บทที่ 75 คลังลับ

“แม่งกูตีก็คือตีแกนั่นแหละ!” หลิวฝูเซิงมองฮั่วเจิ้งหลงด้วยสายตาเย็นเยียบ

เดิมทีเขาตั้งใจจะค่อยๆ เล่นกับฮั่วเจิ้งหลง ไม่อยากลงมือ แต่ในเมื่อตีไปแล้ว ก็ไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไป!

ฮั่วเจิ้งหลงยังคิดไม่ทัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง เขาถูกตำรวจตัวเล็กๆ ตี แถมท่าทีของตำรวจตัวเล็กคนนี้ยังบ้าบิ่นกว่าเขาอีก!

หลิวฝูเซิงใช้ขวดเหล้าครึ่งท่อนในมือชี้ไปที่ฮั่วเจิ้งหลง แล้วพูด “ไอ้แซ่ฮั่ว อย่าคิดว่าฉันมองไม่ออก! ที่แกทำแบบนี้ ก็แค่อยากเคาะเตือนฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันรับของจากตระกูลฮั่วของแกจริง แต่ไม่ต้องพูดถึงตระกูลฮั่วของแก ต่อให้เทพเจ้าองค์ไหน! ก็อย่าคิดจะเอาฉันเป็นหมา! ถ้าแกยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะทำหัวแกแตกอีกรอบ!”

ไฟโทสะของฮั่วเจิ้งหลงเดิมทีพุ่งขึ้นถึงหน้าผากแล้ว แต่พอได้ยินคำนี้กลับอดชะงักไม่ได้!

ไอ้หลิวฝูเซิงนี่เข้าใจฉันผิด เขานึกว่าฉันด่าเขาว่าเป็นหมา? เลยโกรธจัดแล้วตีฉันเหรอ? สมองของฮั่วเจิ้งหลงเริ่มไม่ค่อยพอใช้ขึ้นมาเล็กน้อย

หากตอนนี้คนที่ตีเขาไม่ใช่หลิวฝูเซิง เขาย่อมไม่คิดเรื่องพวกนี้เลย หรือกระทั่งอาจฆ่าอีกฝ่ายตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ! แต่หลิวฝูเซิงคือหนึ่งในคนที่ตระกูลฮั่วต้องการที่สุดในตอนนี้ ทำให้ฮั่วเจิ้งหลงไม่รู้ว่าจะตอบสนองยังไงในชั่วขณะ

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดจากข้างนอก!

ยังไม่ทันเห็นคน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะลั่นก่อน “ฮ่าๆ! ท่านฮั่วแห่งว่านหลงให้เกียรติมาเยือน ยังไงผมหลัวเหาก็ต้องมายกแก้วสักแก้ว!”

หลัวเหาเจ้าของไนต์คลับตี้เหามาแล้ว!

คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่แค่หลัวเหา ด้านหลังเขายังมีลูกน้องตามมาอีกหลายคน

แต่พอเห็นสภาพในห้องส่วนตัว ต่อให้เป็นหลัวเหาก็อดชะงักเล็กน้อยไม่ได้

สาวงามที่เละเทะทั้งตัวคนหนึ่ง เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย นั่งอยู่บนโต๊ะ ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหล นอกจากนี้ยังมีสาวงามอีกสี่คนที่พยุงกันไว้ สีหน้าหวาดกลัว ตัวสั่นไม่หยุด…

ที่ทำให้สะเทือนใจที่สุดคือ ฮั่วเจิ้งหลงแห่งกลุ่มบริษัทว่านหลง ตอนนี้หน้าเต็มไปด้วยน้ำเลือด! ส่วนชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา ในมือยังถือขวดเหล้าที่แตกไปครึ่งท่อนอยู่!

คุณชายรัชทายาทแห่งว่านหลง ถูกคนทำหัวแตกเสียแล้ว!

“เคลียร์พื้นที่” หลัวเหาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วโบกมือให้ลูกน้อง

ด้านหลังเขาก็มีลูกน้องเดินออกมาสองคนทันที คนหนึ่งจับตู้ซานบนโต๊ะ อีกคนพาดาราหญิงที่เหลืออีกสี่คน ออกไปจากห้องส่วนตัวจนหมด

ยังมีลูกน้องอีกคนยกเก้าอี้จากข้างๆ มาวางไว้หลังหลัวเหาอย่างนอบน้อม

หลัวเหาค่อยๆ นั่งลงแล้วจุดบุหรี่มวนหนึ่ง จึงพูด “พี่หลง น้องหลิว ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ?”

พอไม่มีผู้หญิงเหล่านั้น สีหน้าของฮั่วเจิ้งหลงก็ผ่อนคลายลงบ้าง เขารับผ้าขนหนูที่ลูกน้องหลัวเหายื่นให้ แล้วเช็ดเลือดบนหน้า โดยไม่พูดอะไร

หลิวฝูเซิงก็โยนขวดเหล้าครึ่งท่อนทิ้งเช่นกัน แล้วยิ้ม “ดื่มมากไปครับ”

“น้องหลิวดื่มเหล้าด้วยเหรอ?” หลัวเหาถาม

“ท่านฮั่วดื่มมากไปครับ ผมแค่ช่วยให้เขาสร่างเมาเท่านั้นเอง” หลิวฝูเซิงควักบุหรี่ออกมาสูดไปหนึ่งอึกแล้วพูด

“แม่งแกนี่…” ฮั่วเจิ้งหลงเพิ่งจะด่า จู่ๆ ก็คิดได้ จึงหัวเราะในลำคออย่างโกรธเคือง “ใช่! ผมดื่มมากไป! ให้พี่เหาขำเสียแล้ว!”

หลัวเหาเห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่น “ในเมื่อไม่มีอะไรก็ดีที่สุดแล้ว! ยังไงที่นี่ก็เป็นร้านของผม ทั้งสองท่านล้วนเป็นแขกคนสำคัญของผม ถ้ามีอะไรไม่พอใจกันจริงๆ ผมก็ลำบากใจเหมือนกัน”

พูดพลาง เขาก็เปิดวิสกี้ชั้นสูงขวดหนึ่ง รินเต็มสามแก้ว แล้วผลักสองแก้วในนั้นไปให้หลิวฝูเซิงกับฮั่วเจิ้งหลงคนละแก้ว “ผมมายกแก้วให้! ทั้งสองท่านให้หน้าหน่อย เราดื่มแก้วนี้ให้หมดกันเถอะ?”

ฮั่วเจิ้งหลงไม่ได้ปฏิเสธ ยกแก้วเหล้าขึ้นมาทันที

แต่หลิวฝูเซิงกลับรินเครื่องดื่มให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วยิ้ม “ขอโทษด้วยครับ เหมือนคราวก่อน ผมยังคงขอใช้เครื่องดื่มแทนเหล้า”

“หือ?” สีหน้าของหลัวเหาจมลง! คราวก่อนเขาให้หน้าซ่งซานซือ แต่คราวนี้เขารินเหล้าเอง หลิวฝูเซิงตำรวจตัวเล็กคนนี้กลับปฏิเสธต่อหน้าเหรอ?

ฮั่วเจิ้งหลงเห็นดังนั้นก็หัวเราะเย็นในใจทันที ไอ้หลิวฝูเซิงนี่หาที่ตายเองชัดๆ! ขนาดเหล้าที่หลัวเหายมบาลยกให้ยังไม่ดื่ม บ้าบิ่นจนไม่มีขอบเขตแล้วจริงๆ!

“คุณตำรวจหลิวนี่ไม่ให้หน้าผมเหรอ?” หลัวเหาถามอย่างเย็นชา

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “ตอนที่เจอกันคราวก่อน เจ้านายหลัวก็ดูเหมือนจะถามคำถามเดียวกันนี้นะครับ”

หลัวเหาวางแก้วเหล้าลง แล้วพูด “คุณตำรวจหลิวยังคงแข็งกร้าวเหมือนเดิม แต่ผมหลัวเหาก็เป็นคนที่ชอบแข็งชนแข็งเหมือนกัน คุณตำรวจหลิวอยากลองไหมว่าพวกเราใครแข็งกว่ากัน?”

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาในทันใด!

หลัวเหาขึ้นชื่อเรื่องความบ้าระห่ำไม่กลัวตาย ได้ยินว่าชีวิตคนที่อยู่ในมือมีนับไม่ถ้วน!

แต่คนบ้าระห่ำแบบนี้แหละ ที่กลับเรียกลมเรียกฝนได้ในเหลียวหนาน เปิดไนต์คลับอย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย! แม้แต่ตระกูลฮั่วที่ครองทรัพย์สินหลายพันล้าน ก็ยังไม่อยากไปแหย่เขา!

นี่แสดงว่าคนหนุนหลังของหลัวเหาอยู่เหนือระดับเมืองเหลียวหนานไปแล้ว ไม่มีใครแตะต้องเขาได้!

ในสายตาของฮั่วเจิ้งหลง ไอ้หลิวฝูเซิงคนนี้กำลังหาที่ตายชัดๆ!

แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า จู่ๆ สายตาของหลิวฝูเซิงกลับตกไปที่ใบหน้าของลูกน้องหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังหลัวเหา “พี่ชายท่านนี้ คุณคิดว่าผมควรแข็งชนแข็งกับเจ้านายหลัวไหมครับ?”

คำพูดของหลิวฝูเซิงทำเอาฮั่วเจิ้งหลงมึนงงไปทันที! ไอ้หนุ่มนี่ไม่ได้เป็นโรคจิตใช่ไหม? เวลาแบบนี้กลับไปคุยกับลูกน้องของหลัวเหาเนี่ยนะ?

แต่สีหน้าของหลัวเหากลับเปลี่ยนไปในทันใด เพราะเขารู้ว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ใช่ลูกน้องของเขา!

ชายหนุ่มคนนี้ก็คือคนที่อยู่ในห้องทำงานของหลัวเหาก่อนหน้านี้นั่นเอง เขาเห็นหลิวฝูเซิงจู่ๆ เบนหัวข้อมาที่ตัวเอง ก็อดตะลึงไปครู่หนึ่งไม่ได้

บรรยากาศในห้องส่วนตัวแปลกประหลาดขึ้นมาทันที คำถามที่ดูเหมือนไร้แบบแผนของหลิวฝูเซิงนี้ ทำให้ความคิดของทุกคนซับซ้อนขึ้นมาหมด

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้ายิ้ม “คุณตำรวจหลิวชอบล้อเล่นจริงๆ ผมเป็นแค่ลูกน้องของพี่เหา”

หลิวฝูเซิงพยักหน้าเบาๆ “ที่แท้เป็นลูกน้องของเจ้านายหลัว งั้นการให้คำแนะนำแก่เจ้านายหลัวสักหน่อย ก็ยังพอทำได้ใช่ไหมครับ?”

ฮั่วเจิ้งหลง… ไม่พูดอะไร

หลัวเหา… ไม่พูดอะไร

สองคนนี้ตอนนี้พูดไม่ออกไปแล้ว

คนแรกไม่รู้เลยว่าหลิวฝูเซิงพูดอะไรอยู่ ส่วนคนหลังกลับประหลาดใจว่าหลิวฝูเซิงรู้อะไรกันแน่!

ชายหนุ่มมองหลิวฝูเซิงอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วโค้งตัวพูดกับหลัวเหา “พี่เหา เรื่องเมื่อกี้ของท่านยังจัดการไม่เสร็จ ถ้าล่าช้าไปเกรงว่าจะไม่ดีนะครับ?”

“นายพูดถูก!” หลัวเหาพยักหน้าทันที แล้วลุกขึ้นยืนพูด “พี่หลงขอโทษด้วย ผมยังมีธุระ ไม่อยู่เป็นเพื่อนแล้ว! ส่วนคุณตำรวจหลิว… ผมจะหาเวลาอื่นมาคุยกับคุณเรื่องเหล้าแก้วนี้”

พูดจบ หลัวเหาก็หันหลังเดินออกจากห้องส่วนตัวไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง

ในห้องส่วนตัวอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงหลิวฝูเซิงกับฮั่วเจิ้งหลงสองคน คนหลังหน้างุนงงไปหมด หลัวเหายมบาลผู้เลื่องลือ ไปแบบนี้เลยเหรอ? นี่มันสถานการณ์อะไร ต่อให้เปลี่ยนเป็นเขาฮั่วเจิ้งหลง เกรงว่าก็ไม่มีหน้าขนาดนี้มั้ง?

ในเวลานี้เอง หลิวฝูเซิงก็ลุกขึ้นจะไปเช่นกัน

ฮั่วเจิ้งหลงรีบถาม “คุณจะไปเหรอ?”

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “ท่านฮั่วยังอยากรั้งผมไว้อีกเหรอครับ?”

เปลือกตาของฮั่วเจิ้งหลงกระตุก บาดแผลบนหัวเขาปวดตุบๆ ปล่อยให้หลิวฝูเซิงไปแบบนี้ ก็ไม่มีหน้าเกินไป!

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเนิบนาบ “ผมรู้ว่าวันนี้ท่านฮั่วอยากคุยอะไรกับผม ผมเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจ มีหน้าที่รับผิดชอบ เรื่องคดีเปิดเผยให้คุณไม่ได้ แต่ในเมื่อผมดื่มชาของท่านประธานฮั่วแล้ว ก็ย่อมต้องมอบคำเตือนบางอย่างให้คุณ”

“คำเตือนอะไร?”

“เรื่องที่ว่านหลงถูกสอบสวนนี้ ท่านนายกเหอเป็นห่วงมาก เพราะกลุ่มบริษัทว่านหลงเป็นบริษัทเอกชนชั้นเยี่ยมที่เติบโตขึ้นมาในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่ง ท่านเป็นคนที่ไม่อยากเห็นกลุ่มบริษัทว่านหลงมีปัญหาที่สุด”

ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะในลำคอ “นี่เหอเจี้ยนกั๋วให้คุณพูดใช่ไหม? ฮึ่ม! แมวร้องไห้ให้หนู!”

“ผมบอกแล้วว่านี่คือคำเตือนของผม”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก แล้วพูดต่อ “แต่ท่านนายกเหอก็ให้ผมมาบอกคุณด้วย สามถ้วยชาถึงจะเป็นจักรวาล ขาดหนึ่งไม่ได้ และยิ่งสลับลำดับไม่ได้ด้วย เพราะฉะนั้นพวกคุณควรเฝ้าคลังลับของตระกูลฮั่วให้ดี ยังไงตอนนี้แรงกดดันจากทุกฝ่ายก็มากเกินไป ท่านรับประกันได้เพียงว่าที่นั่นปลอดภัย”

“เหอเจี้ยนกั๋วรู้เรื่องคลังลับของตระกูลฮั่วเราเหรอ?” ฮั่วเจิ้งหลงตกใจ

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “ท่านนายกเหอพูดแค่นี้ครับ ผมว่าท่านไม่อยากให้ตระกูลฮั่วมีปัญหา ผมเองก็ไม่อยากให้มีปัญหาเหมือนกัน”