บทที่ 68 ถูกรางวัลที่หนึ่ง

หลิวฝูเซิงกวาดตามองครอบครัวจางเจิ้งถิงทั้งหมด สายตาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของจางเหวินเหวินครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “วันนี้ผมไม่อยากทำมือสกปรก คราวหน้าออกจากบ้าน พกสมองมาด้วยนะ”

จางเหวินเหวินโกรธจนเกือบเป็นลม ปากของหลิวฝูเซิงร้ายเกินไป การพูดคำนี้ต่อหน้าคนทั้งหลาย โหดยิ่งกว่าตบหน้าเธอเสียอีก!

แต่ในเมื่อซ่งซานซืออยู่ตรงนี้ ขนาดจางเจิ้งถิงพ่อของเธอยังไม่กล้าพูดอะไร แล้วเธอจะเป็นอะไรได้? ถ้ายั่วโทสะซ่งซานซือขึ้นมา พ่อของเธอก็ไม่ต้องคิดเรื่องเลื่อนตำแหน่งแล้ว!

พอดีกับตอนที่หลิวฝูเซิงกับซ่งซานซือกำลังจะจากไป ที่บันไดขึ้นชั้นสองของสำนักงานขายก็มีเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังขึ้นมา “เลขาฯ ซ่ง! รอสักครู่ครับ!”

ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยอ้วนสำเนียงคนใต้คนหนึ่งวิ่งลงมาจากบันไดพร้อมกับหอบหายใจ ด้านหลังยังมีชายหญิงในชุดสูทผูกไทเรียบร้อยตามมาอีกหลายคน

ซ่งซานซือยิ้มบางๆ “เขาคือท่านหม่าผู้พัฒนาโครงการ ก่อนมาผมส่งข่าวไปหาเขาแล้ว”

ระหว่างที่พูด ท่านหม่าก็วิ่งมาถึงตรงหน้าซ่งซานซือแล้ว เขาเช็ดเหงื่อพลางหัวเราะ “เลขาฯ ซ่ง ทำไมจะกลับแล้วล่ะครับ?”

ซ่งซานซือยิ้ม “ผมมาดูบ้านเป็นเพื่อนเพื่อน ไม่คิดว่าท่านหม่าจะมาด้วยตัวเองอีก แบบนี้ทำให้ผมปลื้มจนตกใจไปหน่อยแล้วนะครับ”

“ควรอยู่แล้วครับ! ควรอยู่แล้ว! เทียบกับเรื่องของเลขาฯ ซ่งแล้ว เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็กทั้งนั้น! ชาที่ชั้นบนชงไว้แล้วครับ เลขาฯ ซ่งย้ายขึ้นไปชั้นบนไหมครับ? ผมจะให้ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของบริษัทมาแนะนำบ้านให้ท่านด้วยตัวเองเลย!” ท่านหม่าพูดพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า

แต่ซ่งซานซือกลับส่ายหน้า “ไม่เอาดีกว่าครับ”

“นี่…” ท่านหม่าชะงัก แล้วหันไปมองหลิวฝูเซิงที่อยู่ข้างซ่งซานซือโดยสัญชาตญาณ

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “น้ำใจของท่านหม่าผมรับไว้แล้วครับ บ้านของพวกคุณไม่เลว แต่ผมชอบเลือกเพื่อนบ้านก่อนแล้วค่อยอยู่”

คำสี่คำนี้ร้ายเกินไป!

ถึงท่านหม่าและพวกจะไม่รู้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชั้นล่าง แต่ก็ไม่ได้ตาบอด การยืนแบ่งค่ายและสีหน้าที่ชัดเจนแบบนี้ อธิบายทุกอย่างไปนานแล้ว!

นักธุรกิจที่ฉลาดหลักแหลม ย่อมตัดสินใจได้ในเวลาที่สั้นที่สุดเสมอ

หลังลังเลเล็กน้อย จู่ๆ ท่านหม่าก็หันไปยิ้มกับครอบครัวจางเจิ้งถิง “คุณผู้ชายท่านนี้ ต้องขอโทษจริงๆ ครับ! บ้านของเราขายไปเกือบหมดแล้ว พวกคุณไปดูที่อื่นดีกว่านะครับ จะได้ไม่เสียเวลาในการซื้อบ้านของพวกคุณ”

นี่คือการไล่ตรงๆ!

สีหน้าของจางเจิ้งถิงดำเป็นก้นหม้อไปแล้ว รองหัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรทั้งคนมาดูบ้าน แต่ถูกสำนักงานขายไล่ต่อหน้าคนทั้งหลาย ขายหน้าเกินไป!

จางเหวินเหวินก็ทนไม่ไหวเช่นกัน เธอตะโกนลั่น “คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเรา! คิดว่าเราเป็นประชาชนธรรมดาเหรอ? คิดว่าเรารังแกง่ายเหรอ? พ่อฉันอยู่ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองนะ! เรายังรู้จักท่านหลี่ของพวกคุณด้วย!”

“ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองเหรอ? ท่านหลี่?” ท่านหม่าชะงักเล็กน้อย

จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็พูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม “ท่านหม่า ผมว่าไม่เป็นไรดีกว่าครับ! เพราะเรื่องเล็กน้อยของผม แล้วทำให้คุณต้องสร้างศัตรูกับคนอื่น มันไม่คุ้มครับ!”

ประโยคนี้ถ้าไม่พูดยังไม่เป็นไร แต่พอพูดออกมาแล้ว ก็ตรึงท่านหม่าไว้ตรงนั้นเลย!

เขาไม่อยากสร้างศัตรูกับคนของฝ่ายจัดตั้งบุคลากรเพราะเรื่องของหลิวฝูเซิง นั่นก็เท่ากับต้องสร้างศัตรูกับซ่งซานซือเลขานุการคนสนิทของนายกเทศมนตรีแทน!

หลังสูดหายใจลึก ท่านหม่าก็พูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “คุณผู้หญิงท่านนี้อย่าเข้าใจผิด สิ่งที่ผมพูดล้วนเป็นความจริง บ้านของเราใกล้จะขายหมดโครงการแล้วจริงๆ อีกทั้งท่านหลี่ที่คุณพูดถึงเมื่อกี้…”

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ ท่านหม่าก็หันไปมองชายคนหนึ่งที่ตามมาด้านหลัง ซึ่งกำลังหดหัวลงคอ แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา “ท่านหลี่คนนี้ ผมไล่ออกไปแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบริษัทเราอีก กรุณาเข้าใจด้วยครับ!”

ท่านหม่าคนนี้ก็เป็นคนโหดเหมือนกัน ไม่เพียงตอกจางเหวินเหวินกลับไป แต่ยังไล่รองผู้บริหารคนหนึ่งของตัวเองออกตรงนั้นเลย!

ท่านหลี่ผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นได้ยินดังนั้น ร่างก็โงนเงน เกือบล้มลงไป!

หน้าของจางเหวินเหวินแดงก่ำราวกับผ้าแดง กล้ามเนื้อบนใบหน้าถูกความโกรธทำเอากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้!

“เหวินเหวิน! เราไปกันเถอะ!” จางเจิ้งถิงไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปนานแล้ว เขาดึงจางเหวินเหวินแล้วก้มหน้าเดินออกไป ไม่ไปตอนนี้จะรออะไร รอให้หน้าถูกตบจนบวมเป็นหัวหมูเหรอ?

พอดีกับตอนที่ครอบครัวของเขากำลังจะก้าวออกจากสำนักงานขาย

จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็พูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม “ท่านรองหัวหน้าจาง มีคำหนึ่งไม่รู้ว่าผมควรพูดหรือไม่ควรพูด”

จางเจิ้งถิงหันมาจ้องหลิวฝูเซิง “นายยังจะพูดอะไรอีก?”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ว่ากันตามใจจริง คุณคนนี้นอกจากสายตาเห็นแก่ผลประโยชน์เกินไปแล้ว ก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง เพียงแต่ต่อให้สติปัญญาของคุณสูงขึ้นอีกเท่าตัว ก็ลากผู้หญิงผลาญสมบัติสองคนข้างตัวคุณไม่ไหวอยู่ดี”

“นาย!” จางเจิ้งถิงโกรธจนตาลาย

จางเหวินเหวินกับแม่ยิ่งโกรธจนตัวสั่นกันทั้งคู่!

……

ครอบครัวจางเจิ้งถิงจากไปอย่างหมดสภาพ ไม่กล้าแม้แต่จะทิ้งคำพูดรักษาหน้าไว้สักประโยค

ซ่งซานซือมองหลิวฝูเซิงอย่างลึกซึ้ง แล้วพูด “คำพูดนี้ของน้องชาย เด็ดขาดไม่เบานะ”

“ผมกับครอบครัวเขา เดิมทีก็ไม่มีทางหวนกลับอยู่แล้วครับ” หลิวฝูเซิงยิ้ม แล้วพูด “แต่คราวนี้ต้องขอบคุณพี่ซ่งที่ช่วยหนุนเสียงให้ผมนะครับ”

ซ่งซานซือหัวเราะลั่น “เรื่องเล็กน้อย”

ท่านหม่าแห่งบริษัทอสังหาริมทรัพย์เข้ามาใกล้แล้วหยั่งเชิงถาม “เลขาฯ ซ่ง งั้นบ้านวันนี้…?”

ซ่งซานซือครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูด “เมื่อกี้ผมได้รับโทรศัพท์ มีธุระกะทันหัน บ้านไม่ต้องดูแล้ว แต่เรื่องนั้นก็ยังทำตามกติกาที่ตกลงกันไว้”

ท่านหม่าพยักหน้ารัวๆ “เข้าใจครับ! เข้าใจ! ผมจัดการไว้หมดแล้ว บริษัทเรามีกิจกรรมจับรางวัลตอบแทนลูกค้าอยู่ตลอด รางวัลพิเศษสูงสุดก็คือบ้านขนาดสองร้อยตารางเมตรของเราหลังหนึ่ง! คุณหลิวท่านนี้เพียงแค่ให้บัตรประชาชนมาถ่ายสำเนาหนึ่งชุด แล้วเซ็นชื่อ ส่วนเรื่องที่เหลือไม่ต้องกังวลเลยครับ! เอกสารและค่าใช้จ่ายทั้งหมด บริษัทเรารับผิดชอบเองครับ!”

ซ่งซานซือยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันไปมองหลิวฝูเซิง

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ตามพี่ซ่งมาแล้วดวงผมก็ดีขึ้นด้วยนะครับ ถึงขั้นถูกรางวัลพิเศษสูงสุดได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องดูแล้ว คาดว่าท่านหม่าคงไม่ให้หลังที่แย่ที่สุดกับผมหรอก”

ท่านหม่ารีบส่ายหน้า “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ! ที่คุณหลิวถูกรางวัลเป็นบ้านที่แปลนและทำเลดีที่สุดของที่นี่เลยครับ! ต่อให้ไม่อยากอยู่เอง ขายต่อก็มีคนแย่งกันซื้อเป็นพรวนแน่นอน! เฮอะๆ!”

“ดี งั้นก็รบกวนท่านหม่าด้วยนะครับ” เห็นได้ชัดว่าซ่งซานซือไม่มีอารมณ์จะสนทนาต่อ พูดจบก็ส่งสายตาให้หลิวฝูเซิง

หลิวฝูเซิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ พอถ่ายสำเนาบัตรประชาชนเสร็จ เซ็นชื่อและรับใบรับมาแล้ว ก็ตามซ่งซานซือเดินออกจากสำนักงานขายไป

……

บนรถของซ่งซานซือ

หลิวฝูเซิงถึงถาม “พี่ซ่งบอกว่ามีธุระกะทันหัน เกี่ยวกับผมเหรอครับ?”

สีหน้าของซ่งซานซือแปลกไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็สงบลง แล้วพยักหน้า “ท่านนายกเหอโทรมาเอง วันนี้ท่านว่างพอดี อยากเชิญคุณไปดื่มชาสักแก้ว”

เหอเจี้ยนกั๋วเชิญผมดื่มชาเหรอ?

หลิวฝูเซิงเลิกคิ้ว ดูท่าเขาน่าจะรู้เรื่องที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงหายตัวไปแล้ว ข่าวสารว่องไวไม่เบาเลยนะ

ในเวลานี้เอง ซ่งซานซือก็ขับรถไปพลาง ถามไปพลางราวกับพูดลอยๆ “ตอนนี้น้องชายรับผิดชอบคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานใช่ไหม? ไอ้นักต้มตุ๋นที่ชื่อยฺหวีเสี่ยวเฉียงนั่น จับได้หรือยัง?”

“ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเหรอ?” หลิวฝูเซิงแกล้งทำสีหน้างุนงง แล้วส่ายหน้ายิ้ม “หมอนี่โกงเงินไปมากมายขนาดนั้น จะจับง่ายๆ ได้ยังไงครับ? ไม่แน่ตอนนี้เขาอาจจะหนีไปต่างประเทศ นอนอาบแดดริมหาดใช้เงินอย่างสำราญไปแล้วก็ได้!”