บทที่ 70 ขนเต็มปาก

เหอเจี้ยนกั๋วเงียบไปครู่หนึ่งจึงพูด “กลุ่มบริษัทว่านหลงของฮั่วฉี่เซิงเป็นบริษัทดาวเด่นของเมืองเหลียวหนาน ตัวเขาเองก็เป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาการเมืองประจำมณฑล เป็นผู้ประกอบการดีเด่นและนักการกุศล ผมกับเขาเคยดื่มชาด้วยกันหลายครั้ง คุณจู่ๆ ยกเรื่องนี้ขึ้นมา อยากจะพูดอะไร?”

หลิวฝูเซิงพูดว่า “ท่านนายกเหออย่าเข้าใจผิดครับ ผมแค่เพิ่งไปกลุ่มบริษัทว่านหลงมา พอพูดถึงการดื่มชาก็เลยนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา! อีกทั้งความหมายในคำพูดของฮั่วฉี่เซิง ดูเหมือนอยากใช้ชื่อของท่านนายกมาเคาะเตือนผมสักหน่อย”

“ใช้ชื่อผมมาเคาะเตือนคุณเหรอ? เรื่องตลก” สีหน้าของเหอเจี้ยนกั๋วจมลง

ซ่งซานซือรีบพูด “หลิวน้อย เป็นไปไม่ได้! หรือคุณคิดว่าท่านนายกเหอจะไปเป็นคนหนุนหลังให้ฮั่วฉี่เซิง?”

หลิวฝูเซิงแกล้งทำท่าสงสัย “แต่ฮั่วฉี่เซิงบอกว่าเขากับท่านนายกเหอมีความสัมพันธ์กันมาสิบกว่าปี! เขายังบอกอีกว่าถ้าไม่มีท่านนายกเหอ ก็ไม่มีกลุ่มบริษัทว่านหลงในวันนี้”

อะไรนะ!

ดวงตาของเหอเจี้ยนกั๋วหรี่ลง

เปลือกตาของซ่งซานซือกระตุกอย่างแรง แล้วถาม “ฮั่วฉี่เซิงพูดแบบนี้จริงเหรอ? เขาพูดอะไรอีก?”

“นอกจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรครับ” หลิวฝูเซิงส่ายหน้า จากนั้นก็ยิ้ม “แต่ท่านนายกเหอกับพี่ซ่งอย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดนะครับ คำพูดของฮั่วฉี่เซิง ผมไม่เชื่อแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอน! เพียงแต่รู้สึกว่าพี่ซ่งช่วยให้ผมถูกรางวัลบ้านหนึ่งหลัง ผมก็ต้องมีอะไรตอบแทนบ้าง จึงเอาคำพูดเหล่านี้มาบอก”

พอได้ยินคำอธิบายนี้ของหลิวฝูเซิง โดยเฉพาะพอได้ยินเรื่องบ้าน สีหน้าของเหอเจี้ยนกั๋วกับซ่งซานซือก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งซานซือยิ้ม “น้องชายใส่ใจมากเลยนะ! คำพูดเหล่านี้ของฮั่วฉี่เซิงเป็นคำพูดไร้หลักฐานล้วนๆ! ท่านนายกเหอเคยสนับสนุนกลุ่มบริษัทว่านหลงจริง แต่นั่นก็เพื่อฟื้นฟูเศรษฐกิจของเหลียวหนานเรา และหาสวัสดิการให้ผู้ประกอบการท้องถิ่นมากขึ้น! ผลลัพธ์ในปัจจุบันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าบริษัทเอกชนท้องถิ่นเหล่านั้นรวมทั้งกลุ่มบริษัทว่านหลง ได้กลายเป็นเสาหลักทางเศรษฐกิจที่ขาดไม่ได้ของเมืองเหลียวหนานแล้ว!”

ซ่งซานซือถอนหายใจ “ไม่คิดเลยว่าพอฮั่วฉี่เซิงทำธุรกิจใหญ่ขึ้น ก็สูญเสียเจตนารมณ์แรกเริ่มไป! ถึงขั้นใช้ชื่อของท่านนายกเหอเป็นจิ้งจอกยืมบารมีเสือ ถ้าน้องชายไม่พูด ผมก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย! ถ้าปล่อยไปนานๆ ชื่อเสียงของท่านนายกเหอต้องได้รับผลกระทบแน่นอน!”

“คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์เอง จะไปสนใจเขาทำไม? ดื่มชา!” เหอเจี้ยนกั๋วทำสีหน้าเที่ยงธรรม

หลังดื่มชาไปอีกรอบ เหอเจี้ยนกั๋วก็พูด “จู่ๆ ผมก็อยากถามหน่อยว่าคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”

ซ่งซานซือช่วยกลบเกลื่อน “ผมเตือนท่านนายกเสมอว่าอย่าตรากตรำเกินไป แต่ในใจท่านนายกมีประชาชนเหลียวหนานอยู่ เฮ้อ จะไม่ตรากตรำได้ยังไง? คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานเป็นคดีที่ใหญ่ที่สุดตอนนี้ น้องชายก็บังเอิญเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจพอดี งั้นเล่าให้ฟังหน่อยเถอะ ให้ท่านนายกได้สบายใจบ้าง”

หลิวฝูเซิงหัวเราะเย็นในใจ “ท่านนายกห่วงใยงานของกองตำรวจเรา ก็สมเหตุสมผลครับ เกี่ยวกับคดีนี้ พวกเรา… พูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือตัวผม ได้กุมเบาะแสบางอย่างไว้จริงๆ และเบาะแสเหล่านี้ก็ชี้ไปที่คนตระกูลฮั่วแห่งกลุ่มบริษัทว่านหลงพอดี”

“เบาะแสอะไร?” ดวงตาของซ่งซานซือสว่างวาบ แล้วถามซ้ำ

“ซ่งน้อย กองตำรวจมีวินัยของกองตำรวจ อะไรที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม” เหอเจี้ยนกั๋วขวางคำพูดของซ่งซานซือไว้ แล้วยิ้มกับหลิวฝูเซิง “หลิวน้อย คุณไม่ต้องลำบากใจ อะไรที่พูดได้ก็พูด อะไรที่พูดไม่ได้ ผมจะไม่ถาม ดื่มชา”

คนเก๋าเกม!

พร้อมกับที่ยกถ้วยชาขึ้น ในใจของหลิวฝูเซิงก็หัวเราะในลำคอหนึ่งครั้ง เหอเจี้ยนกั๋วคนนี้กำลังใช้วิธีถอยเพื่อรุกชัดๆ!

เขาพูดประโยคเดียวก็ปัดข้อครหาว่าสืบความลับของตำรวจออกไปได้ อีกทั้งยังใช้เรื่องนี้เป็นการหยั่งเชิงว่าหลิวฝูเซิงกลายเป็น "คนกันเอง" ของเขาแล้วหรือยัง!

วางถ้วยชาลง หลิวฝูเซิงก็พูด “ท่านนายกเหอคิดมากไปครับ งานของกองตำรวจเราก็ต้องรายงานผู้ใหญ่ระดับเมืองเหมือนกัน ที่จริงเบาะแสที่ผมได้มา ก็มาจากยฺหวีเสี่ยวเฉียง ผู้ต้องหาหลักของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน ประธานกรรมการบริษัทลงทุนเหลียวหนานฉวนฉิวนั่นเอง”

“ยฺหวีเสี่ยวเฉียง? คุณจับยฺหวีเสี่ยวเฉียงได้แล้วเหรอ!” ซ่งซานซือตกใจอย่างมาก แล้วถามออกมาโดยไม่ทันคิด

“…”

หลิวฝูเซิงมองไปที่ซ่งซานซือ “พี่ซ่งเคยถามผมบนรถเรื่องยฺหวีเสี่ยวเฉียง หรือว่าพี่ได้ยินข่าวอะไรมา?”

“ไม่มีๆ! แค่บังเอิญถามขึ้นมาเท่านั้นเอง! เฮอะๆ เมื่อกี้ผมก็ตื่นเต้นเกินไปหน่อย…” ซ่งซานซือตระหนักว่าตัวเองเสียอาการ จึงรีบส่ายหน้าหัวเราะ

เหอเจี้ยนกั๋วไม่ได้พูดอะไรมาตลอด สีหน้าบนใบหน้ามีเพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่วาบผ่านไปเท่านั้น

ตอนนี้เขาถึงถามอย่างสงบ “ยฺหวีเสี่ยวเฉียงชี้ตัวฮั่วฉี่เซิงเหรอ? งั้นคดีนี้ก็เท่ากับคลี่คลายแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “ไม่ง่ายขนาดนั้นครับ พวกเรายังจับยฺหวีเสี่ยวเฉียงไม่ได้ เขาเพียงส่งคำให้การด้วยวาจาบางส่วนมาให้ผมผ่านคนกลางหลายทอด! ก็เพราะแบบนี้ ผมถึงยังไม่เปิดเผยพยานหลักฐาน”

ซ่งซานซือพูดอย่างครุ่นคิด “ยฺหวีเสี่ยวเฉียงทำแบบนี้ทำไม? แล้วคำพูดของเขาน่าเชื่อถือแค่ไหน?”

หลิวฝูเซิงตอบ “ยฺหวีเสี่ยวเฉียงทำเพื่อขอการผ่อนผันโทษ ใช้พยานหลักฐานเหล่านี้ต่อรองเงื่อนไขกับตำรวจ ผมว่าน่าเชื่อถือสูงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็เท่ากับท้าทายฝ่ายตำรวจ ซึ่งไม่มีผลดีกับเขาเลย ส่วนที่ว่าทำไมถึงส่งพยานหลักฐานมาให้ผม…”

หลิวฝูเซิงยิ้มเยาะตัวเอง “อาจจะเพราะผมเป็นมือใหม่ และบังเอิญอยู่ในตำแหน่งรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจพอดีมั้งครับ”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ มือใหม่เท่านั้นที่ไม่มีผลประโยชน์พัวพัน เหอเจี้ยนกั๋วกับซ่งซานซือต่างค่อยๆ พยักหน้า

“พอแล้ว เรื่องคดีก็ให้ฝ่ายตำรวจจัดการไปเถอะ! วันนี้เราดื่มชากัน ไม่คุยเรื่องอื่น!”

เหอเจี้ยนกั๋วรู้ "ข้อมูล" ที่หลิวฝูเซิงกุมไว้แล้ว พวกเขาจึงไม่หยั่งเชิงต่อ

สามคนคุยเรื่องอื่นกันอีกสักพัก หลิวฝูเซิงก็ลุกขึ้นขอตัวกลับ ซ่งซานซือไม่ได้กลับไปด้วย หากเป็นคนขับรถของเหอเจี้ยนกั๋วที่ไปส่งหลิวฝูเซิงกลับบ้าน

หลังเขาจากไป ซ่งซานซือก็พูด “ท่านนายกคิดว่าคำพูดของหลิวฝูเซิงกับคำพูดของฮั่วฉี่เซิง อันไหนน่าเชื่อถือกว่ากันครับ?”

“นายว่าล่ะ?” เหอเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนชาชุดใหม่ แล้วถามอย่างเรียบเฉย

ซ่งซานซือดันแว่นตา แล้วยิ้มแห้ง “ในใจท่านนายกคงมีคำตอบอยู่แล้ว ผมจะไปเฉียบแหลมเท่าท่านได้ยังไงครับ?”

เหอเจี้ยนกั๋วรับคำประจบนี้ไว้อย่างเปิดเผย ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึกแล้วพูด “หลิวฝูเซิงอาจจะมีภูมิหลังอยู่บ้าง หรืออาจจะบ้าบิ่นมาแต่กำเนิด แต่การที่เขารับเงินสองทาง ก็ทำให้เขาเป็นคนต่ำช้าเต็มตัวอย่างไม่ขาดไม่เกิน”

“ดังนั้น ท่านคิดว่าเขาโกหกเหรอครับ?”

“ตรงกันข้ามเลย!” เหอเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า “หลิวฝูเซิงเพิ่งไปกลุ่มบริษัทว่านหลงเมื่อวาน วันนี้ฮั่วฉี่เซิงก็โทรมาบอกผมว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงหายตัวไป เว้นแต่ไอ้หลิวฝูเซิงคนนี้หรือผู้เชี่ยวชาญที่อยู่เบื้องหลัง จะรู้ที่อยู่ของยฺหวีเสี่ยวเฉียงมานานแล้ว ไม่อย่างนั้นในโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ที่ไหน? นี่มันชัดเจนว่าฮั่วฉี่เซิงกำกับเองแสดงเองทั้งเรื่อง!”

ซ่งซานซือสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ “ท่านหมายความว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงถูกฮั่วฉี่เซิงจัดการไปแล้วเหรอครับ? เขาทำแบบนั้นทำไม?”

“ทำเป็นลึกลับ อยากคุยกับคนเบื้องบนโดยตรง ฮึ่ม ฮั่วฉี่เซิงถนัดแผนร้ายเล่ห์เพทุบาย ไม่ใช่ของดีอะไร”

เหอเจี้ยนกั๋ววางถ้วยชาลงอย่างหนักหน่วง แล้วพูดด้วยสีหน้าหม่นมืด “ดูท่าเขาจะลืมไปแล้วว่าตอนแรกเขาประจบผมราวกับหมายังไง!”

“ผมดันเขาขึ้นมาได้ ก็เหยียบเขาลงไปได้เหมือนกัน!”

……

ในเวลาเดียวกัน หลิวฝูเซิงนั่งอยู่บนรถของเหอเจี้ยนกั๋ว ตอนรอไฟแดง จู่ๆ ก็มองออกไปนอกหน้าต่างรถแล้วหัวเราะออกมา

คนขับถามอย่างสงสัย “น้องชาย หัวเราะอะไรเหรอ?”

หลิวฝูเซิงพูด “คุณดูหมาจรจัดสองตัวนั่นสิ เดิมทีเล่นกันดีๆ อยู่ พอมีคนโยนเนื้อไปให้ชิ้นหนึ่ง สองตัวนั้นก็กัดกันทันที ขนเต็มปากไปหมด”

คนขับหัวเราะเยาะ “หมาก็คือหมา จะไปมีความเป็นคนที่ไหน?”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “คุณพูดถูก”