บทที่ 74 เกินไปแล้ว

หลิวฝูเซิงเดินเข้ามาในห้องส่วนตัวที่ฮั่วเจิ้งหลงจองไว้แล้ว ห้องนี้ใหญ่มาก ข้างในยังมีห้องแยกอีก ตกแต่งหรูหรา

“คุณตำรวจหลิวมาแล้ว” ฮั่วเจิ้งหลงลุกขึ้นยืนอย่างไม่ค่อยเต็มใจ แล้วยิ้มทักทาย

หลิวฝูเซิงก็ยิ้มบางๆ เช่นกัน “ท่านฮั่วเชิญด้วยตัวเอง จะกล้าไม่มาได้ยังไงครับ ยังไงชาที่ท่านฮั่วผู้อาวุโสให้ผมมา ก็ไม่ถือว่าน้อยเลย”

ไม่ถือว่าน้อยเหรอ? นั่นก็คือยังเห็นว่าน้อยนั่นเอง! ความอยากและความกล้าของไอ้หนุ่มนี่ไม่น้อยจริงๆ ด้วย!

ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะเย็นในใจ แต่บนหน้ายิ้ม “ถ้าน้องหลิวชอบดื่ม ที่ผมมีเท่าไหร่ก็ได้! แต่วันนี้ที่นัดคุณมา ไม่ได้ดื่มชา เรามาดื่มเหล้ากัน! คุยเรื่องรักใคร่! คุยเรื่องผู้หญิง!”

“ผู้หญิงไม่ต้องหรอกครับ ของที่นี่ก็แค่นั้นแหละ” หลิวฝูเซิงส่ายหน้า

ฮั่วเจิ้งหลงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่นทันที “ได้ยินว่าคราวก่อนคุณมาที่นี่กับเจ้านายซ่ง คุณดูสาวๆ ที่นี่จนทั่วเลย! สุดท้ายยังเล่นละครใหญ่วีรบุรุษช่วยหญิงงามอีก!”

เรื่องแบบนี้ย่อมปิดฮั่วเจิ้งหลงไม่ได้ ยังไงคนที่กล้าตีคนก่อเรื่องในร้านของหลัวเหายมบาลก็มีไม่มาก

“ผมรู้ว่าน้องชายสายตาสูง คราวนี้จึงเตรียมของดีไว้ให้คุณเป็นพิเศษ! ออกมาได้แล้ว!” ฮั่วเจิ้งหลงพูดพลางตบมือสองครั้ง

ประตูห้องด้านในของห้องส่วนตัวถูกเปิดออก จากนั้นก็มีผู้หญิงเรือนร่างอ่อนช้อยห้าคนทยอยเดินออกมาเป็นแถว

หลิวฝูเซิงประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่เพียงเพราะการเตรียมการของฮั่วเจิ้งหลง แต่เพราะรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงเหล่านี้ล้วนเป็นระดับสุดยอดจริงๆ โดยเฉพาะบางคนในนั้น ดูเหมือนจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง?

“สวัสดีค่ะพี่หลง! สวัสดีค่ะพี่หลิว!” สาวงามทั้งห้าโค้งทักทายพร้อมกัน ในดวงตาเปี่ยมด้วยความรู้สึก ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ขึ้นอีกหลายส่วน มีรสชาติมากกว่าผู้หญิงที่ยิ้มปลอมๆ เต็มหน้าในไนต์คลับตี้เหาเยอะ

ฮั่วเจิ้งหลงยิ้มพูดกับหลิวฝูเซิง “น้องชายคิดว่ายังไง? ทั้งหมดนี้เป็นดาราหญิงที่เซ็นสัญญากับบริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์ในเครือกลุ่มบริษัทว่านหลงของเรา! ตู้ซานคุณรู้จักใช่ไหม? ก็นางเอกของละครวัยรุ่นไอดอลเรื่องนั้นเมื่อช่วงก่อนไง! ละครเรื่องนั้นเราเป็นคนลงทุนสร้าง! เธอก็เป็นคนที่ผมปั้นจนดังด้วยมือตัวเองด้วย! ที่เหลือนี้ก็ล้วนเคยออกโทรทัศน์มาแล้วทั้งนั้น!”

ตู้ซาน?

ในที่สุดหลิวฝูเซิงก็นึกออก! ก็สาวใสบริสุทธิ์ที่เพิ่งดังขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ไงล่ะ! มิน่าถึงคุ้นหน้า ที่แท้พวกนี้ล้วนเป็นดาราหญิงและนักแสดงหญิง!

เห็นหลิวฝูเซิงไม่พูดอะไร ฮั่วเจิ้งหลงก็นึกว่าเขาตกใจ จึงหัวเราะอย่างได้ใจ “ที่เรียกว่าดาราหญิงน่ะ สรุปแล้วก็เป็นแค่นักแสดงเร่เท่านั้นแหละ! ผมให้เธอดัง เธอก็ดังได้! ให้เธอเย็น เธอก็ดังไม่ขึ้น! น้องชายอย่าเกร็งเด็ดขาด เล่นกับพวกนี้เหมือนหมาก็พอ!”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองตู้ซานและดาราหญิงอีกห้าคน แล้วพูด “ยืนเหม่ออะไรกันอยู่? มานั่งกันสิ! ตู้ซาน เธอไปอยู่เป็นเพื่อนน้องหลิวของฉัน!”

คำพูดชุดนี้ของฮั่วเจิ้งหลงหยิ่งผยองอย่างที่สุด

สีหน้าของดาราหญิงทั้งห้าคนล้วนกระอักกระอ่วน โดยเฉพาะตู้ซาน ยังไงตอนนี้เธอก็ดังแล้ว ถึงฮั่วเจิ้งหลงจะมีทั้งเงินทั้งอำนาจ แต่เธอก็อยากมีหน้ามีตาต่อหน้าคนนอกบ้าง

“พี่หลง! วันนี้หนูอยากอยู่เป็นเพื่อนพี่นี่นา! ให้พี่สาวคนอื่นไปอยู่เป็นเพื่อนพี่หลิวได้ไหมคะ?” ตู้ซานไม่กล้าขัดฮั่วเจิ้งหลงตรงๆ จึงออดอ้อนแทน

เธอเดิมทีคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่ฮั่วเจิ้งหลงโปรดปรานที่สุด โดยเฉพาะหลังจากที่เธอดังขึ้นมาช่วงหลังนี้ ฮั่วเจิ้งหลงออกไปสังสรรค์ที่ไหนก็พาเธอไปด้วย กอดเธอนอนทุกวัน หน้าตาแค่นี้เขาน่าจะให้เธอได้

แต่ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันที่เธอจะซบลงบนตัวฮั่วเจิ้งหลง จู่ๆ ฮั่วเจิ้งหลงก็ยกมือตบหน้าเธอไปหนึ่งฉาด!

เสียงเพียะดังขึ้น!

ตู้ซานถูกตบจนทรุดนั่งลงกับพื้นทันที เธอกุมหน้าไว้อย่างหวาดกลัว “พี่ พี่หลง…”

“อีต่ำช้า! ต่อหน้าน้องชายฉัน ไม่ให้หน้าฉันใช่ไหม? แม่งเธอเป็นอะไรของเธอ? คิดว่าฉันเล่นเธอไปหลายครั้งแล้ว ก็แม่งกล้าไม่เชื่อฟังแล้วเหรอ?”

ฮั่วเจิ้งหลงเปลี่ยนหน้ากะทันหัน คว้าจานขนมบนโต๊ะขึ้นมาแล้วฟาดใส่หน้าตู้ซานทันที จากนั้นก็หยิบเหล้านอกขวดหนึ่งเทลงจากบนหัวของตู้ซาน!

ดาราหญิงรอบข้างต่างตกใจจนตะลึงงันไปหมด ยืนอยู่กับที่ไม่กล้าพูดอะไร ตัวสั่นไปทั้งตัว

เครื่องสำอางบนหน้าของตู้ซานเละไปหมด เธอร้องไห้อ้อนวอน “พี่ พี่หลง! หนูผิดไปแล้ว! หนูไม่กล้าอีกแล้ว…”

หลิวฝูเซิงขมวดคิ้ว แล้วห้าม “ท่านฮั่ว ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ”

“ไม่ถึงขนาดนั้นเหรอ?” ฮั่วเจิ้งหลงมองหลิวฝูเซิงแล้วหัวเราะเย็น “พวกนี้ก็คือหมาที่ตระกูลฮั่วเราเลี้ยงไว้! กินของฉัน ดื่มของฉัน ใช้เงินของฉัน ก็แม่งต้องเชื่อฟัง! ไม่เชื่อฟัง! ก็จบแบบนี้!”

พร้อมกับที่พูด ฮั่วเจิ้งหลงก็หนักข้อขึ้นอีก เขายกจานอาหารเย็นมันเยิ้มจานหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเทลงไป พลางหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม “กับหมาที่ไม่เชื่อฟัง ตามใจไม่ได้! แม่งเธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอื่นเรียกเธอว่าสาวใสบริสุทธิ์ แล้วเธอจะเป็นสาวใสบริสุทธิ์? ดาราบ้าอะไร! เธอก็แค่หมาตัวเมียตัวหนึ่ง เข้าใจไหม!”

ตู้ซานที่เมื่อครู่ยังสวยสง่างดงาม กลับเละเทะไปทั้งตัวในพริบตา

เห็นฮั่วเจิ้งหลงยังจะตีเธออีก หลิวฝูเซิงก็ถอนหายใจ แล้วเตือนเธอ “คุณตู้ ยกแก้วขอโทษท่านฮั่วสักแก้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าจบแล้วกัน”

ตู้ซานราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เธอรีบคลานไปหยิบวอดก้าขวดหนึ่งจากบนโต๊ะ แล้วอ้อนวอน “พี่หลง! หนูรู้ผิดจริงๆ แล้ว! พี่ปล่อยหนูเถอะ หนูจะขอโทษพี่!”

ฮั่วเจิ้งหลงนั่งอยู่บนโซฟา แล้วเบ้ปาก “ขอโทษ ก็ต้องมีความจริงใจ! แก้วเดียวไม่ได้!”

ตู้ซานรีบพูด “ไม่ใช่แก้วเดียวค่ะ! เป็นทั้งขวด! เหล้าขวดนี้ หนูดื่มหมด…”

พูดจบเธอก็เปิดฝาขวด เงยหน้าขึ้นแล้วเริ่มดื่ม แต่เธอคิดง่ายเกินไป เหล้าแรงแบบนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็ดื่มรวดทั้งขวดได้

ยังดื่มไม่ทันถึงครึ่ง ตู้ซานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พ่นเหล้าออกมาจนหมดในพริบตา!

“หือ?” สีหน้าของฮั่วเจิ้งหลงจมลง

ตู้ซานสำลักจนน้ำมูกน้ำตาไหล ไอไปร้องไห้ไป “พี่หลง หนู หนูดื่มไม่ลงจริงๆ ค่ะ…”

ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะเย็น “ดื่มไม่ลงเหรอ? รอให้ฉันป้อนเหรอ?”

“หนู…” ตู้ซานสั่นสะท้าน

ฮั่วเจิ้งหลงถลึงตา “ฉันให้เธอดื่มเหล้าพวกนี้ให้หมดต่อหน้าน้องชายฉัน! เข้าใจไหม?”

นี่มันหยามกันเกินไป ต่อให้เป็นผู้หญิงที่ทำธุรกิจขายเนื้อหนังก็ยังมีศักดิ์ศรี ยิ่งไปกว่านั้นตู้ซานยังเป็นดาราที่กำลังดังอีก?

ร่างของตู้ซานสั่นราวกับตะแกรงร่อนแป้งไปแล้ว แต่กลับไม่กล้าปฏิเสธเลย เธอรู้ดีเกินไปถึงวิธีการของฮั่วเจิ้งหลง หมอนี่ไม่เพียงมีอำนาจล้นฟ้า แต่ยังเป็นคนวิปริตตั้งแต่หัวจรดหางด้วย!

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยการข่มขู่ของฮั่วเจิ้งหลง ในที่สุดตู้ซานก็สิ้นหวัง เธอเซถลาคลานขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วกำลังจะปลดเสื้อผ้าต่อหน้าคนทั้งหลาย…

“ท่านฮั่ว เกินไปแล้วครับ” หลิวฝูเซิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ไม่ว่าจะเป็นเส้นแบ่งในการวางตัวของหลิวฝูเซิง หรือสถานะของเขาในตอนนี้ ล้วนไม่อนุญาตให้สถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นต่อหน้าเขา!

ฮั่วเจิ้งหลงหันไปมองหลิวฝูเซิง “ดูท่าน้องชายจะเห็นโลกมาน้อยเกินไป! ดาราตัวเล็กพวกนี้ ก็มีไว้เล่นไม่ใช่เหรอ? เธอรับเงินฉันไปมากที่สุด ก็ต้องถูกเล่นหนักที่สุดเป็นธรรมดา! ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้หน้าคุณ แต่วันนี้ใครขอร้องก็ไม่ได้ทั้งนั้น! เธอต้องดื่มเหล้าขวดนี้ให้หมด ไม่อย่างนั้นก็อย่าคิดจะออกไปจากที่นี่!”

พูดไปพูดมา จู่ๆ ฮั่วเจิ้งหลงก็คว้าแก้วเหล้าใบหนึ่งขึ้นมาฟาดใส่ตัวตู้ซานอย่างแรง!

ตู้ซานร้องโหยหวนหนึ่งครั้ง แล้วรีบขยับมือทั้งสองที่สั่นเทาเพื่อทำต่อ!

หลิวฝูเซิงสูดหายใจลึก จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนคว้าขวดเหล้าข้างมือขึ้นมา…

ตุบ! เพล้ง!

ขวดเหล้าแก้วแตกกระจายตามเสียง เหล้าผสมกับเลือดสดไหลลงมาไม่หยุดจากบนหัวของฮั่วเจิ้งหลง!

หลิวฝูเซิงฟาดขวดเหล้าลงบนหัวของฮั่วเจิ้งหลงจนหัวแตกไปเลย!

ในชั่วพริบตา ทุกคนในห้องส่วนตัวตะลึงงันไปหมด! แม้แต่ฮั่วเจิ้งหลงที่ถูกฟาดก็มองหลิวฝูเซิงด้วยสีหน้ามึนงงเต็มหน้า “แม่งแก… กล้าตีกูเหรอ?”