บทที่ 80 ลูกไม้เด็กๆ

วันรุ่งขึ้น ที่กลุ่มบริษัทว่านหลง

สำหรับพนักงานของว่านหลงแล้ว วันนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเป็นวันที่ไม่ธรรมดา

เช้าตรู่วันนี้ ฮั่วฉี่เซิงประธานกรรมการกลุ่มบริษัท ฮั่วเจิ้งหลงผู้จัดการใหญ่ รวมทั้งผู้บริหารระดับสูงอีกหลายคน ล้วนมาที่บริษัทกันหมด!

ต้องรู้ไว้ว่านับตั้งแต่ศาลาว่าการเมืองและฝ่ายตำรวจเริ่มการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลง คนเหล่านี้แทบไม่เคยปรากฏตัวที่บริษัทเลย!

ไม่นานต่อมา ตำรวจสืบสวนคดีอาญาจากกองสองของกองบังคับการสืบสวนคดีอาญาเมืองเหลียวหนาน รวมทั้งสมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน ก็มาถึงชั้นล่างของกลุ่มบริษัทว่านหลงเช่นกัน

ประสาทของทุกคนตึงเครียดไปหมด ในใจทั้งใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและตื่นเต้น

มีเพียงต่งขุยที่ดูไม่พอใจอยู่บ้าง สีหน้าหม่นมืดอย่างที่สุดตลอดเวลา

หวังกว่างเซิงอยู่บนรถคันเดียวกับต่งขุย เขาเกลี้ยกล่อมอย่างระมัดระวัง “หัวหน้าต่ง บางทีเมื่อวานหลิวน้อยอาจจะแค่ล้อเล่น หรือคิดไม่ตกไปชั่วขณะ…”

“ฮึ่ม! นายดูเขาเหมือนคนที่คิดไม่ตกเหรอ?” ต่งขุยหัวเราะเย็นในลำคอหนึ่งครั้ง จากนั้นกลับถอนหายใจเบาๆ “หลิวฝูเซิงเป็นคนมีความสามารถ ต่อให้ฉันไม่อยู่ กองสองก็ไม่พัง”

หวังกว่างเซิงรีบพูด “หัวหน้าต่ง คุณอย่าพูดแบบนี้เด็ดขาด…”

“ผมพูดจากใจจริง!”

ต่งขุยตัดบทหวังกว่างเซิง แล้วพูด “การพนันครั้งนี้ถ้าหลิวฝูเซิงชนะ คดีก็ถือว่าคลี่คลายแล้ว! ฉันก็ถือโอกาสย้ายตำแหน่งพอดี ถอยตัวออกจากกระแสเชี่ยวเสียเลย ทำงานตำรวจสืบสวนคดีอาญามาหลายปีขนาดนี้ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน”

หวังกว่างเซิงเงียบไป

พวกเขารู้ลักษณะงานของตำรวจสืบสวนคดีอาญาดีเกินไป คดีคือฟ้า ขอแค่คดีเกิดขึ้น ไม่ว่าตัวเองจะมีเรื่องใหญ่แค่ไหน ก็ต้องเข้าสู่โหมดทำงานทันที เริ่มยุ่งกันทั้งวันทั้งคืน หลายครั้งยังต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตด้วย

รวมทั้งหวังกว่างเซิงด้วย ตำรวจสืบสวนคดีอาญาแทบทุกคนล้วนเคยคิดจะเปลี่ยนงานในยามที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุด

การที่ต่งขุยยืนหยัดในตำแหน่งนี้มายี่สิบกว่าปี จากตำรวจตัวเล็กจนได้เป็นหัวหน้ากอง ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย การอาศัยจังหวะของการคลี่คลายคดีและข้อพนันเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งงาน บางทีก็อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

พอดีกับตอนที่ตำรวจสืบสวนหลายนายบนรถกำลังรู้สึกซับซ้อนในใจ จู่ๆ ต่งขุยก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น? คนเยอะขนาดนี้มาจากไหน?”

ตอนนี้ที่ชั้นล่างของว่านหลงพลาซ่ามีคนมารวมตัวกันหลายร้อยคนแล้ว!

สีหน้าของหวังกว่างเซิงเปลี่ยนไป “ไม่ใช่ว่าฮั่วฉี่เซิงกับพวกรู้ว่าหนีตาข่ายกฎหมายไม่พ้น เลยรวมกลุ่มก่อเรื่องใช่ไหมครับ?”

เขาเพิ่งพูดจบ เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งก็เดินมาถึงข้างรถอย่างรวดเร็ว แล้วพูด “หัวหน้าต่ง! คนข้างหน้าเหล่านี้ล้วนเป็นประชาชนที่มาทวงหนี้กลุ่มบริษัทว่านหลง! พวกเขาปิดประตูใหญ่ของว่านหลงพลาซ่าจนสนิทแล้ว!”

ทวงหนี้เหรอ?

ต่งขุยและคนอื่นชะงัก จากนั้นถึงสังเกตเห็นว่าในฝูงชนข้างหน้ามีคนถือป้ายผ้าพื้นขาวตัวหนังสือดำอยู่

บนป้ายเขียนว่า "แก๊งฉ้อโกงจงตายอย่างอเนจอนาถ" "คืนเงินเลือดเงินเหงื่อของเรา" "ลงโทษฮั่วฉี่เซิงมือดำเบื้องหลังแก๊งฉ้อโกงอย่างเด็ดขาด" และข้อความอื่นๆ

นี่คือผู้เสียหายจากคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานที่มาทวงหนี้และเดินขบวนชัดๆ!

ต่งขุยขมวดคิ้วทันที “คดียังอยู่ระหว่างการสืบสวน ใครเปิดเผยรูปคดีให้พวกเขา? นี่มันก่อความยุ่งยากชัดๆ!”

“หรือจะเป็น… ท่านรองหัวหน้าคณะหลิว?” จู่ๆ หวังกว่างเซิงก็พูดขึ้นเบาๆ

“หลิวฝูเซิงเหรอ?” ต่งขุยชะงัก

หวังกว่างเซิงพูดอย่างลังเล “ผมก็เดาสุ่มเอาเองนะครับ หลิวน้อยทำอะไรก็เอิกเกริกมาตลอด เขาฟันธงว่าวันนี้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงจะมาได้ กลุ่มบริษัทว่านหลงกำลังจะถูกชี้ตัว หรือเขาจะจงใจปล่อยข่าวออกไป ให้ประชาชนผู้เสียหายมาเดินขบวนที่นี่ เพื่อสร้างแรงกดดันทางจิตใจให้ฮั่วฉี่เซิงกับพวก…”

“เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!” ต่งขุยหัวเราะในลำคออย่างโกรธเคือง “ปล่อยข่าวโดยผิดระเบียบ ปลุกปั่นให้ประชาชนเดินขบวน! นี่เป็นเรื่องที่ตำรวจควรทำเหรอ? ถ้ายฺหวีเสี่ยวเฉียงไม่ปรากฏตัว เราจะเก็บกวาดยังไง? ประชาชนจะมองเรายังไง จะมองสำนักงานตำรวจประจำเมืองของเราทั้งหมดยังไง? ไอ้หลิวฝูเซิงนี่ ไม่เกรงกลัวกฎหมายฟ้าดินเกินไปแล้ว!”

หวังกว่างเซิงตกใจจนหดคอ แล้วพูดเสียงเบา “ผม ผมก็ไม่ได้บอกว่าต้องเป็นท่านรองหัวหน้าคณะหลิวทำแน่นอนนะครับ…”

ต่งขุยสูดหายใจลึก แล้วถาม “ตอนนี้หลิวฝูเซิงอยู่ไหน?”

“ท่านรองหัวหน้าคณะหลิวกับพวกลงจากรถแล้ว เดินเข้าไปในว่านหลงพลาซ่าแล้วครับ เขาเป็นคนให้ผมมาชี้แจงสถานการณ์ข้างหน้ากับหัวหน้าต่งนี่แหละ” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายนั้นพูด

“พวกเราก็ลงจากรถ เดินเข้าไป!” ต่งขุยพูดพลางเปิดประตูลงจากรถ

หวังกว่างเซิงรีบถาม “แล้วประชาชนที่เดินขบวนพวกนี้ล่ะครับ…”

ต่งขุยครุ่นคิดเล็กน้อย “พวกเขาล้วนเป็นผู้เสียหาย อารมณ์พลุ่งพล่านได้ง่ายมาก! อย่าใช้กำลังสลายการชุมนุม แจ้งตำรวจจากสถานีตำรวจย่อยใกล้เคียงมารักษาความสงบเรียบร้อย ขอแค่ไม่ก่อเรื่องก็พอ!”

……

ในห้องประชุมสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทว่านหลง ตอนที่ต่งขุยพาคนมาถึง หลิวฝูเซิงนั่งอยู่ข้างในแล้ว คนที่นั่งตรงข้ามเขาก็คือสองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงกับฮั่วเจิ้งหลง รวมทั้งผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทว่านหลงบางส่วน

“คุณตำรวจหลิว! คุณก็เห็นสถานการณ์ข้างล่างแล้ว นี่คือความเสียหายมหาศาลต่อชื่อเสียงของกลุ่มบริษัทว่านหลงเรา!” ฮั่วเจิ้งหลงชี้ไปที่ฝูงชนที่รวมตัวประท้วงอยู่ชั้นล่างนอกหน้าต่างบานสูงจรดพื้น แล้วจ้องหลิวฝูเซิงด้วยตาโกรธ

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ท่านฮั่วชอบล้อเล่นจริงๆ นี่คือการเดินขบวนประท้วงที่ประชาชนทำกันเอง คุณจะเอามาโยนใส่หัวฝ่ายตำรวจเราด้วยเหรอ?”

“คุณ…” ฮั่วเจิ้งหลงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาหันไปมองผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายของกลุ่มบริษัทที่อยู่ข้างตัว

ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายพูดทันที “เหตุผลที่ศาลาว่าการเมือง สถานีตำรวจ และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่างๆ ร่วมกันสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงเราครั้งนี้ คือการตรวจสอบบัญชีและสถานะทางการเงินของบริษัทเอกชนท้องถิ่น! เรื่องนี้จำกัดอยู่เฉพาะผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทว่านหลง และผู้รับผิดชอบหลักของหน่วยงานราชการต่างๆ เท่านั้นที่รู้! หากไม่ได้รับอนุญาต ห้ามเปิดเผยเหตุผลของการสอบสวน! ฝ่ายเราไม่รู้เลยว่าการสอบสวนครั้งนี้เกี่ยวข้องกับคดีฉ้อโกง! ปัญหาต้องเกิดจากฝั่งพวกคุณแน่นอน!”

หลิวฝูเซิงยิ้ม แล้วหันไปมองต่งขุยและพวกที่เพิ่งเดินเข้ามา

ต่งขุยนั่งลงที่ตำแหน่งข้างหลิวฝูเซิง แล้วพูด “พวกคุณต้องการอะไร?”

ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมายพูด “คุณฮั่วฉี่เซิงประธานกรรมการกลุ่มบริษัทว่านหลงของเรา รวมทั้งผู้บริหารระดับสูงทุกท่าน ล้วนต้องละจากงานของแต่ละคนมาที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัท เพราะเกิดการเดินขบวนประท้วงที่ชั้นล่าง! กลุ่มบริษัทว่านหลงเราขอเรียกร้องให้ฝ่ายตำรวจและทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของศาลาว่าการเมือง ยุติการสอบสวนพวกเราทันที และชี้แจงต่อประชาชนที่เดินขบวนอยู่ชั้นล่างในนามของทางการ! เพื่อพิสูจน์ว่ากลุ่มบริษัทว่านหลงเราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคดีฉ้อโกง!”

พร้อมกับที่เสียงพูดจบลง ฮั่วฉี่เซิง ฮั่วเจิ้งหลง และคนของกลุ่มบริษัทว่านหลงทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ต่างยืดหลังตรงขึ้นพร้อมกัน!

ดูท่ากลุ่มบริษัทว่านหลงจะฉวยโอกาสนี้เปิดศึกชี้ขาดแล้ว!

ตอนนี้ฝูงชนที่เดินขบวนประท้วงอยู่ชั้นล่าง กลายเป็นจังหวะที่กลุ่มบริษัทว่านหลงใช้เปิดฉากโต้กลับพอดี!

ต่งขุยไม่ได้พูดอะไร

หลิวฝูเซิงถามอย่างเรียบเฉยราวสายลม “พวกคุณกำลังข่มขู่รัฐบาลและตำรวจเหรอ?”

ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะในลำคออย่างโกรธเคือง “นี่ไม่ใช่การข่มขู่! กิจการของกลุ่มบริษัทว่านหลงเรากระจายอยู่ทั่วเมืองเหลียวหนาน ต่อให้ในระดับมณฑลก็ยังเป็นบริษัทเอกชนที่มีชื่อเสียง! หากศาลาว่าการเมืองและฝ่ายตำรวจเหลียวหนานของพวกคุณละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ พวกเราก็จะสอนพวกคุณว่าต้องทำงานยังไง! ต่อให้ต้องฟ้องไปถึงมณฑล ฟ้องไปถึงเยียนจิง! พวกเราก็จะสู้ตายถึงที่สุดกับพวกคุณ!”

คำพูดชุดนี้แข็งกร้าวเกินไป! ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นล้วนเชื่อว่ากลุ่มบริษัทว่านหลงไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม มีความมั่นใจและทุนรอนมากพอที่จะพูดแบบนี้!

บริษัทเอกชนขนาดใหญ่ที่มีสินทรัพย์หลายพันล้าน ถูกรัฐใช้มาตรการบังคับทำให้ล้มและเสียชื่อ! เรื่องแบบนี้ถ้าบานปลายขึ้นมา คณะผู้บริหารของเมืองเหลียวหนานเกรงว่าจะต้องถูกสอบสวนความรับผิดชอบกันหมด!

สีหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจในคณะทำงานเฉพาะกิจเปลี่ยนไปหมด!

หรือกระทั่งต่งขุยเอง มุมปากก็ขยับเล็กน้อย อยากจะคลายบรรยากาศลงบ้าง

ในเวลานี้ หลิวฝูเซิงกลับหัวเราะเบาๆ ขึ้นมา “ท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วบารมีใหญ่จริงนะครับ! ผมยอมรับว่ากลุ่มบริษัทว่านหลงเล่นไม้ถอยเพื่อรุกไม้นี้ได้ไม่เลว! แต่ทั้งหมดนี้เป็นแค่ลูกไม้เด็กๆ ที่ผมเล่นจนเบื่อแล้วครับ!”