บทที่ 79 หลายคนคงนอนไม่หลับ

หลิวฝูเซิงจะพนันกับต่งขุยอีกเหรอ?

บนใบหน้าของสมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจต่างปรากฏสีหน้างุนงง ต่งขุยก็อึ้งไปเช่นกัน

หวังกว่างเซิงกะพริบตา แล้วกลบเกลื่อน “ท่านรองหัวหน้าคณะหลิว! น้ำเสียงที่หัวหน้ากองต่งใช้กับนายเมื่อกี้อาจจะไม่ค่อยดีไปหน่อย แต่นั่นก็เพราะงานนี่นา! พวกเราก็ไม่รู้ว่าหลายวันมานี้นายทำอะไรอยู่!”

จ้าวเยี่ยนชิวหัวเราะ “ใช่ๆ! เราเป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องจริงจังหรอก!”

หลิวฝูเซิงไม่ได้ลงบันไดที่เขาทอดให้ เขายังคงมองต่งขุยด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม “หัวหน้าต่ง พนันไหมครับ?”

ต่งขุยขมวดคิ้ว “หลิวน้อย ฉันไม่ได้สงสัยแก…”

“ผมถามว่าพนันไหมครับ?” หลิวฝูเซิงไม่ปล่อยให้ต่งขุยพูดจบเลย แล้วถามซ้ำอีกครั้ง

ไฟของต่งขุยพุ่งขึ้นมาในพริบตา!

“แกคิดว่าชนะมาสองครั้งแล้วฉันจะกลัวแกเหรอ? พนันก็พนัน! พนันอะไร!” ต่งขุยถลึงตาพูด

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ใครแพ้ คนนั้นออกจากกองสอง เป็นไงครับ?”

ฮือ!

ทุกคนโกลาหลกันขึ้นมา!

ไม่มีใครคิดว่าหลิวฝูเซิงจะเล่นใหญ่ขนาดนี้!

หวังกว่างเซิงรีบพูด “หลิวน้อย! ไม่ถึงขนาดนั้น! ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ! ไม่ว่าจะเป็นนายหรือหัวหน้ากองต่ง ล้วนเป็นคนของกองสองเราทั้งนั้น! ขาดใครไปก็ไม่ได้! เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ!”

คนอื่นๆ ก็เอ่ยปากเกลี้ยกล่อมกันเป็นแถว

แต่หลิวฝูเซิงกลับราวกับเลือดขึ้นหน้าไปด้วย เขาส่ายหน้าอย่างหนักแน่นแล้วพูด “ผมรู้ว่าหัวหน้าต่งมีอคติกับผมมาตลอด! คุณเกรงใจผมมาตลอดก็แค่เพราะยังไม่มีโอกาสเท่านั้น! การประชุมวันนี้ก็เป็นตัวอย่าง! ผมก็ยังเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจอยู่นะ คุณซักถามผมแบบนั้นต่อหน้าคนทั้งหมด ก็คือการฉวยโอกาสแก้แค้นไม่ใช่เหรอ! ผมทนพอแล้ว! ผมไม่อยากถูกคุณจับตาทุกวัน!”

หลายคนตะลึงงันกันหมด ที่แท้ในใจของหลิวฝูเซิงคิดแบบนี้นี่เอง

ต่งขุยก็หน้าดำคล้ำ แล้วกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หลิวฝูเซิง! อย่ามาพ่นเลือดใส่ฉัน! ฉันต่งขุยทำอะไรก็ยืนหยัดฟ้าดิน! แกพูดแบบนี้ ฉันพนันกับแกแน่นอน! ถ้าพรุ่งนี้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงไปกลุ่มบริษัทว่านหลงจริง ฉันจะออกจากกองสองทันที!”

“หัวหน้าต่ง! ทำไมคุณก็หุนหันตามไปด้วยล่ะครับ?” หวังกว่างเซิงรีบเกลี้ยกล่อม

จ้าวเยี่ยนชิวเกลี้ยกล่อมหลิวฝูเซิง “หลิวน้อย! นายเข้าใจหัวหน้ากองต่งผิดแล้ว! หัวหน้ากองต่งไม่ใช่แบบที่นายคิด ก่อนหน้านี้เขายังไล่หัวหน้าหมวดเก๋อออกจากคณะทำงานเฉพาะกิจเพื่อนายเลย นายลืมแล้วเหรอ?”

แต่ทั้งหลิวฝูเซิงและต่งขุยล้วนดื้อรั้นขึ้นมา ไม่ว่าทุกคนจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ยอมถอย

ข้อพนันนี้ถือว่าตกลงกันแล้ว

ไม่ว่ายังไง ทุกคนก็ไม่ใช่เด็ก โกรธก็เรื่องหนึ่ง แต่เรื่องของวันพรุ่งนี้ก็ยังต้องจัดการ

ต่งขุยหน้าหม่นมืด หลังจัดวางแผนของวันพรุ่งนี้เรียบร้อยหมดแล้ว ในที่สุดก็เลิกประชุมและเลิกงาน

……

ซุนไห่ขับรถไปส่งหลิวฝูเซิงกลับบ้าน

“อาจารย์ ผมได้ยินว่าวันนี้อาจารย์ปะทะกับหัวหน้ากองต่งอีกแล้วเหรอครับ?” ซุนไห่ถาม

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “ข่าวสารนายว่องไวไม่เบานะ”

ซุนไห่หัวเราะอย่างได้ใจ “แน่นอนสิครับ! ผมนี่แหละสายข่าวว่องไวประจำสำนักงานตำรวจเรา! แต่ผมรู้นะว่าอาจารย์วางท่าเสแสร้งอยู่!”

“หือ?” หลิวฝูเซิงเลิกคิ้วอย่างสนอกสนใจ

ซุนไห่พูด “ผมเข้าใจอาจารย์ดีเกินไป ที่อาจารย์พนันกับต่งขุยอย่างตีฆ้องร้องป่าวขนาดนี้ ก็แค่อยากให้ไส้ศึกเชื่อว่าพรุ่งนี้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงจะไปกลุ่มบริษัทว่านหลงแน่นอน ใช่ไหมครับ?”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก โดยไม่พูดอะไร

ซุนไห่พูดต่อ “ยังไงเดิมพันใหญ่ขนาดนั้น เปลี่ยนเป็นใครก็ต้องเชื่อทั้งนั้น! ไส้ศึกคนนั้นต้องส่งข่าวออกไปแน่นอน! ถึงตอนนั้นความสนใจของพวกเขาจะไปรวมอยู่ที่กลุ่มบริษัทว่านหลงหมด ทางผมกับจางเม่าไฉก็จะปฏิบัติการได้สะดวก!”

“ก็ยังไม่ถือว่าโง่นะ” หลิวฝูเซิงยิ้ม

ซุนไห่คิ้วบานตายิ้ม “แน่นอนสิครับ! ผมเป็นลูกศิษย์อาจารย์ ถ้าไม่มีปฏิภาณบ้าง จะได้ยังไง?”

หลิวฝูเซิงยิ้มส่ายหน้าแล้วพูด “แต่นายเดาถูกแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้น”

“ส่วนเล็กๆ เหรอ?”

“ที่เหลือนายไม่จำเป็นต้องรู้ ทำสิ่งที่นายควรทำให้ดีก็พอ”

พูดคำนี้จบ หลิวฝูเซิงก็หันไปมองนอกหน้าต่างรถ แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “คืนนี้ คงมีหลายคนที่นอนไม่หลับ”

……

ในห้องหนังสือของเหอเจี้ยนกั๋ว รองนายกเทศมนตรีอาวุโสเมืองเหลียวหนาน

สีหน้าของซ่งซานซือไม่ค่อยดี “หลิวฝูเซิงเป็นอะไรไป? ยฺหวีเสี่ยวเฉียงจะเข้ามอบตัวเพื่อชี้ตัวกลุ่มบริษัทว่านหลง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขากลับไม่บอกเราเลยเหรอ? ตกลงเขาจะทำอะไรกันแน่!”

ชาในถ้วยตรงหน้าเหอเจี้ยนกั๋วเย็นไปแล้ว แต่เขากลับไม่แตะเลยแม้แต่น้อย

“เรื่องนี้ ทำไมเขาต้องบอกเราด้วย? เขารู้ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับฮั่วฉี่เซิงเหรอ?”

“เรื่องนี้…” ซ่งซานซือชะงัก แล้วพูดอย่างลังเล “ผมไม่เคยเปิดเผยเลยครับ แต่คนตระกูลฮั่วนี่พูดยาก ยังไงช่วงก่อนหลิวฝูเซิงก็เคยพบฮั่วเจิ้งหลง”

เหอเจี้ยนกั๋วยิ้ม “คนตระกูลฮั่วอย่างมากก็แค่เคาะเตือนหลิวฝูเซิงสองสามคำ ยังไม่ถึงขั้นโง่พอที่จะบอกทุกเรื่องกับหลิวฝูเซิงหรอก! ไม่อย่างนั้นหลิวฝูเซิงก็คงไม่ทำหัวฮั่วเจิ้งหลงแตกหรอก!”

ซ่งซานซือถอนหายใจโล่งอก แล้วยิ้มประจบ “ยังไงท่านนายกก็คิดรอบคอบรัดกุมที่สุด ผมเกือบใจสับสนไปแล้ว! แต่วิธีการของหลิวฝูเซิงตอนนี้ยังอันตรายเกินไปครับ! เมื่อไหร่ที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงปรากฏตัวจริงๆ ตระกูลฮั่วต้องซวยแน่นอน ถ้าพวกเขาทนไม่ไหว พวกเราก็…”

“บอกตระกูลฮั่วว่าให้เก็บของที่ควรเก็บให้เรียบร้อยทั้งหมด! ยามจำเป็น ผมจะออกหน้าปกป้องพวกเขาแน่นอน!”

เหอเจี้ยนกั๋วพูดจบก็ถอนหายใจ “หลิวฝูเซิงเป็นมีดที่ดี น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะคมขนาดนี้ ถึงขั้นเกือบหันกลับมาบาดผมเอง! หลังเรื่องนี้จบ ผมต้องควบคุมเขาให้ดีสักหน่อยแล้ว!”

ซ่งซานซือพยักหน้ายิ้ม “แน่นอนครับ เขาขึ้นเรือของเราแล้ว ก็ทำได้แค่ฟังเรา ส่วนอีกคนหนึ่งในกองตำรวจ ยังรอข่าวจากเราอยู่ ท่านว่ายังไงครับ?”

“เขาก็เป็นไพ่ในมือของเราเหมือนกัน บอกเขาว่าอย่าผลีผลามลงมือ อีกอย่าง ตอนที่นายโทรหาฮั่วฉี่เซิง บอกให้เขาเตรียมกำลังคนไว้ ขอแค่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงปรากฏตัว ก็ให้เขาปิดปากตลอดกาลไปเลย!” ในดวงตาของเหอเจี้ยนกั๋วมีแสงเย็นเยียบวาบขึ้นมา!

ซ่งซานซือก็หรี่ตาเช่นกัน แล้วพูด “เรื่องนี้ผมจัดการเอง เตรียมไว้หมดแล้วครับ”

……

ในเวลาเดียวกัน ที่พักของหลี่หงเหลียง อดีตเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายประจำมณฑล

“คราวนี้หลิวฝูเซิงทำให้ผมประหลาดใจจริงๆ ตอนที่เขาเล่าแผนให้ผมฟังจบ ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย” หลี่เหวินป๋อจิบชาไปหนึ่งอึก แล้วพูดอย่างทึ่ง

หลี่หงเหลียงหัวเราะหึๆ “ตอนนี้แกรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมตอนแรกฉันถึงให้แกช่วยเขา?”

หลี่เหวินป๋อพยักหน้า แล้วพูดจากใจจริง “สายตาในการดูคนของพ่อ แม่นจริงๆ ครับ!”

แต่หลี่หงเหลียงกลับส่ายหน้า “ยังไม่ถึงไฟ ไม่ใช่หลิวฝูเซิงยังไม่ถึงไฟ แต่สายตาของฉันนี่แหละที่ยังไม่ถึงไฟ ความทะเยอทะยานของเขาใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้มาก”

“พ่อหมายความว่า?” หลี่เหวินป๋อสงสัย

หลี่หงเหลียงค่อยๆ วางหมากในมือลงบนกระดาน “คดีนี้สะเทือนไม่เพียงเมืองเหลียวหนาน เกรงว่าจะทำให้โครงสร้างอำนาจในมณฑลเปลี่ยนแปลงด้วย! จุดประสงค์ของหลิวฝูเซิงไม่ได้อยู่แค่การกินรถ ม้า และปืน แต่มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเขาต้องการรุกฆาตโดยตรง!”

หลี่เหวินป๋อได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันใด

หลี่หงเหลียงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูด “แต่เรื่องพวกนี้แกยังไม่ต้องคิดตอนนี้ ไว้มีเวลาฉันจะไปเล่นหมากกับเขาสักกระดาน ให้เขารู้ว่าบางครั้งการรุกฆาตโดยตรง อาจไม่ใช่เรื่องดีต่อภาพรวมเสมอไป”