บทที่ 78 ไพ่ในมือ

หลังจากจางเม่าไฉร่ำลาแม่แล้ว เขาก็ให้ความร่วมมือกับการทำงานของตำรวจในสภาวะที่เป็นความลับสุดยอด

หลิวฝูเซิงมอบเขาให้ซุนไห่ดูแล โดยให้ซุนไห่จัดหาอุปกรณ์ทั้งหมดที่จางเม่าไฉต้องการ

“คีมตัดลวด ด้ามไขว้ทะลุกลาง ค้อนหงอนแพะ เหล็กส่งหัวแบน คีมปากยาว คีมคีบตาแมว ตะไบแผ่นใหญ่…”

จางเม่าไฉมองกองเครื่องมือตรงหน้า ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปทั้งตัว “ร่วมมือกับตำรวจนี่สะดวกจริงๆ เครื่องมือเยอะขนาดนี้ ลดความยากในการสะเดาะกุญแจไปเยอะเลย ผมถึงกับรู้สึกว่าทำแบบนี้แล้วไม่มีความท้าทายเลยด้วยซ้ำ”

“เฮอะๆ”

ซุนไห่ยิ้มตาหยีแล้วหยิบอุปกรณ์สองอย่างสุดท้ายออกมา นั่นคือสว่านไฟฟ้าไร้สายแบตเตอรี่ลิเทียมขนาดสิบแปดจุดสี่โวลต์ พร้อมดอกสว่านเหล็กอัลลอยอีกหลายดอก

จางเม่าไฉรีบโบกมือ “ไม่เอาๆ นี่จะทำลายตู้เซฟ ไม่มีชั้นเชิงทางเทคนิคเลย”

หลิวฝูเซิงยิ้มแล้วเดินจากไป หลายวันมานี้ เขาเข้างานเลิกงานเหมือนปกติ ราวกับคนที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กระทั่งตอนที่คณะทำงานเฉพาะกิจถกรายละเอียดการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลง เขาก็ยังดูใจลอยไปนอกฟ้า ทำเอาหลายคนไม่พอใจ

หวังกว่างเซิงพูดกับเขาเป็นการส่วนตัว “นายทำแบบนี้ไม่ดีนะ หัวหน้ากองต่งเริ่มไม่พอใจนายแล้ว!”

“หัวหน้ากองต่งไม่พอใจผมเหรอ? เพราะอะไรครับ?” หลิวฝูเซิงเลิกคิ้ว

หวังกว่างเซิงพยักหน้า “เพราะอะไรน่ะเหรอ? น้องเอ๊ย นายเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจ แถมยังเป็นคนริเริ่มการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลง! สอบสวนกันมาหลายวันแล้ว นายยังไม่เคยเหยียบประตูกลุ่มบริษัทว่านหลงเลยสักครั้ง! ยังไงมันก็อธิบายไม่ขึ้นมั้ง!”

หลิวฝูเซิงพูด “โอ๊ย สองวันมานี้ผมก็ไม่ได้ว่างนะครับ พวกพี่ลงมือ ผมใช้สมอง เหนื่อยจะแย่แล้ว”

หวังกว่างเซิงถอนหายใจ แล้วพูด “อย่ามาปากพล่อยกับฉันเลย คอยดูเถอะ เดี๋ยวประชุม หัวหน้ากองต่งต้องหาเรื่องนายแน่”

……

ในการประชุมสอบสวน ต่งขุยเรียกชื่อหลิวฝูเซิงจริงๆ ด้วย

เขาซักถามหลิวฝูเซิงต่อหน้าคนทั้งหมด “หลิวน้อย! คนที่ล็อกเป้ากลุ่มบริษัทว่านหลงจากบริษัทสี่แห่งคือแก! คนที่บอกว่ากุมพยานและหลักฐานของกลุ่มบริษัทว่านหลงไว้ก็คือแก! แต่ตอนนี้เราสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงกันเต็มรูปแบบแล้ว! ทำไมแกกลับไม่กระตือรือร้นอีก? หรือว่าแกพบว่าการตัดสินก่อนหน้านี้ผิดพลาด?”

สายตาของทุกคนพุ่งไปรวมที่หลิวฝูเซิง

การแสดงออกของหลิวฝูเซิงในช่วงหลายวันมานี้ ทำให้สมาชิกหลายคนไม่เข้าใจจริงๆ

หลิวฝูเซิงยิ้มแล้วพูด “การตัดสินของผมไม่ผิดครับ กลุ่มบริษัทว่านหลงไม่เพียงเข้าร่วมการฟอกเงิน แต่ตัวเองยังเป็นผู้เริ่มต้นก่อกรรมที่บงการการฉ้อโกงครั้งนี้ด้วย!”

ต่งขุยถลึงตาถาม “อะไรนะ? หรือว่าแกกุมพยานหลักฐานใหม่ไว้? พยานหลักฐานเดิมพวกนั้น แกก็ยังไม่ให้พวกเราเลย ตอนนี้ถึงจุดหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญของการคลี่คลายคดีแล้ว พยานหลักฐานพวกนั้นยังพูดไม่ได้อีกเหรอ?”

สมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจคนอื่นๆ ต่างแสดงตัวสนับสนุนต่งขุย

“นั่นสิ! ตอนนี้เป็นโอกาสที่พันปีหาได้ยาก ถ้าคราวนี้เราสอบสวนไม่ได้ผล เกรงว่าต่อไปจะไม่มีโอกาสสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงอีกแล้ว!”

“ท่านรองหัวหน้าคณะหลิว เอาพยานหลักฐานสำคัญออกมาเถอะ! ตอนนี้ไม่ใช้ แล้วจะรออะไรอีก!”

“ท่านรองหัวหน้าคณะหลิว ตกลงคุณมีพยานหลักฐานหรือเปล่า? อย่ามาหลอกคนกันเองนะ!”

……

เมื่อเผชิญกับการวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน หลิวฝูเซิงยังคงยิ้มอยู่ตลอด

ต่งขุยยิ่งมองยิ่งโกรธ เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หลิวน้อย วันนี้แกต้องแสดงท่าทีออกมา! ก่อนหน้านี้ฉันสนับสนุนแก ถึงขั้นไล่เก๋อเอ๊ยออกจากคณะทำงานเฉพาะกิจเพื่อแก! แต่ตอนนี้ฉันเริ่มผิดหวังในตัวแกแล้ว ถ้าแกยังไม่งัดอะไรออกมา ฉันจะไปหาท่านผู้บัญชาการหลี่ทันที แบกไม้หนามขอโทษ ยอมรับว่าฉันไร้ความสามารถ! ให้ท่านยุบคณะทำงานเฉพาะกิจ แล้วปลดฉันออกจากตำแหน่ง!”

ทุกคนฮือฮาขึ้นมา คำพูดของต่งขุยเด็ดขาดเกินไป!

เรื่องการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลง ต่งขุยทะเลาะกับท่านผู้บัญชาการหลี่และท่านเลขาฯ อู๋มาแล้วครั้งใหญ่ ถึงขั้นไปที่เมืองด้วย!

นอกจากนี้ คณะทำงานเฉพาะกิจยังให้คำสัตย์เดิมพันไว้ว่าจะคลี่คลายคดีภายในหนึ่งเดือน! ผลของการคลี่คลายคดีไม่ได้ก็คือการยุบคณะทำงานเฉพาะกิจ และต่งขุยต้องเผชิญกับการลดตำแหน่ง!

ที่สำคัญที่สุดคือ คำสัตย์เดิมพันนี้หลิวฝูเซิงเป็นคนให้ไว้! แต่ตอนนี้เขากลับไม่พูดอะไรเลย!

เห็นว่าอารมณ์ของสมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจกับต่งขุยเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ หลิวฝูเซิงจึงพูด “พรุ่งนี้ผมจะไปกลุ่มบริษัทว่านหลงครับ!”

มีคนพูดว่า “แค่นี้เหรอ? นายก็ควรไปอยู่แล้วนี่นา! อีกอย่าง นายจะไปหรือไม่ไป มันต่างกันตรงไหน?”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ต่างกันแน่นอนครับ พรุ่งนี้ที่ผมไปกลุ่มบริษัทว่านหลง ไม่ได้ไปสอบสวน แต่ไปจับสองพ่อลูกตระกูลฮั่ว!”

อะไรนะ!

ทุกคนเบิกตากว้างกันหมด

จ้าวเยี่ยนชิวสูดหายใจลึก แล้วพูด “จับสองพ่อลูกตระกูลฮั่วเหรอ? ฮั่วฉี่เซิงยังเป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาการเมืองประจำมณฑล และเป็นผู้ประกอบการดาวเด่นนะ! ถ้าไม่มีหลักฐานจริงแท้ เราจับเขาไม่ได้แน่นอน!”

“ถ้าผมมีพยานล่ะครับ?” หลิวฝูเซิงย้อนถาม

จ้าวเยี่ยนชิวอึ้งไป

ต่งขุยขมวดคิ้วถาม “พยานของแก ออกมาให้การได้เหรอ?”

หวังกว่างเซิงพูด “ต่อให้มีพยาน ก็นับเป็นแค่หลักฐานชิ้นหนึ่ง เรายังจับสองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงไม่ได้อยู่ดีนะ!”

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย “ถ้าพยานคนนี้ชื่อยฺหวีเสี่ยวเฉียงล่ะครับ?”

แชะ!

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบไร้เสียงนกเสียงกาในพริบตา!

รวมทั้งต่งขุยด้วย สมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจทุกคนต่างสะเทือนใจกันหมด!

ต้องรู้ไว้ว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงคือผู้ต้องหาหลักของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน! เขามาเป็นพยานชี้ตัวกลุ่มบริษัทว่านหลงเหรอ? ไม่หลิวฝูเซิงบ้าไปแล้ว ก็ทุกคนที่อยู่ตรงนี้บ้าไปแล้ว!

“แกหมายความว่าแกหายฺหวีเสี่ยวเฉียงเจอแล้วเหรอ?” ต่งขุยเงียบไปนาน จึงถาม

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “พูดให้ชัดเจนคือยฺหวีเสี่ยวเฉียงติดต่อผมมาเอง คำให้การที่ชี้ไปยังกลุ่มบริษัทว่านหลงก่อนหน้านี้ ก็เป็นสิ่งที่เขาให้ผมมา”

จู่ๆ ต่งขุยก็ทุบโต๊ะ แล้วพูด “หลิวฝูเซิง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ! ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเป็นผู้ต้องหาหลักของคดีนี้ ทำไมเขาถึงติดต่อแกเอง? ต่อให้เรื่องนี้เป็นความจริง คำให้การของเขาจะน่าเชื่อถือแค่ไหนกัน?”

“เรื่องนั้นก็ต้องรอตอนที่คุณเจอเขา แล้วตัดสินด้วยตัวเอง พรุ่งนี้เขาก็ไปกลุ่มบริษัทว่านหลงด้วยครับ” มุมปากของหลิวฝูเซิงยกขึ้นเล็กน้อย

“แกว่าอะไรนะ!”

โครม!

ทั้งห้องประชุมระเบิดขึ้นราวกับหม้อเดือด ต่งขุยตะโกนจนเสียงแตกไปเลย!

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงผู้ต้องหาหลักของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน พรุ่งนี้จะไปกลุ่มบริษัทว่านหลงเพื่อชี้ตัวฮั่วฉี่เซิงเหรอ? นี่มันการเดินเกมแบบไหนกัน!

หลิวฝูเซิงมองทุกคนอย่างสงบ แล้วยิ้ม “ตอนนี้ ทุกคนพอใจหรือยังครับ?”

ผ่านไปสองนาทีกว่าเต็มๆ ทุกคนถึงตั้งสติได้จากความสะเทือนใจอันมหาศาล

“นั่นก็แปลว่าหลายวันมานี้ที่นายไม่ไปกลุ่มบริษัทว่านหลง เป็นเพราะนายกำลังติดต่อกับยฺหวีเสี่ยวเฉียง…” เสียงของหวังกว่างเซิงสั่นเล็กน้อยแล้ว

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “พูดแบบนั้นก็ได้ครับ”

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนชิวสว่างวาบ “ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเป็นผู้ต้องหาหลักของคดีใหญ่อันดับหนึ่ง ถ้าเขาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม คดีของกลุ่มบริษัทว่านหลงก็เท่ากับคลี่คลายแล้วไม่ใช่เหรอ!”

หวังกว่างเซิงหัวเราะลั่น “ไม่ใช่แค่คลี่คลายคดีนะ! เรายังจับปลาใหญ่อย่างกลุ่มบริษัทว่านหลงได้ด้วย! คราวนี้พวกเราสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่แน่นอน!”

ในดวงตาของสมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจทุกคน ล้วนมีประกายแห่งความตื่นเต้นฉายอยู่!

ต่งขุยมองหลิวฝูเซิงอย่างลึกซึ้ง “หวังว่าสิ่งที่แกพูดจะเป็นความจริง!”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “หัวหน้าต่งกล้าพนันกับผมอีกสักตั้งไหมครับ?”