บทที่ 72 เงินไม่ได้ให้เปล่า

บรรณาธิการเฉียนเป็นชายอายุประมาณสามสิบปี ผมแสกกลาง

พอได้ยินเสียงของหลิวฝูเซิง เขาก็มองหลิวฝูเซิงอย่างตกตะลึงก่อน จากนั้นก็หันไปมองเจิ้งเสี่ยวหยุน “เขาเป็นใคร?”

ที่หมอนี่ถามแบบนี้ ก็เพราะวันนี้หลิวฝูเซิงไม่ได้ใส่เครื่องแบบตำรวจ เสื้อผ้าบนตัวก็เห็นได้ชัดว่าเป็นของแบกะดิน อีกทั้งยังหนุ่ม เขาจึงไม่ได้เอามาไว้ในสายตา

“หลิวฝูเซิง…”

เจิ้งเสี่ยวหยุนที่ถูกผลักจนนั่งลงบนเตียงคนไข้พูดออกมาโดยสัญชาตญาณ ในดวงตาที่มองหลิวฝูเซิงมีประกายแห่งความชื่นชมฉายอยู่

บรรณาธิการเฉียนไม่รู้ว่าหลิวฝูเซิงเป็นใคร เขาเพียงได้ข่าวจากปากเพื่อนร่วมงานที่สำนักพิมพ์ว่าเจิ้งเสี่ยวหยุนจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้ จึงมาโรงพยาบาลเพื่อประจบเอาใจ

ตอนนี้เขาตั้งสติได้แล้ว เขาถลึงตาใส่หลิวฝูเซิงแล้วพูด “ไอ้หนุ่ม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก!”

“มีสองทางเลือก ขอโทษเจิ้งเสี่ยวหยุนเดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวไป หรือให้ฉันตีจนแกขอโทษ แล้วโยนแกออกไป” หลิวฝูเซิงก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แก…”

บรรณาธิการเฉียนไม่คิดว่าชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ตรงหน้าคนนี้จะพูดจาเถื่อนขนาดนี้ ออร่าแรงขนาดนี้ จึงอดใจไม่สู้ขึ้นมาไม่ได้

“แกมีสิทธิ์อะไรให้ฉันขอโทษ…”

เพียะ!

บรรณาธิการเฉียนยังพูดประโยคนี้ไม่ทันจบ หลิวฝูเซิงก็ตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาดทันที!

บรรณาธิการเฉียนถูกตบจนถอยหลังไปสองก้าว กุมหน้าไว้แล้วพูดด้วยเสียงสั่น “แก แกตีฉันเหรอ?”

“ฉันไม่ชอบพูดประโยคเดียวสองครั้ง” น้ำเสียงของหลิวฝูเซิงยังคงเรียบเฉย แต่สายตาเย็นเยียบ

สายตาเย็นเยียบนี้ทำให้บรรณาธิการเฉียนใจสั่นขวัญหาย เขาดูเหมือนจะนึกอะไรออก จู่ๆ ก็สั่นสะท้านขึ้นมา

“เจิ้งน้อยขอโทษ! เมื่อกี้ผมผิดไปเอง ผมขอโทษคุณ ผมไม่ควรล่วงเกินคุณ!” บรรณาธิการเฉียนที่ตกใจกลัวรีบโค้งตัวขอโทษเจิ้งเสี่ยวหยุนอย่างลนลาน

เห็นหลิวฝูเซิงปกป้องเธออีกครั้ง หัวใจของเจิ้งเสี่ยวหยุนแทบจะละลาย “หรือว่าแล้วกันไปเถอะ ปล่อยเขาไปเถอะ”

“ได้” หลิวฝูเซิงพยักหน้า

บรรณาธิการเฉียนราวกับได้รับอภัยโทษ เขากุมหน้าแล้ววิ่งหนีไป พลางคิดในใจ “ต้องเป็นเขาแน่ๆ! เฉินเจี้ยนถูกเขาทำให้พังนี่เอง!”

หลิวฝูเซิงขี้เกียจสนใจคนแบบนี้ เขากวาดตามองรอบข้าง แล้วพูด “เธอยังเก็บของไม่เสร็จเหรอ? ฉันช่วย…”

“ไม่ ไม่ต้อง! ฉันทำเองได้!”

ใบหน้างามของเจิ้งเสี่ยวหยุนแดงก่ำ เธอพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก

จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็สังเกตเห็นว่าเจิ้งเสี่ยวหยุนกำลังเก็บชุดชั้นใน เสื้อผ้าชิ้นเล็กหลายชิ้นกระจายอยู่บนเตียงคนไข้ คาดว่าไอ้บรรณาธิการเฉียนน่าขยะแขยงเมื่อกี้คงอยากแตะต้องของส่วนตัวเหล่านี้สินะ?

หลิวฝูเซิงส่ายหน้าแล้วพูด “ฉันไปสูบบุหรี่ข้างนอก เก็บเสร็จแล้วเรียกฉัน ฉันจะขับรถไปส่งเธอ”

……

สิบกว่านาทีต่อมา เจิ้งเสี่ยวหยุนเก็บของเสร็จแล้ว

ทั้งกะละมังทั้งกระปุก แล้วยังมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่อีกใบ เยอะพอสมควรทีเดียว

หลิวฝูเซิงช่วยเธอยกของเหล่านี้ขึ้นรถ แล้วยิ้ม “นอนโรงพยาบาลยังต้องเอาของมาเยอะขนาดนี้ ผู้หญิงพวกเธอเป็นแบบนี้กันหมดเหรอ?”

หน้าของเจิ้งเสี่ยวหยุนแดงขึ้น “ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาเยอะขนาดนี้ ฉันฝากเพื่อนไปหยิบมาจากที่พัก เธอไม่รู้ว่าควรหยิบชิ้นไหน เลยขนมาให้ฉันทั้งหมดเลย… อ้อใช่! เธอก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเราด้วยนะ ฟางเสี่ยวฮุ่ย! นายยังจำได้ใช่ไหม?”

ฟางเสี่ยวฮุ่ย?

หลิวฝูเซิงครุ่นคิดเล็กน้อย ในสมองก็ลอยภาพเด็กหญิงอ้วนกลมที่ชอบหัวเราะขึ้นมา

เจิ้งเสี่ยวหยุนพูดอย่างสะเทือนใจพอสมควร “ตอนนี้ต่อให้นายเจอเธอ ก็คงจำไม่ได้แล้ว! เธอผอมลงเยอะมาก แล้วก็สวยขึ้นด้วย!”

“สาวโตย่อมเปลี่ยนไปสิบแปดครั้งไงล่ะ” หลิวฝูเซิงยิ้ม

เจิ้งเสี่ยวหยุนพยักหน้า “นั่นสิ! เธอเรียนมหาวิทยาลัยสาขาการแสดง พอจบก็เซ็นสัญญากับบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์แห่งหนึ่งในเหลียวหนาน! ไม่แน่วันหนึ่งอาจจะกลายเป็นดาราใหญ่ก็ได้นะ!”

หลิวฝูเซิงฟังออกว่าเจิ้งเสี่ยวหยุนอิจฉาฟางเสี่ยวฮุ่ยมาก ไม่ว่าเด็กชายหรือเด็กหญิง คนหนุ่มสาวย่อมมีความใฝ่ฝันและความหวังต่ออนาคตมากมายเสมอ

แต่การเป็นดาราจะง่ายขนาดนั้นได้ที่ไหน? การจะมีชื่อเสียง ต้องแลกด้วยอะไรมากมายเกินไป! ในความทรงจำชาติที่แล้วของหลิวฝูเซิง ฟางเสี่ยวฮุ่ยไม่ได้กลายเป็นดารา ส่วนรายละเอียดเป็นยังไงนั้นกลับไม่ค่อยชัดเจน

“ไอ้บรรณาธิการเฉียนนั่น จะไม่มาหาเรื่องเธอใช่ไหม?” หลิวฝูเซิงถาม

เจิ้งเสี่ยวหยุนมองหลิวฝูเซิงอย่างอ่อนโยน “ฉันไม่กลัว เพราะมีนายอยู่”

……

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลฮั่วชานเมือง

ผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทว่านหลงหลายคนเพิ่งจากไป ฮั่วฉี่เซิงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้านิ่งราวผิวน้ำ

นอกประตูมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ฮั่วเจิ้งหลงเดินเข้ามา

“ไสหัวไปกันหมดแล้วเหรอ?” ฮั่วฉี่เซิงถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ฮั่วเจิ้งหลงพยักหน้า “ไอ้พวกนี้ ปกติแย่งกันแสดงความจงรักภักดี! พอมีลมพัดหญ้าไหวนิดเดียวก็ลนลานกันหมด! แม่งยังจะให้เราไปคุมทัพประจำที่บริษัทอีก สมองโดนลาเตะหรือไง!”

ฮั่วฉี่เซิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเย็น ตอนนี้เขาไปกลุ่มบริษัทว่านหลง จะไปยอมรับการสอบสวนจากตำรวจและหน่วยงานต่างๆ ด้วยตัวเองหรือไง?

“เหอเจี้ยนกั๋วตบฉันไปหนึ่งฉาด ฉันจะคืนให้มันทั้งต้นทั้งดอก!” ฮั่วฉี่เซิงหรี่ตาพูด

ฮั่วเจิ้งหลงขมวดคิ้ว “พ่อ พ่อแน่ใจเหรอว่านี่เป็นฝีมือของเหอเจี้ยนกั๋ว?”

ฮั่วฉี่เซิงหัวเราะในลำคอ “ถ้าไม่ใช่มัน จะเป็นใครได้อีก? มันจะต้านแรงกดดันจากตำรวจและจากประชาชนไม่ไหวเหรอ? เรื่องตลกสิ้นดี!”

“งั้นพ่อคิดว่าเหอเจี้ยนกั๋วจะเล่นละครปลอมเป็นเรื่องจริง แล้วเอาเรา…” ฮั่วเจิ้งหลงกังวลอยู่บ้าง

ฮั่วฉี่เซิงส่ายหน้า “อย่างน้อยตอนนี้ มันยังไม่มีความกล้าแบบนั้น! ถ้ากลุ่มบริษัทว่านหลงล้ม มันก็ซวยเหมือนกัน! มันแค่ใช้วิธีนี้เคาะเตือนฉัน ให้ฉันอย่าคิดสลัดมันทิ้งแล้วติดต่อกับเบื้องบนโดยตรง!”

ฮั่วเจิ้งหลงกัดฟันพูด “ไอ้แก่นี่! ป่านนี้ยังคิดจะสู้กันเองอีก! ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเพิ่งหายตัวไป ถ้าถูกตำรวจจับได้ สถานการณ์ก็จะคุมไม่อยู่!”

“ฮึ่ม! เกรงว่ามันจะคิดว่าการหายตัวไปของยฺหวีเสี่ยวเฉียงเป็นละครที่เรากำกับเองมั้ง!” ฮั่วฉี่เซิงถอนหายใจ

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงสำคัญเกินไป!

นิสัยของเหอเจี้ยนกั๋วขี้ระแวง เอาใจเขามาใส่ใจเรา เขาย่อมไม่เชื่อว่าตระกูลฮั่วจะปล่อยให้หมอนี่หนีไปได้!

พวกเขาจะไปรู้ได้ยังไงว่ายังมีหลิวฝูเซิงผู้หยั่งรู้ล่วงหน้าคนนี้ คอยกวนกระแสลมอยู่ในเงามืด

ฮั่วฉี่เซิงถาม “ยังไม่มีข่าวของยฺหวีเสี่ยวเฉียงอีกเหรอ?”

ฮั่วเจิ้งหลงส่ายหน้า “ไม่มีครับ! เฝิงเจียวเจียวก็หายตัวไปด้วย ทั้งเรื่องแฝงความประหลาดอยู่”

เหตุที่ฮั่วฉี่เซิงผ่อนคลายความระวังต่อยฺหวีเสี่ยวเฉียง ก็คือเฝิงเจียวเจียวเมียน้อยของยฺหวีเสี่ยวเฉียงนั่นเอง! เธอคือสายลับที่คนตระกูลฮั่วส่งไปแทรกไว้ข้างตัวยฺหวีเสี่ยวเฉียง!

ตระกูลฮั่วเดิมทีคิดว่าขอแค่มีเฝิงเจียวเจียวอยู่ ยังไงยฺหวีเสี่ยวเฉียงก็บินหนีจากภูเขาห้านิ้วของพวกเขาไม่พ้น แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับคุมไม่อยู่แล้ว

ฮั่วฉี่เซิงยกถ้วยชาขึ้น จากนั้นก็วางลงแล้วพูด “แกไปพบหลิวฝูเซิงหน่อย”

“หลิวฝูเซิง? ไปพบเขาทำไมครับ?” ฮั่วเจิ้งหลงชะงัก

ฮั่วฉี่เซิงพูดว่า “คนที่เปิดการสอบสวนเราคือคณะทำงานเฉพาะกิจคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน หัวหน้าคณะต่งขุยเป็นคนบู๊ห้าว ไม่ให้หน้าใครทั้งนั้น! ส่วนรองหัวหน้าคณะหลิวฝูเซิง ถึงจะเป็นคนของเหอเจี้ยนกั๋ว แต่ก็เป็นคนฉลาด! อีกทั้งเขายังรับเงินของเราไปแล้วด้วย”

ฮั่วเจิ้งหลงพูดอย่างเพิ่งเข้าใจ “ผมเข้าใจแล้วครับ! เราสามารถอาศัยหลิวฝูเซิงสืบจุดประสงค์ที่แท้จริงของเหอเจี้ยนกั๋วได้ และถ้าคณะทำงานเฉพาะกิจสืบอะไรได้ เขาก็ช่วยเราตัดเบาะแสได้ด้วย!”

“ไปเถอะ ให้เขารู้ว่าเงินของตระกูลฮั่วเรา ไม่ได้ให้เปล่า!” ฮั่วฉี่เซิงยกถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง แล้วดื่มชาจนหมดในอึกเดียว