บทที่ 71 มังกรในหมู่คน

หมาไม่มีความเป็นคน เพื่อเนื้อชิ้นเดียวก็กัดกันกับเพื่อนจนตาย

แต่หากผลประโยชน์มากพอ ที่จริงคนก็เป็นเหมือนหมาได้ หรือกระทั่งยิ่งกว่าไม่หย่อนกว่า

เนื้อชิ้นที่หลิวฝูเซิงโยนลงไปนั้น ที่จริงไม่ธรรมดาเลย ไม่ว่าฮั่วฉี่เซิงหรือเหอเจี้ยนกั๋ว ล้วนกลายเป็นตัวเก๋าไปหมดแล้ว การยุแหย่ธรรมดาสำหรับพวกเขาก็เป็นแค่เรื่องตลก

แต่ในเวลานี้ พวกเขากลับตั้งท่าเข้าหากันเพราะเนื้อชิ้นนั้น หรือจะพูดว่าเพราะผลประโยชน์ของแต่ละฝ่าย โดยมีเจตนาฆ่าซ่อนอยู่!

เหอเจี้ยนกั๋วไม่ได้ยกตัวเองว่าเป็นสามถ้วยจักรวาลหรือไง?

งั้นผมจะทำให้คุณแตกไปหนึ่งถ้วย ให้จักรวาลปั่นป่วนเสียเลย!

……

สองวันต่อมา ต่งขุยกลับมาจากการประชุมที่ในเมือง พร้อมนำคำสั่งล่าสุดที่ผู้ใหญ่ระดับเมืองกับสถานีตำรวจตัดสินใจร่วมกันมาด้วย

“จากการพิจารณาตัดสินใจของผู้ใหญ่ระดับเมือง คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานคือจุดสำคัญของการทำงานในเมืองเราตอนนี้! ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าเขาจะมีสถานะอะไร ก็ต้องให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของสถานีตำรวจและคณะทำงานเฉพาะกิจโดยไม่มีเงื่อนไข! กลุ่มบริษัทว่านหลงก็ไม่มีข้อยกเว้น!”

พอต่งขุยพูดจบ สมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจก็ฮือฮาขึ้นมาทันที!

หวังกว่างเซิงเบิกตากว้างแล้วพูด “ทางเมืองระบุถึงกลุ่มบริษัทว่านหลงเป็นการเฉพาะเลยเหรอ? นั่นก็แปลว่าตอนนี้เราสามารถสอบสวนบัญชีทั้งหมดและสถานการณ์ที่แท้จริงของกลุ่มบริษัทว่านหลงได้อย่างชอบธรรมตามชื่อแล้วใช่ไหม?”

ก่อนหน้านี้ ถึงฝ่ายตำรวจจะไม่เคยผ่อนคลายการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงเลย แต่ก็จำกัดอยู่แค่สถานะกึ่งเปิดเผยเท่านั้น

กลุ่มบริษัทว่านหลงมีอิทธิพลอย่างยิ่งในเมืองเหลียวหนาน มีเส้นสายแข็งแกร่งอยู่ในทุกหน่วยงาน สร้างอุปสรรคมากมายให้การสอบสวนของคณะทำงานเฉพาะกิจ

แต่ตอนนี้ เมื่อมีกระบี่อาญาสิทธิ์จากศาลาว่าการเมืองแล้ว ทุกอย่างก็ไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป!

ต่งขุยหัวเราะลั่น “ใช่แล้ว! เมื่อก่อนท่าทีของศาลาว่าการเมืองไม่ชัดเจนนัก แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว! นี่เป็นญัตติที่ท่านผู้บัญชาการหลี่กับท่านเลขาฯ อู๋ของเราร่วมกันเสนอต่อคณะกรรมการพรรคประจำเมืองและศาลาว่าการเมือง ถึงได้เสียงสนับสนุนจากคนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะจากท่านรองนายกเทศมนตรีเหอ! ไม่ง่ายเลยนะ!”

จ้าวเยี่ยนชิวหัวเราะ “หัวหน้ากองต่งอย่าถ่อมตัวไปเลยค่ะ ฉันได้ยินมาแล้วนะ เพราะเรื่องการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงนี้ คุณยังไปหาท่านผู้บัญชาการหลี่กับท่านเลขาฯ อู๋ด้วยตัวเอง เกือบจะทะเลาะกันแล้ว! การไปประชุมที่เมืองคราวนี้ เกรงว่าคุณคงตั้งใจจะไปทะเลาะกันใหญ่เลยใช่ไหมคะ!”

สมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะลั่นกันขึ้นมาทันที

พวกเขารู้จักนิสัยของต่งขุยดีเกินไป การประชุมที่เมืองคราวนี้เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะให้ต่งขุยไป แต่ต่งขุยดันทุรังขึ้นรถของหลี่เหวินป๋อผู้บัญชาการ ถึงได้ตามไปเข้าร่วมประชุมโดยไม่มีสิทธิ์ออกเสียงด้วย

หลังหัวเราะเสร็จ จู่ๆ ต่งขุยก็หันไปมองหลิวฝูเซิงแล้วพูด “หลิวน้อย นี่เป็นความดีความชอบของแกด้วย! ถ้าไม่ใช่เพราะแกบอกว่ามีสายข่าวและเบาะแสที่ชัดเจนชี้ไปที่กลุ่มบริษัทว่านหลง ฉันก็คงตัดสินใจแบบนี้ไม่ได้!”

“หัวหน้าต่งชมเกินไปครับ” หลิวฝูเซิงหัวเราะหึๆ

หวังกว่างเซิงพูด “ท่านรองหัวหน้าคณะหลิว! ตอนนี้นายเปิดเผยเบาะแสและสายข่าวของนายได้แล้วใช่ไหม? จะได้ทำให้หัวหน้ากองต่งกับพวกเราสบายใจกันเสียที!”

ท่ามกลางสายตาที่คาดหวังของทุกคน หลิวฝูเซิงค่อยๆ ส่ายหน้า “ยังไม่ถึงเวลาครับ”

“ยังไม่ถึงเวลาเหรอ?” จ้าวเยี่ยนชิวสงสัย

หลิวฝูเซิงหันไปมองต่งขุย แล้วถาม “หัวหน้าต่งคิดว่ายังไงครับ?”

ต่งขุยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ฉันเชื่อว่าที่แกพูดแบบนี้ ต้องมีเหตุผลของแกแน่นอน! เราไปพลิกกลุ่มบริษัทว่านหลงให้ก้นหงายฟ้าก่อนค่อยว่ากัน!”

……

กลุ่มบริษัทว่านหลงถูกสั่งให้สอบสวนอย่างเป็นทางการแล้ว

ฝ่ายสืบสวนคดีอาญา ฝ่ายสืบสวนคดีเศรษฐกิจ ฝ่ายอุตสาหกรรมพาณิชย์และภาษี… หลายหน่วยงานทยอยเข้าประจำที่กลุ่มบริษัทว่านหลง

ผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทว่านหลงที่เดิมทีเชิดหน้าชูตา ตอนนี้ใจคนหวาดผวา รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา

หลิวฝูเซิงไม่ได้เข้าร่วมด้วย เพราะเขารู้ดีว่าเหอเจี้ยนกั๋วไม่มีทางผลักฮั่วฉี่เซิงไปสู่ความตายเด็ดขาด

การล้มฮั่วฉี่เซิงตอนนี้ไม่มีผลดีกับเหอเจี้ยนกั๋ว แถมยังอาจถูกกัดกลับหนึ่งคำด้วย เกรงว่าตั้งแต่ก่อนศาลาว่าการเมืองจะตัดสินใจ เขาก็ส่งข่าวให้ฮั่วฉี่เซิงแล้ว เพื่อให้กลุ่มบริษัทว่านหลงเตรียมตัวไว้

ส่วนคำอธิบายที่เหอเจี้ยนกั๋วจะใช้กับฮั่วฉี่เซิงและ "ถ้วยอีกใบหนึ่ง" นั้น หลิวฝูเซิงก็เดาได้คร่าวๆ! เหอเจี้ยนกั๋วต้องบอกแน่นอนว่าแรงกดดันจากฝ่ายตำรวจและจากประชาชนมากเกินไป เขาต้านไม่ไหว จึงได้แต่ประนีประนอมชั่วคราว ยอมให้สอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลง

ทั้งหมดนี้คือละครที่เหอเจี้ยนกั๋วกำกับเอง เป็นเพียงวิธีการที่จะฉวยโอกาสเคาะเตือนฮั่วฉี่เซิงสักหน่อยเท่านั้น!

อีกทั้งวันที่การสอบสวนเริ่มต้น ก็บังเอิญเป็นวันที่แม่ของจางเม่าไฉผ่าตัดและวันที่เจิ้งเสี่ยวหยุนออกจากโรงพยาบาลพอดี

……

ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง

รองผู้อำนวยการจ้าวพูดกับหลิวฝูเซิงอย่างยิ้มแย้ม “การผ่าตัดของคุณป้าคุณสำเร็จด้วยดี เนื้องอกถูกตัดออกหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่ค่อยๆ ฟื้นตัว”

ต่งผิงที่ตามหลังรองผู้อำนวยการจ้าวมาก็หัวเราะ “คุณตำรวจหลิววางใจได้ครับ ฝีมือของท่านผู้อำนวยการจ้าวของเราอยู่ในระดับต้นๆ ของทั้งมณฑลเลย!”

แม่ของจางเม่าไฉฟื้นแล้ว เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้แล้วยิ้มอย่างอ่อนแรง “ขอบคุณการผ่าตัดของท่านผู้อำนวยการจ้าว รวมทั้งการดูแลของคุณหมอต่งและเจิ้งน้อยด้วยค่ะ…”

รองผู้อำนวยการจ้าวกับต่งผิงต่างยิ้มเกรงใจกันทันที ส่วนหน้าของเจิ้งเสี่ยวหยุนกลับแดงขึ้นมา

เธอรู้ว่าป้าสะใภ้ของหลิวฝูเซิงก็นอนอยู่ที่โรงพยาบาลประชาชนเหมือนกันและกำลังจะผ่าตัด เธอจึงเกิดความคิดขึ้นมาทันที และมาดูแลทุกวัน เธอเป็นผู้หญิง การดูแลจึงสะดวกกว่า อีกทั้งยังทำอะไรละเอียดอ่อนเอาใจใส่ แม่ของจางเม่าไฉจึงมีความรู้สึกที่ดีต่อเธอมาก ส่วนความคิดเล็กๆ ในใจเธอนั้น ย่อมถูกแม่จางเม่าไฉ ต่งผิง และคนอื่นๆ มองเห็นหมด

“ไม่มีอะไรค่ะ! ฉันแค่รู้สึกว่ามีบุญวาสนากับคุณป้าจาง อีกอย่างแผลฉันก็ไม่มีอะไรมากแล้ว…” เจิ้งเสี่ยวหยุนพูดไปพลาง แอบชำเลืองมองหลิวฝูเซิงไปพลาง

แม่ของจางเม่าไฉยิ้มบางๆ แล้วพูด “ฝูเซิง คุณควรขอบคุณเสี่ยวหยุนให้ดีจริงๆ นะ วันๆ นี้เธอเหนื่อยมาก”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า หลังขอบคุณรองผู้อำนวยการจ้าว ต่งผิง และคนอื่นๆ แล้ว ก็พูดกับเจิ้งเสี่ยวหยุนอย่างจริงจัง “ขอบคุณที่ดูแลป้าสะใภ้ของฉันนะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก…” เจิ้งเสี่ยวหยุนก้มหน้าลงต่ำ สีแดงระเรื่อลามไปถึงโคนคอแล้ว

ครู่หนึ่งต่อมา ทุกคนก็ออกจากห้องผู้ป่วยไป เจิ้งเสี่ยวหยุนก็กลับไปเก็บของที่ห้องผู้ป่วยของตัวเองเช่นกัน

แม่ของจางเม่าไฉเรียกหลิวฝูเซิงไว้ แล้วพูด “คุณตำรวจหลิว ที่จริงคนที่ฉันควรขอบคุณที่สุดคือคุณ”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผมเชื่อเรื่องเหตุและผล”

แม่ของจางเม่าไฉยิ้ม “อายุยังน้อยแต่พูดคำแบบนี้ได้ คุณไม่ธรรมดา ส่วนเจิ้งเสี่ยวหยุนเด็กคนนั้น… ไม่เหมาะกับคุณ”

หลิวฝูเซิงชะงักเล็กน้อย เขานึกว่าแม่จางเม่าไฉอยากจับคู่เขากับเจิ้งเสี่ยวหยุน ไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้

“ทำไมล่ะครับ?”

“คุณคือมังกรในหมู่คน ส่วนเธอคือหลุมฝังศพแห่งความอ่อนโยน”

แม่ของจางเม่าไฉหยุดไปเล็กน้อย แล้วถอนหายใจ “คำเหล่านี้เดิมทีฉันไม่ควรพูด ยังไงเสี่ยวหยุนก็ดูแลฉันดีมาก เธอทุ่มเทไปเยอะ แต่ผู้ชายถ้าอยากบินขึ้นฟ้า ก็ต้องไม่ให้อะไรมามัดตัวเองไว้ สิ่งที่เธอต้องการคือความมั่นคง แต่คุณต้องขึ้นยอดเขาสูงชัน”

“ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณ” หลิวฝูเซิงพยักหน้า

แม่ของจางเม่าไฉส่ายหน้า “ไม่ต้องขอบคุณฉัน ยายแก่คนนี้ ถ้าช่วยคุณได้แม้เพียงเสี้ยวเดียว ก็ถือว่าไถ่บาปให้ลูกชายฉันแล้ว”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “คุณป้าพักรักษาตัวให้สบายใจก็พอครับ จางเม่าไฉสันดานไม่ได้เลว ผมจะพยายามให้เขามีโอกาสสร้างความดีความชอบเพื่อลดโทษ จะได้กลับมาอยู่ข้างคุณป้าโดยเร็ว”

……

หลังร่ำลาแม่จางเม่าไฉ หลิวฝูเซิงก็เดินไปยังห้องผู้ป่วยของเจิ้งเสี่ยวหยุน ยังไงแผลของเธอก็เพิ่งหาย เรื่องขนของแบบนี้ก็ต้องมีผู้ชายช่วย

เขายังไม่ทันเดินเข้าห้องผู้ป่วย ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังออกมาจากในห้อง “เจิ้งน้อย อย่าเย็นชาแบบนี้สิ! ผมลาหยุดมารับคุณออกจากโรงพยาบาลโดยเฉพาะเลยนะ! ผมหวังดีนะ!”

เจิ้งเสี่ยวหยุนพูดอย่างเย็นชา “ขอบคุณที่บรรณาธิการเฉียนเป็นห่วง ฉันมีเพื่อนมาช่วยแล้ว ไม่ต้องรบกวนคุณหรอกค่ะ! อีกอย่าง เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน ยังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่คุณจะมาแตะต้องของใช้ส่วนตัวของฉันได้”

บรรณาธิการเฉียนดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างโกรธจนเสียอาการ “เจิ้งเสี่ยวหยุน คุณอย่าไม่รู้จักดีชั่ว!”

เจิ้งเสี่ยวหยุนหัวเราะในลำคอ “ตอนที่เฉินเจี้ยนยังเป็นแฟนฉัน ทำไมไม่เห็นคุณกล้าตะโกนใส่ฉันบ้าง? ตอนที่ฉันเพิ่งถูกทำร้ายจนต้องนอนโรงพยาบาล คุณกลัวเรื่องยุ่งกลัวคดีความ กลัวจะไปแหย่เฉินเจี้ยน ถึงขั้นโทรศัพท์ฉันยังไม่กล้ารับ! ตอนนี้กลับเก่งขึ้นมาแล้วเหรอ? ถ้าเฉินเจี้ยนยังเป็นแฟนฉัน คุณกล้าเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยฉันตรงๆ แล้วเอาชุดชั้นในของฉันมาถือไว้ในมือสกปรกของคุณไหมล่ะ? สรุปแล้วคุณก็แค่ผู้ชายชั่วน่าขยะแขยงที่ข่มคนอ่อนกลัวคนแข็ง… อ๊าก!”

เจิ้งเสี่ยวหยุนยังพูดไม่ทันจบ ก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจกะทันหัน!

จากนั้นก็ได้ยินเสียงของบรรณาธิการเฉียนที่กัดฟันพูด “เจิ้งเสี่ยวหยุน! คุณอย่าให้หน้าแล้วไม่รับหน้า! คิดว่าผมไม่กล้าตีคุณเหรอ?”

แค่ไม่กี่ประโยค หลิวฝูเซิงก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาผลักประตูเข้าไป แล้วพูดกับบรรณาธิการเฉียน “แกกล้าตีเธอ ฉันจะทำให้แกพิการ”