บทที่ 73 หมาจิ้งจอกเนินเดียวกัน

หลังจากส่งเจิ้งเสี่ยวหยุนกลับบ้าน หลิวฝูเซิงก็ไม่ได้อยู่ต่อ ขับรถกลับสำนักงานตำรวจประจำเมืองทันที

ความคิดของเจิ้งเสี่ยวหยุนชัดเจนเกินไป หลิวฝูเซิงยังไม่อยากมีความสัมพันธ์พัวพันทางใจกับเธอ

สิบนาทีต่อมา ซุนไห่เปิดประตูรถอย่างลับๆ ล่อๆ แล้วนั่งลงที่เบาะหลัง พูดเสียงเบา “อาจารย์ ผมมาแล้วครับ!”

หลิวฝูเซิงอดขำไม่ได้ “นายมาเล่นละครสายลับกับฉันเหรอ?”

“คนเยอะตาเยอะ เผื่อไส้ศึกในสำนักงานเห็นเข้าล่ะครับ?” ซุนไห่ก้มตัวลง ซ่อนตัวไว้ใต้หน้าต่างรถ

หลิวฝูเซิงยิ้มอย่างจนใจ “ตามใจนายแล้วกัน เรื่องที่ฉันสั่งไว้เป็นยังไงบ้าง?”

ซุนไห่พยักหน้า “บ้านหลังนั้นผมลงบันทึกเป็นหลักฐานให้อาจารย์แล้ว ส่วนทางกลุ่มบริษัทว่านหลง ผมก็ถามหวังกว่างเซิงแล้ว เขาบอกว่าตอนนี้ยังสืบไม่ได้เบาะแสอะไร ฮั่วฉี่เซิงกับฮั่วเจิ้งหลงสองพ่อลูกก็ไม่ปรากฏตัวเลย”

“พวกเขาเป็นธงใหญ่ของกลุ่มบริษัทว่านหลง การไม่ปรากฏตัวก็เพราะกลัวเสียบารมีต่อหน้าลูกน้อง” หลิวฝูเซิงยิ้ม “แล้วอีกเรื่องหนึ่งล่ะ?”

ซุนไห่แลบลิ้น แล้วพูด “เรื่องนี้จัดการยากหน่อยครับ…”

“ไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ใช่ว่าไม่ได้! แต่มีขั้นตอนบางอย่างที่จำเป็น ซึ่งเลี่ยงไม่ได้เด็ดขาด! ต้องมีคำสั่งอนุมัติจากผู้บริหารสำนักงานเท่านั้น!”

หลิวฝูเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย โดยไม่พูดอะไร

ซุนไห่พูด “เรื่องนี้ผมยังถามคุณปู่ที่บ้านผมเป็นการเฉพาะด้วย! ท่านบอกว่าเรื่องแบบนี้เกรงว่าผู้ใหญ่คนไหนก็จะไม่ยอมตกลงง่ายๆ เว้นแต่เขาจะไว้ใจอาจารย์เป็นพิเศษ… หรือว่าอาจารย์ไปขออนุญาตท่านเลขาฯ อู๋ดูดีไหมครับ?”

เรื่องที่หลิวฝูเซิงให้ซุนไห่วางแผนนี้ ย่อมไม่ง่ายจริงๆ ขั้นตอนในนั้นซับซ้อนมาก หากพลาดขึ้นมา ผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบก็ต้องซวยไปด้วย

หลังฟังคำพูดของซุนไห่จบ เขาก็ส่ายหน้าแล้วพูด “ไม่ใช่ท่านเลขาฯ อู๋ แต่เป็นท่านผู้บัญชาการหลี่”

“ท่านผู้บัญชาการหลี่เหรอ!” ซุนไห่ชะงัก แล้วพูดอย่างประหลาดใจ “อาจารย์ไม่ใช่คนสายท่านเลขาฯ อู๋เหรอครับ?”

“ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นนะ”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “อีกอย่าง ไม่ใช่ฉันไป แต่เป็นนายไป”

ซุนไห่แทบจะร้องไห้ “อาจารย์! อาจารย์ใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ ส่งลูกศิษย์แท้ๆ ไปเป็นเถ้ากระสุน? ผมไปหาท่านผู้บัญชาการหลี่ ท่านไม่เตะผมออกมาก็แปลกแล้ว!”

หลิวฝูเซิงไม่ได้อธิบาย เขาพูดอย่างเรียบเฉย “นายก็แค่บอกว่านี่เป็นความคิดของฉัน แล้วเขาจะตกลงเอง”

……

ซุนไห่ลงจากรถไปด้วยสีหน้าราวกับจะไปสละชีวิตอย่างองอาจ

หลิวฝูเซิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูสายที่ไม่ได้รับสามสายบนหน้าจอ หมายเลขไม่คุ้นเลย แต่ต้องแพงแน่นอน มีเลขแปดหลายตัว ซึ่งในยุคนี้แทบจะเป็นมาตรฐานของเศรษฐีใหม่

เขาจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูดไปหนึ่งอึกแล้วถึงกดปุ่มโทรกลับ

ครู่หนึ่งต่อมา สายต่อติด ยังไม่ทันให้คนปลายสายพูด หลิวฝูเซิงก็ยิ้มพูดก่อน “ท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วหาผมมีธุระอะไรเหรอครับ? เมื่อกี้ประชุมอยู่ ไม่สะดวกรับสาย”

เจ้าของหมายเลขนี้ก็คือฮั่วเจิ้งหลงนั่นเอง!

ฮั่วเจิ้งหลงแปลกใจอยู่บ้าง “คุณรู้เบอร์ส่วนตัวผมด้วยเหรอ?”

หลิวฝูเซิงขี้เกียจอธิบาย “ท่านฮั่วเข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ”

ฮั่วเจิ้งหลงถูกยัดจนอึ้งไปหนึ่งจังหวะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ดูท่าคุณตำรวจหลิวจะมือยาวสายตาถึงฟ้าจริงๆ! ผมอยากเชิญคุณไปกินข้าวสักมื้อ ไม่ทราบว่าคุณจะให้เกียรติไหมครับ?”

“ตอนนี้คณะทำงานเฉพาะกิจกำลังสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงอยู่ ผมเป็นรองหัวหน้าคณะ แบบนี้คงไม่เหมาะมั้งครับ?”

ฮั่วเจิ้งหลงได้ยินดังนั้น น้ำเสียงก็เย็นลงทันที “ทำไม? ท่านรองหัวหน้าคณะหลิว คุณรู้สึกว่าชาที่ตระกูลฮั่วเราส่งไปให้ ไม่อร่อยเหรอ?”

“เรื่องนี้…” หลิวฝูเซิงแกล้งทำท่าลังเล

ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะในลำคอ “ผมรู้ว่าคุณตำรวจหลิวชอบเรื่องรักใคร่ ผมจึงเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณที่ไนต์คลับตี้เหาเป็นพิเศษ! คืนนี้สองทุ่ม เจอกันแน่นอน!”

พูดจบฮั่วเจิ้งหลงก็วางสาย ก่อนหน้านี้เขาคุยกับหลิวฝูเซิงแล้วไม่เคยได้เปรียบเลย คราวนี้ในที่สุดก็ได้เชิดคิ้วคายลมเสียที!

ส่วนหลิวฝูเซิงก็หัวเราะออกมาเช่นกัน อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ เขาก็กลายเป็นสายใยเชื่อมระหว่างฮั่วฉี่เซิงกับเหอเจี้ยนกั๋วอย่างสมบูรณ์แล้ว งั้นปลาสองตัวนี้ก็หนีไปไหนไม่ได้อีก!

……

เหตุที่ฮั่วฉี่เซิงเลือกพบหลิวฝูเซิงที่ไนต์คลับตี้เหา

ด้านหนึ่งเพราะเขารู้ว่าหลิวฝูเซิงเคยมาที่นี่ อีกด้านหนึ่งก็เพื่อหลบหูหลบตาคน สถานะของหลิวฝูเซิงตอนนี้ การไปที่กิจการของตระกูลฮั่วย่อมไม่เหมาะสม ส่วนไนต์คลับตี้เหานั้นสงบท่ามกลางความวุ่นวาย จึงสะดวกมาก

หลัวเหาเจ้าของไนต์คลับตี้เหาเป็นคนที่กินได้ทั้งสายขาวสายดำ ที่ร้านของเขา ต่อให้เป็นตำรวจก็ไม่กล้ามาหาเรื่อง!

สองทุ่ม ที่ห้องส่วนตัวของฮั่วเจิ้งหลง

ห้องส่วนตัวห้องนี้หรูหรากว่าที่ซ่งซานซือหามาก่อนหน้านี้ และเป็นส่วนตัวกว่าด้วย คำสั่งจองของคุณชายรัชทายาทแห่งกลุ่มบริษัทว่านหลงนั้น ไม่มีใครกล้าละเลย

โหวเสี่ยวจฺวินผู้จัดการไนต์คลับต้อนรับฮั่วเจิ้งหลงด้วยตัวเอง “ได้ยินว่าท่านฮั่วมาอุดหนุน เดิมทีพี่เหาของเราจะมายกแก้วให้ด้วยตัวเอง แต่จู่ๆ เจอเรื่องบางอย่างเข้า…”

“ไม่เป็นไร! น้ำใจของพี่เหาผมรับไว้แล้ว รอเขาว่างเมื่อไหร่ ผมค่อยมาดื่มกับเขาให้สมใจ” ฮั่วเจิ้งหลงโบกมือพูด

“เฮอะๆ คำพูดของท่านฮั่ว ผมจะถ่ายทอดให้พี่เหาแน่นอนครับ!” โหวเสี่ยวจฺวินพูดจบก็ถอยออกจากห้องส่วนตัว

เดินไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นชายหนุ่มที่ล้วงมือสองข้างใส่กระเป๋าเดินสวนมา โหวเสี่ยวจฺวินอดสั่นสะท้านไม่ได้ “คุณ คุณหลิว…”

คนที่เดินมาก็คือหลิวฝูเซิงนั่นเอง!

เขาก็จำโหวเสี่ยวจฺวินได้เช่นกัน จึงอดเลิกคิ้วไม่ได้ แล้วยกถังขยะข้างทางเดินขึ้นมาตามมือ

โหวเสี่ยวจฺวินตกใจจนถอยหลังรัวๆ แล้วทำปากเบ้ “คุณตำรวจหลิว! ผมไม่ได้ล่วงเกินคุณนะครับ… อ๊าก!”

ตุบ!

ถังขยะที่หลิวฝูเซิงเหวี่ยงขึ้น ฟาดลงบนหัวของหมอนี่อย่างแรง!

บาดแผลบนหัวที่เพิ่งจะสมานตัวได้บ้าง ก็แตกออกทันที เลือดไหลโชกลงมา!

“ฉันเห็นแกทีไรก็อยากตบ! คราวหน้าเจอฉัน เดินอ้อมไปซะ!” หลิวฝูเซิงโยนถังขยะทิ้ง แล้วพูดอย่างเย็นชา

ถ้าเป็นคนอื่นก็แล้วไป แต่โหวเสี่ยวจฺวินกล้าวางยาไป๋รั่วชู หลิวฝูเซิงเห็นเขาทีไรก็ไม่พอใจ!

โหวเสี่ยวจฺวินตกใจจนไม่ทันได้เช็ดเลือดบนหน้า คลานลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไป!

ไอ้แซ่หลิวคนนี้ เขาสร้างศัตรูด้วยไม่ได้!

……

ตอนนี้ ในห้องทำงานของหลัวเหา มีชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหกปีคนหนึ่งนั่งอยู่

หลัวเหาผู้บ้าระห่ำไม่กลัวตาย ถึงจะอหังการไร้เกรงกลัวในเมืองเหลียวหนาน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้ กลับดูเรียบร้อยมาก พูดจาก็เสียงเบานุ่มนวล

ในเวลานี้ จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ จากนั้นโหวเสี่ยวจฺวินที่หน้าเลือดโชกก็วิ่งเข้ามาพร้อมเสียงร้องไห้ “พี่เหา! ไอ้ตำรวจแซ่หลิวคนนั้นมาอีกแล้ว…”

“แม่ง! ใครให้แกเข้ามา!”

หลัวเหาโกรธจัด คว้าแก้วน้ำตรงหน้าขว้างใส่ทันที!

ชายหนุ่มก็หันตัวไปหันหลังให้โหวเสี่ยวจฺวิน ราวกับไม่อยากให้เขาเห็นใบหน้า

โหวเสี่ยวจฺวินถูกขว้างจนร้องอึกหนึ่งครั้ง แล้วจะถอยออกไปนอกประตูโดยสัญชาตญาณ

หลัวเหาสูดหายใจลึก แล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แม่งพูดให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยไป! ไอ้ตำรวจแซ่หลิวมาทำอะไรอีก? มากับไอ้แซ่ซ่งเหรอ?”

โหวเสี่ยวจฺวินหดตัวอยู่หลังประตู แล้วทำปากเบ้ “ไม่ได้มากับพี่ซ่งครับ คราวนี้มากับฮั่วเจิ้งหลงแห่งว่านหลง… เขาเห็นผมก็ตี รังแกกันเกินไปครับ…”

“พอแล้ว! ไสหัวไป! ถ้ากล้าเข้ามาอีก ฉันจะสับแกให้หมากิน!” หลัวเหาโบกมือพูด

หลังโหวเสี่ยวจฺวินแตกตื่นวิ่งหนีไป ชายหนุ่มถึงหันตัวกลับมา แล้วยิ้ม “ตำรวจแซ่หลิวคนนั้น ก็คือหลิวฝูเซิงที่คุณพูดถึงเหรอ?”

หลัวเหาพยักหน้า “เขานั่นแหละครับ! ผมคิดยังไงก็คิดไม่ตกว่าเขาเป็นแค่ตำรวจตัวเล็กๆ ทำไมถึงเรียกพี่เรียกน้องกับซ่งซานซือได้ ตอนนี้ยังกลายเป็นแขกผู้มีเกียรติของฮั่วเจิ้งหลงอีก!”

“น่าสนใจ เดี๋ยวผมจะให้คนไปสืบภูมิหลังเขา” ชายหนุ่มยิ้มบางๆ แล้วพูด “การที่เขาไปคลุกคลีกับซ่งซานซือและฮั่วเจิ้งหลงได้ ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ ยังไงเหอเจี้ยนกั๋วกับฮั่วฉี่เซิงก็เป็นหมาจิ้งจอกเนินเดียวกันอยู่แล้ว”