บทที่ 77 วุ่นวายใหญ่ย่อมนำมาซึ่งการปกครองที่ดี

วันรุ่งขึ้น หลี่เหวินป๋อเรียกหลิวฝูเซิงไปที่ห้องทำงานตั้งแต่เช้าตรู่

“เมื่อวานซุนไห่มาหาผม ยื่นคำขออนุมัติเกี่ยวกับคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานฉบับหนึ่ง คุณเป็นคนทำใช่ไหม?” หลี่เหวินป๋อถาม

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “ผมให้เขาช่วยยื่นแทนครับ เมื่อวานผมมีภารกิจออกไปสอบถามตามพื้นที่”

“ซุนไห่อยู่ห้องตรวจสอบ ไม่ได้สังกัดคณะทำงานเฉพาะกิจ ทำไมถึงให้เขามา?”

“เพราะผมไม่อยากให้คนรู้เรื่องนี้มากขึ้นครับ” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเปิดเผย

สีหน้าของหลี่เหวินป๋อดูไม่ออกว่าพอใจหรือโกรธ “ช่วงนี้มีคนวิพากษ์วิจารณ์กันลับหลังว่าสถานีตำรวจมีไส้ศึก คุณก็คิดแบบนั้นเหรอ?”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ตอนแรกที่ท่านผู้บัญชาการตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ให้ผมซึ่งเป็นคนใหม่มาเป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจ เกรงว่าท่านก็คงพิจารณาในแง่นี้ด้วยใช่ไหมครับ? คนใหม่หมายถึงมีผลประโยชน์พัวพันน้อยที่สุด และสะอาดที่สุดด้วย”

นี่คือความคิดของหลี่เหวินป๋อจริงๆ ในตอนนั้นคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานไม่คืบหน้าเสียที นอกจากคดียากและมีแรงต้านจากภายนอกมากแล้ว ภายในเองก็มีความเป็นไปได้สูงว่าเกิดปัญหาขึ้น

แต่สีหน้าของหลี่เหวินป๋อกลับหม่นมืดลง “ไม่ว่ายังไง การที่คุณให้ซุนไห่ยื่นคำขอนี้ ก็ใจกล้าเกินไป! จางเม่าไฉไม่ใช่โจรลักทรัพย์ธรรมดา ปัญหาของเขาซับซ้อนมาก”

คำขอที่หลิวฝูเซิงให้ซุนไห่ยื่นเมื่อวานนั้น ก็คือการนำตัวจางเม่าไฉออกมาจากห้องควบคุมตัวเพื่อช่วยตำรวจคลี่คลายคดีนั่นเอง!

ไม่ว่าจะเป็นซุนไห่หรือหลี่เหวินป๋อ ต่างก็คิดว่าหลิวฝูเซิงบ้าไปแล้ว!

หากจางเม่าไฉเป็นโจรลักทรัพย์ธรรมดาก็ยังพอว่า แต่บ้านที่เขาขโมยคือบ้านของเหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรี!

หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ในทางราชการก็คือการบกพร่องต่อหน้าที่อย่างร้ายแรง ในทางส่วนตัวก็ต้องสร้างศัตรูกับเหอเจี้ยนกั๋วแน่นอน หากเหอเจี้ยนกั๋วเอาเรื่องนี้ไปทำเรื่อง ตำแหน่งผู้บัญชาการของหลี่เหวินป๋อก็อาจตกอยู่ในอันตราย

“ผมยื่นขอให้จางเม่าไฉช่วยคลี่คลายคดี เพราะเขาคือคนที่เหมาะสมที่สุดครับ” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

หลี่เหวินป๋อหรี่ตา “เหตุผล?”

หลิวฝูเซิงตอบ “บ้านของรองนายกเทศมนตรีเหอติดตั้งกุญแจกันขโมยที่ทันสมัยที่สุด ภายในบ้านยังมีระบบกันขโมยอีก แต่จางเม่าไฉกลับเข้าออกได้อย่างสบายๆ นี่แสดงว่าฝีมือของเขาไม่มีใครเทียบได้ นอกจากนี้ ท่านผู้บัญชาการพอใจแค่การจับผู้กระทำผิดที่อยู่บนผิวหน้าของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน ไม่อยากขุดลึกลงไปต่อเหรอครับ?”

“ขุดลึกลงไปเหรอ?” ในดวงตาของหลี่เหวินป๋อมีประกายเฉียบคมวาบขึ้น

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “นี่อาจก่อให้เกิดแผ่นดินไหวไปทั้งวงราชการเหลียวหนาน แต่หลังความวุ่นวายใหญ่ มักตามมาด้วยการปกครองที่ดีเสมอ”

พอได้ยินประโยคนี้ หลี่เหวินป๋อก็เงียบไป

เมื่อคืนเขาบอกคำขอของหลิวฝูเซิงให้หลี่หงเหลียงผู้เป็นพ่อฟังแล้ว

หลี่หงเหลียงเงียบไปนานมาก สุดท้ายก็พูดกับเขาประโยคหนึ่งว่า “หลังความวุ่นวายใหญ่ ย่อมมีการปกครองที่ดี นี่คือการพนันครั้งใหญ่ ถ้าชนะ แกคือผู้สร้างการปกครองที่ดี ถ้าแพ้ แกต้องโดนธนูหมื่นดอกทะลุใจ!”

ไม่คิดเลยว่าตอนนี้หลิวฝูเซิงจะพูดคำเดียวกันออกมาด้วย!

ครึ่งนาทีต่อมา หลี่เหวินป๋อเงยหน้าขึ้นพูด “คุณมั่นใจเหรอว่าจะไม่ให้จางเม่าไฉหลบหนี?”

หลิวฝูเซิงยิ้มเรียบๆ “คนที่ทำให้เขาเข้ามอบตัวก็คือผมเองครับ”

“คุ้มค่าที่จะพนัน” ในที่สุดหลี่เหวินป๋อก็ตัดสินใจ ยังไงกำหนดเวลาคลี่คลายคดีที่กรมตำรวจประจำมณฑลให้ไว้ก็ใกล้จะหมดแล้ว

……

หลิวฝูเซิงอยู่ในห้องทำงานผู้บัญชาการทั้งเช้า ยังไม่ทันกลับถึงกองสอง ซุนไห่ก็มาดักเขาที่ทางเดินแล้วพูด “อาจารย์ ทำไมนานขนาดนี้ครับ? คลังคำด่าของท่านผู้บัญชาการหลี่อุดมสมบูรณ์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หลิวฝูเซิงกลอกตาใส่เขา “อย่าพูดมาก ขับรถไปเรือนจำชั่วคราวกับฉัน”

“เรือนจำชั่วคราว… ท่านผู้บัญชาการหลี่อนุมัติเหรอ? อาจารย์อย่าหลอกผมนะ!” ซุนไห่ชะงัก แล้วมองหลิวฝูเซิงอย่างไม่อยากเชื่อ

……

ในเรือนจำชั่วคราว หลิวฝูเซิงพบจางเม่าไฉตามลำพัง

ตอนนี้สีหน้าของจางเม่าไฉไม่ค่อยดี เขาสวมชุดนักโทษ รอเพียงศาลพิพากษาเสร็จ เขาก็จะไปรับโทษในเรือนจำ

“ขอบคุณคุณตำรวจหลิว ที่ยังมาเยี่ยมผมในเวลาแบบนี้” จางเม่าไฉตัดสินใจแล้ว ที่เหลือมีเพียงปล่อยไปตามฟ้าลิขิต

หลิวฝูเซิงยื่นบุหรี่ให้เขามวนหนึ่ง แล้วพูด “การผ่าตัดของแม่คุณสำเร็จด้วยดี ผมถามความเห็นท่านแล้ว ท่านอยากอยู่บ้านหลังเก่าหลังจากหายดี ผมมีเวลาก็จะไปเยี่ยมท่าน”

จางเม่าไฉสูดควันบุหรี่เข้าไปลึกๆ แล้วพูดจากใจจริง “แบบนี้ผมก็สบายใจแล้ว”

“อยากพบท่านไหม?” จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็ถาม

มือของจางเม่าไฉสั่น ขี้เถ้าบุหรี่ร่วงลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นเต้น “คุณหมายความว่าแม่ผม… ท่านมาด้วยเหรอ?”

หลิวฝูเซิงส่ายหน้า “ท่านกำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัวที่สำคัญ เคลื่อนไหวไม่สะดวก ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล แต่ถ้าคุณอยากพบท่าน ผมพาคุณไปได้”

“จ จริงเหรอครับ!” จางเม่าไฉสะเทือนใจเต็มหน้า ตอนนี้เขาเป็นผู้รอการพิจารณาคดี จะออกจากห้องควบคุมตัวได้ยังไง? หรือว่าหลิวฝูเซิงกำลังจงใจล้อเล่นกับเขา?

แต่จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็เปลี่ยนเรื่องพูด “สิ่งที่ผมอยากรู้ตอนนี้คือ ตู้เซฟรุ่นใหม่ล่าสุด คุณใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเปิดได้?”

“ตู้เซฟรุ่นใหม่ล่าสุดเหรอ?”

จางเม่าไฉพูดทวนเบาๆ หนึ่งครั้ง ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมหลิวฝูเซิงถามเรื่องนี้ แต่ก็ยังตอบว่า “ความละเอียดซับซ้อนของตู้เซฟก็มีแค่จำนวนกลอนกุญแจกับจำนวนชั้นการเข้ารหัส อย่าดูว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สมัยนี้ถูกเล่าลือกันจนราวกับเทพ แต่มันต้องพึ่งไฟฟ้าและโปรแกรมอิเล็กทรอนิกส์ที่ตั้งค่าไว้ ส่วนพวกนี้ผมไม่ค่อยเข้าใจ แต่ขอแค่มีอุปกรณ์ที่เหมาะสม ก็น่าจะเปิดได้ไม่ยากครับ”

พอพูดถึงเรื่องสะเดาะกุญแจ จางเม่าไฉที่พูดน้อยเชื่องช้า ก็ราวกับเปิดกล่องคำพูดออกมา พูดไหลไม่ขาดสาย

หลิวฝูเซิงฟังออกว่าด้านโปรแกรมอิเล็กทรอนิกส์คือจุดอ่อนของจางเม่าไฉ ยังไงเขาก็เรียนหนังสือมาน้อย ยังดีที่ในยุคนี้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์ยังไม่ล้ำหน้าซับซ้อนมากนัก

“อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่เทคนิคที่เกี่ยวข้อง ผมจะจัดการเอง” หลิวฝูเซิงพูด

ในที่สุดจางเม่าไฉก็อดถามไม่ได้ “คุณตำรวจหลิว ตกลงคุณต้องการให้ผมทำอะไรครับ?”

“ถึงเวลาคุณจะรู้เอง ตอนนี้ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลก่อน คุณไปเตรียมตัว แล้วเราจะออกเดินทาง” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

สิ่งที่หลิวฝูเซิงพูดก่อนหน้านี้เป็นความจริง!

จางเม่าไฉตื่นเต้นจนริมฝีปากสั่นเล็กน้อยทันที เขารีบลุกขึ้นยืน

หลิวฝูเซิงพูด “ที่จริงผมมีคำถามหนึ่งที่อยากถามคุณมาตลอด คราวก่อนที่คุณเข้าคุก คุณยังสะเดาะกุญแจไม่เป็น วิชาเด็ดนี้ฝึกมาได้ยังไง?”

จางเม่าไฉยิ้ม “สาเหตุที่ถูกจับคราวก่อนคือผมสะเดาะกุญแจไม่สำเร็จ แต่จู่ๆ ผมก็พบว่าผมชอบความรู้สึกตอนเปิดกุญแจได้มาก ยิ่งกุญแจซับซ้อนเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นเท่านั้น ไม่ว่าจะอยู่ในเรือนจำหรืออยู่กลางไร่กลางนา ทุกวินาทีที่ผมคิดอยู่ในหัวก็คือเรื่องนี้ นานขนาดนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคุณตำรวจหลิว คุณก็ทำได้เหมือนกัน”

หลิวฝูเซิงพยักหน้าเบาๆ ความจดจ่อสิบกว่าปีโดยไม่เคยขาดตอน บวกกับพรสวรรค์แม้เพียงนิดเดียว ในโลกนี้ก็แทบไม่มีเรื่องอะไรที่เขาทำไม่ได้จริงๆ

……

ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลประชาชน

จางเม่าไฉได้เห็นแม่อีกครั้ง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเตียงทันที แล้วร้องไห้จนเสียงหาย

ซุนไห่มองแล้วรู้สึกจมูกตื้อขึ้นมาเล็กน้อย เขาเดินออกจากห้องผู้ป่วยแล้วพูดกับหลิวฝูเซิง “เดิมทีผมรู้สึกว่าผู้กระทำผิดคือคำเรียกแทนความโหดร้ายและเจ้าเล่ห์ แต่ตอนนี้กลับพบว่าพวกเขาก็มีมโนธรรมเหมือนกันนะครับ”

หลิวฝูเซิงยิ้มแล้วพูด “ทุกคนล้วนมีเลือดมีเนื้อ จางเม่าไฉยังมีทางให้แก้ไขได้ หวังว่าหลังจากไถ่โทษด้วยความดีความชอบแล้ว เขาจะเป็นคนดีเสียที”