บทที่ 69 สามถ้วยจักรวาลของเหอเจี้ยนกั๋ว

ซ่งซานซือไม่รู้ว่าหลิวฝูเซิงกำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

เขาเองก็เพิ่งได้ข่าวว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงหายตัวไปจากโทรศัพท์ของเหอเจี้ยนกั๋วเหมือนกัน

เหอเจี้ยนกั๋วโกรธจัด ด่าฮั่วฉี่เซิงและคนตระกูลฮั่วว่าเป็นพวกโง่เขลาทั้งกลุ่ม คนสำคัญขนาดยฺหวีเสี่ยวเฉียง ยังปล่อยปละละเลยจนหลุดมือไปได้!

ตามคำแนะนำของซ่งซานซือ เหอเจี้ยนกั๋วตัดสินใจว่าจะไม่ต้มกบในน้ำอุ่นอีกต่อไป หากจะพบหลิวฝูเซิงทันที

……

ชานเมือง ลานบ้านที่ประณีตงดงามแห่งหนึ่ง

ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แสงไฟในลานนุ่มนวลมาก

ตอนที่หลิวฝูเซิงกับซ่งซานซือเข้ามาในลาน เหอเจี้ยนกั๋วกำลังนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่น บนโต๊ะหินวางถาดชาไว้ กาหนึ่งใบสามถ้วย เป็นชุดชากงฟูมาตรฐาน

“หลิวน้อยมาแล้วสินะ” เหอเจี้ยนกั๋วไม่ได้ลุกขึ้น เพียงยิ้มทักทาย

หลิวฝูเซิงเดินเข้าไป “ท่านนายกเหอเกรงใจเกินไปแล้วครับ การคลี่คลายคดีเป็นงานในหน้าที่ของผม ไม่คู่ควรกับการขอบคุณเป็นพิเศษหรอกครับ”

เหอเจี้ยนกั๋วยิ้ม “ผมคนนี้แยกบุญคุณความแค้นชัดเจนที่สุด คนที่เคยช่วยผม ผมจะจดจำไปทั้งชีวิต แต่ในฐานะข้าราชการผู้รับใช้ประชาชน ผมไม่อาจตอบแทนคุณอย่างงามได้ ทำได้เพียงเตรียมชาจืดๆ ไว้เล็กน้อย คุณอย่ารังเกียจนะ”

ซ่งซานซือที่อยู่ข้างๆ พูดว่า “หลิวน้อย ก่อนหน้านี้คุณยังบอกว่าอาศัยดวงของผม ตอนนี้ผมต่างหากที่ต้องอาศัยดวงของคุณแล้ว! ท่านนายกเหอเป็นผู้เชี่ยวชาญวิถีแห่งชา ขนาดผู้ใหญ่ระดับคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลหลายท่าน ยังชมชาที่ท่านชงไม่ขาดปากเลยนะ!”

หลิวฝูเซิงแกล้งทำท่าเกรงกลัว “ถ้าอย่างนั้น ผมยิ่งปลื้มจนตกใจเข้าไปใหญ่แล้วครับ! ผมไม่ค่อยรู้เรื่องชา เกรงว่าจะเป็นการเผาพิณต้มนกกระเรียน ทำให้วิถีแห่งชาของท่านนายกเหอเสียเปล่า”

“ชาคือเครื่องดื่มแห่งความสงบ ขอแค่มีใจ ก็จะไม่เสียเปล่า นั่งเถอะ” เหอเจี้ยนกั๋วหัวเราะลั่น แล้วยกมือชงชา

หลังหลิวฝูเซิงกับซ่งซานซือนั่งลงแล้ว เหอเจี้ยนกั๋วก็ถาม “สหายหลิวน้อย รู้ไหมว่าทำไมชากงฟูนี้ ไม่ว่ามีแขกกี่คน ก็มีเพียงสามถ้วยเท่านั้น?”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “พอได้ยินมาบ้างครับ ถ้วยสามใบเรียงกันเป็นอักษรที่แปลว่าการลิ้มรส หมายถึงลิ้มรสชา ลิ้มรสคุณธรรม และลิ้มรสชีวิต ชาในสามถ้วยดื่มหมุนเวียนกัน หมายถึงผู้ดื่มชาพยุงกันและกัน ชากงฟูมีต้นกำเนิดจากเฉาซ่าน มีคำพูดของคนท้องถิ่นว่าชาสามคน เหล้าสี่คน เที่ยวสองคน ดื่มชาสามคนดีที่สุด จึงมีสามถ้วย อีกอย่าง ผู้ดื่มชานั้น หนึ่งคนได้จิตวิญญาณ สองคนได้ความรื่นรมย์ สามคนได้รสชาติ สามถ้วยนี้ต่างหากคือรสแท้ของชาครับ”

ฟังคำนี้จบ เหอเจี้ยนกั๋วก็ตบมือชมอย่างทึ่ง “พูดได้ดีมาก! เมื่อกี้ได้ยินคุณบอกว่าไม่รู้เรื่องชา ผมเกือบเชื่อไปแล้ว! ไม่คิดเลยว่าคุณจะเชี่ยวชาญวิถีแห่งชาถึงเพียงนี้”

ซ่งซานซือก็หัวเราะ “นั่นสิครับ! หลิวน้อยนี่ซ่อนตัวลึกไม่เผยฝีมือจริงๆ ผมในวัยเท่าคุณ เกรงว่าจะไม่แตะชาด้วยซ้ำ ตระกูลคุณต้องมีวิชาสืบทอดแน่นอน มีคนสอนมาตั้งแต่เด็ก หรือไม่ก็ในชีวิตเคยมีวาสนาได้พบผู้มีพระคุณ”

หลิวฝูเซิงหัวเราะเบาๆ “ท่านนายกเหอชมเกินไป พี่ซ่งก็ยกยอเกินจริง! ผมมาจากชนบท เดินทางมาก็ธรรมดาสามัญ จะมีวิชาตระกูลหรือผู้มีพระคุณที่ไหนกัน? ถ้าจะพูดถึงผู้มีพระคุณ ท่านนายกเหอกับพี่ซ่งก็คือผู้มีพระคุณที่ใหญ่ที่สุดของผมแล้วครับ”

ถามตอบรัดกุมไม่มีช่องโหว่!

เหอเจี้ยนกั๋วกับซ่งซานซือสบตากันแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าพูด “หลิวน้อย เมื่อกี้ที่คุณอธิบายเรื่องชากงฟูนั้นครอบคลุมมาก แต่ในสายตาผม ถ้วยสามใบนี้ยังมีนัยลึกซึ้งกว่านั้นอีก”

“ขอท่านนายกเหอชี้แนะครับ”

เหอเจี้ยนกั๋วพูดอย่างเรียบเฉย “คัมภีร์เต้าเต๋อจิงกล่าวไว้ว่า เต๋าให้กำเนิดหนึ่ง หนึ่งให้กำเนิดสอง สองให้กำเนิดสาม สามให้กำเนิดสรรพสิ่ง ในสายตาผม ถ้วยชาสามใบนี้คือจักรวาลเล็กๆ หนึ่งจักรวาล ขอแค่ถ้วยชาสามใบอยู่ในที่ที่เหมาะสมของตน นั่นก็คือสรรพสิ่งเกิดงอกงาม ไปทางไหนก็ไร้อุปสรรค”

สามให้กำเนิดสรรพสิ่งเหรอ? หลิวฝูเซิงหรี่ตา เห็นได้ชัดว่าเหอเจี้ยนกั๋วกำลังสะกิดเขาอยู่

ซ่งซานซือกลัวว่าเขาจะฟังไม่เข้าใจ จึงเคาะข้างตีขอบ “ถ้วยสามใบนี้ ก็เหมือนพวกเราสามคนตอนนี้ ท่านนายกเหอวางแผนอยู่ในกระโจม หลิวน้อยบุกทะลวงแนวข้าศึก ส่วนผมถึงจะไม่มีความสามารถอะไร แต่ก็ซ้ายขวาล้วนพบแหล่งน้ำ วิ่งงานจิปาถะพอทำได้ พวกเราสามคนก็ทำให้สรรพสิ่งเกิดงอกงามและไปทางไหนก็ไร้อุปสรรคได้ไม่ใช่เหรอ?”

หลิวฝูเซิงหัวเราะเย็นในใจ แต่สีหน้าทำเป็นเพิ่งเข้าใจและเกรงกลัว “พี่ซ่งพูดหนักเกินไปครับ! ถ้าจะพูดถึงคนไม่มีความสามารถ ผมนี่แหละคือคนที่ไม่มีความสามารถที่สุด สามถ้วยจักรวาลนี้ ผมไม่คู่ควรครับ!”

เหอเจี้ยนกั๋วสังเกตสีหน้าของหลิวฝูเซิงมาตลอด ตอนนี้จู่ๆ ก็พูดขึ้น “หลิวน้อยอย่าจริงจังเกินไป ซ่งน้อยก็แค่ยกตัวอย่างเปรียบเทียบเท่านั้น พวกเราล้วนเป็นข้าราชการ เป็นผู้รับใช้ประเทศชาติและประชาชน สามถ้วยจักรวาลอะไรกัน? ถ้าคนที่มีเจตนาไม่ดีได้ยินไป ก็จะนึกว่าพวกเรากำลังตั้งวงเล็กตั้งกลุ่มย่อยกันนะ!”

หลิวฝูเซิงพยักหน้ายิ้ม แล้วคิดในใจว่า “ไอ้สุนัขจิ้งจอกเฒ่านี่ นิ่งได้จริงๆ ด้วย!”

ซ่งซานซือรีบกลบเกลื่อน “ใช่ๆๆ! ท่านนายกเหอพูดถูก ดูสำนึกของผมสิ! ผมพูดพลาดไปเอง! เฮอะๆ…”

“ดื่มชาเถอะ” เหอเจี้ยนกั๋วยิ้มบางๆ แล้วรินชาในกาลงถ้วยทั้งสามใบอย่างสม่ำเสมอ แบ่งน้ำชาทั้งกาได้เท่ากันพอดี

พอดื่มชาไปหนึ่งถ้วย เหอเจี้ยนกั๋วถึงพูดต่อ “ผมดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีเมืองเหลียวหนานมาเก้าปีแล้ว ช่วงเวลานี้ เมืองเหลียวหนานเปลี่ยนเลขาธิการพรรคสองคน นายกเทศมนตรีสามคน พวกเขาไม่เอาเมืองเหลียวหนานเป็นกระดานกระโดด ก็ร่วงจากตำแหน่งด้วยเหตุผลต่างๆ งานบริหารส่วนใหญ่ของเมือง ล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของผมทั้งนั้น ผมบอกว่าผมบริหารเหลียวหนานมาเก้าปี ก็ไม่เกินจริงใช่ไหม?”

หลิวฝูเซิงวางถ้วยชาลง โดยไม่พูดอะไร

ซ่งซานซือหัวเราะ “หากไม่ใช่เพราะท่านนายกเหอเป็นผู้บริหาร นโยบายของเมืองเหลียวหนานจะสานต่อกันมาได้ตลอดหลายปีขนาดนี้ได้ยังไง? ดูเมืองรอบข้างเราสิ เมืองไหนบ้างที่ไม่เปลี่ยนผู้บริหารบ่อยจนนโยบายเพิ่งออกมาก็ถูกแก้ ทำให้สิ้นเปลืองแรงงานและทรัพย์สิน เศรษฐกิจถดถอย! มีเพียงเมืองเหลียวหนานของเราที่เติบโตอย่างมั่นคงมาตลอด ฟ้าฝนเป็นใจ! สำหรับเศรษฐกิจและความเป็นอยู่ของประชาชนเหลียวหนาน ท่านนายกเหอเรียกได้ว่ามีความดีความชอบใหญ่หลวงเลยครับ!”

ในจุดนี้ หลิวฝูเซิงกลับเห็นด้วย

ความแข็งแกร่งของเหอเจี้ยนกั๋วในเมืองเหลียวหนาน ทำให้นายกเทศมนตรีและเลขาธิการพรรคที่มารับตำแหน่ง ไม่อาจเปลี่ยนแปลงนโยบายได้ง่ายๆ

ในเวลาเดียวกันเขาก็ฟังนัยแฝงของซ่งซานซือออก เหอเจี้ยนกั๋วมั่นคง เหลียวหนานก็มั่นคง หากเหอเจี้ยนกั๋วไม่มั่นคง วงราชการของเหลียวหนานก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ หรือกระทั่งทำให้เศรษฐกิจล่มสลาย ความเป็นอยู่ของประชาชนตกต่ำ!

คนอื่นภายใต้การร้องรับกันไปมาของพวกเขา มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดภาพลวงว่าเหอเจี้ยนกั๋วคือเสาหลักตรึงทะเลของเมืองเหลียวหนาน และเหลียวหนานขาดเหอเจี้ยนกั๋วไม่ได้ จึงไม่อยากไปแตะต้องเหอเจี้ยนกั๋ว

ในตำราพิชัยสงครามมีคำว่าชนะทัพข้าศึกโดยไม่ต้องรบ วิธีการของเหอเจี้ยนกั๋วไม่ธรรมดาจริงๆ!

เห็นหลิวฝูเซิงยังคงไม่พูดอะไร เหอเจี้ยนกั๋วจึงพูดกับซ่งซานซือ “ไม่ต้องมาประจบผม ผมแค่ทำงานในหน้าที่ เป็นความรับผิดชอบเท่านั้น! อีกปีเดียวก็จะเปลี่ยนวาระแล้ว ไม่แน่อาจจะได้นายกเทศมนตรีที่มีผลงานดีกว่านี้มาแทน แล้วให้ผมได้พักผ่อนเสียที”

ซ่งซานซือรีบแสดงความจงรักภักดี “ท่านนายกเหออย่าพูดแบบนี้เด็ดขาดครับ เมืองเหลียวหนานขาดท่านไม่ได้! หลิวน้อย คุณว่าไหม?”

หลิวฝูเซิงนั่งอยู่ข้างๆ มองสองคนนี้โต้ตอบกันไปมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มครุ่นคิดตลอดเวลา จนกระทั่งพวกเขาแสดงจบ หลิวฝูเซิงถึงพูดว่า “ก่อนหน้านี้ตอนที่ผมไปกลุ่มบริษัทว่านหลง ฮั่วฉี่เซิงบอกผมว่าท่านนายกเหอเคยดื่มชาของเขาด้วยนะครับ”

พอคำนี้ออกมา สีหน้าของเหอเจี้ยนกั๋วกับซ่งซานซือก็เปลี่ยนไปทั้งคู่

หลิวฝูเซิงหมายความว่ายังไง? คำพูดนี้ไม่เพียงทำลายบรรยากาศ แต่ยังแฝงหอกแฝงกระบองมาด้วย!